• Home
• Catalogue
• Contact
• Links
• Radio

Français
Nederlands

JJ. Milteau - décembre 2004

C'est incroyable ce qu'on arrive à faire avec cet instrument (et du talent). Bravo pour cet opus

Sanseverino

J'adore toujours ce "toucher" mais dit-on toucher pour un harmonica? Peut-être dit-on baiser ... C'est plus beau ...

Frédéric de Biolley - La Dernière Heure, décembre 2004.

Si la majorité de l'album est instrumental, l'étonnante musicalité de l'harmonica conjuguée au talent de Thierry Crommen laissent penser que chaque morceau est chanté

Dominique Simonet - La Libre Belgique, 5 octobre, 2004

"La nouvelle donne" bien des satisfactions ». Les disques de la semaine.

Chico Fanstern - Une autre chanson n°114

On le connaît surtout - et trop ! - comme comparse du guitariste Jacques Stotzem, mais l'harmoniciste Thierry Crommen (dont le talent est internationalement reconnu, c'est ainsi que Michel Fugain fait régulièrement appel à lui) peut aussi développer sa propre vision musicale comme l'atteste bellement cet album "homerecords.be" où il évolue en trio avec Chris De Pauw aux guitares (un fort bon musicien qui fut de "MarcRahl" première version) et Erno (piano et claviers).

Ajoutez-y quelques invités dont Jacques-Yvan Duchesne, Jean-Pierre Froidebise, François Garny, Philmarie et Jack Thysen. Dix plages, dont neuf de Thierry et la reprise de l'hymne à l'amour de Piaf.

L'harmonica peut-il développer un propos ? Certainement dans le cas de Crommen qui assortit son Paris tagine de ce commentaire "Quelques notes épicées contre la pensée unique et autres fraudeurs".

Debbie Koritsas

Thierry Crommen is a diatonic and chromatic harmonica player from Belgium who released La Nouvelle Donne (The New Deal) back in 2004; he has just followed it up with a much-anticipated second release, Versions Originales. His musicality is outstanding, his original compositions move along with a real 'swing' and lyrical flow, and his playing brims with expressiveness and character. His influences include musical giants such as fellow countryman Toots Thielemans; also the legendary Stevie Wonder, and it shows. I detect strong blues, folk, jazz and Latin influences in this music.

These tunes are full of ambience, and Crommen's phrasing is excellent on this largely instrumental album. Just to highlight a couple of examples, album opener Paris Tagine displays real flair and a feisty expressiveness. There's a cheeky, characterful feel to his playing, evoking those heady, warm North African spices of this delicious dish. Rouge du Soir is a powerful, haunting track featuring beautifully spoken Spanish words to Juan Jamón Jimenes' poem Tarde Roja - this is a stunning piece of music. There's just one cover track; Edith Piaf/M. Monnot's L'Hymne à l'Amour, and a fine one it is too.

Key instrumental collaborators are Chris De Pauw on guitar, and Erno on piano and keyboards. The standard of Crommen's compositions is consistently high throughout this recording. They're imaginative, full of light and beauty, and this album is a very rewarding listen. I think Thierry Crommen is a musician whose superbly expressive playing reflects the shades of his personality very well!

Antoine Légat - folkroddels.be

Graag doen we u kond van het bestaan van een Belgisch plaatje. Het is geen pop of rock, het is geen folk of blues, geen Latin, geen rootsmuziek. Het is duidelijk bevrucht door de jazz, maar dan wel van een erg loungy soort. Al die andere genres zijn verwerkt in deze muziek die daardoor alleen al ver verheven staat boven de muzak waarbij sommige onverlichte geesten dit wel weer zullen klasseren.

We zijn dus wàt bevreesd dat dit fijne La Nouvelle Donne tussen alle stoelen valt als we daar niet nu aandacht aan besteden. Thierry Crommen is een typische musician's musician, iemand die bekendere muzikanten voorziet van de passende klankkleuren. Crommen is namelijk mondharmonicaspeler, een domein dat ten lande natuurlijk geassocieerd wordt met Jean 'Toots' Thielemans. Zo trad of nam Crommen, bezig sinds '77, al op met Johan Verminnen, Clouseau, Soulsister, Pierre Rapsat, BJ Scott, Marc Lelangue, Elmore D, Fred & The Healers, Will Tura, Michel Sardou, Michel Fugain, Philip Lavil, ... , de lijst is ellenlang. Hij maakte ook filmmuziek en nam al verscheidene cd's op.

La Nouvelle Donne is echter nog maar zijn eerste volwaardige soloplaat, dan wel in trio vorm met de functioneel opererende Chris De Pauw (akoestische gitaar) en Erno (klavieren), plus een reeks selecte gasten, waaronder François Garny en Patrick Steenaerts. Ook Verminnens bandleider Bert Candries heeft meegewerkt, maar de hoes geeft geen uitsluitsel op welke wijze. Het is ook de vierde release van het dynamische Home Records uit Luik (homerecords@skynet.be)

Negen eigen composities plus Hymne à l'amour, bekend van Edith Piaf, staan te prijk op deze vlotte, gevarieerde plaat, waarbij het spelpeil, het laat zich raden, constant erg hoog ligt. Crommens uitstekende techniek leunt niet alleen aan bij Toots, maar ook bij Stevie Wonder (een song heet zelfs Song In The Key Of 'K', verwijzing naar Wonders magnum opus Songs In The Key Of Life) Ongetwijfeld zijn de smaakvolle easy listening deunen, als Téo's Garden of het al vermelde Hymne à l'amour, net iets te glad voor vele geachte lezers van de bladen waar wij voor schrijven, maar Crommen kan de muziekliefhebber die onbevangen luistert toch geregeld boeien (Paris Tagine, Angel or Devil, het Tootsy meesterwerkje Rue Franceval) Bij Rouge du soir denk je aan de ballads waar I Muvrini een patent op heeft. Maar het is geen Corsicaans parlando, wel het Spaanse gedicht Tarde Roja van Juan Jamon Jimenez, voor ons een hoogtepunt op de cd.

Goede sidemen zijn niet altijd goede solisten maar La Nouvelle Donne is een uitstekend visitekaartje. Niet achteloos aan voorbijgaan!

Prinses Roosje - Folkroddels.be

'LA NOUVELLE DONNE' is een heerlijk relax jazz - en bluesplaatje waarin zowel stijlen als lounge, folk en latin zitten verwerkt. Thierry Crommen laat zich omringen door muzikanten die al even getalenteerd zijn als hijzelf. Vaste begeleiders op deze cd zijn gitarist Chris De Pauw en pianist Erno.

Thierry Crommen werd al meerdere malen vergeleken met Toots Tielemans, en in sommige nummers zou je inderdaad kunnen zeggen dat je België's grootste harmonicaspeler aan het werk hoort. Zowel het muziekgenre als de speelstijl tonen gelijkenissen, wat natuurlijk niet wegneemt dat Thierry Crommen heel wat nieuwe, eigen dingen laat horen. Zo is Crommen niet alleen meester in het bespelen van de chromatische harmonica, (Stevie Wonder, Toots Tielemans) ook op de diatonische weet hij te ontroeren. Hij leerde zichzelf de techniek van het spelen aan, en slaagt er nu in een hele reeks verschillende stijlen te spelen. Zo speelde Crommen in studio's met groepen en artiesten als B.J. Scott, SOULSISTER, CLOUSEAU, Lea Gilmore, Pascal Charpentier,... De lijst is lang en blijft groeien.

Met uitzondering van 'L'Hymne à l'Amour' (Edith Piaf) zijn alle nummers op 'LA NOUVELLE DONNE' geschreven door Crommen zelf. Het is een gevarieerd plaatje geworden, met rustpunten in de vorm van mooie jazzy loungenummertjes zoals 'Rue Francval' en passionele stukken zoals 'Rouge du Soir', met de Spaanse stemmen van Philmarie en Ezequiel Paz. Zoals Toots te horen is in 'Angel or Devil', zo hoor je ook duidelijk de invloeden van Stevie Wonder in 'Song in the Key of 'K'. Het album sluit af met het meesterwerkje 'Un air qui passe'; « aux cafés enfumés, aux soirées arrosées, à la Pologne, à la Flandre, à la Bretagne, à la mer... » De track bestaat uit 2 delen ; het eerste betreft een soort live-opname waar Crommen wordt bijgestaan door Jacques-Ivan Duchesne op accordeon. Vervolgens volgt een pauze van enkele seconden waarna het album wordt gesloten door een korte solo van de harmonica.

François Brabant - Rif Raf, nov 2004

Souvent, les morceaux ressemblent à de la musique de film : leur puissance évocatrice est telle qu'on imagine qu'il y a forcément des images derrière

Steve Baker - harmonica player – Germany

...listened to your CD, just wanted to say it's very good (...). Congratulations!»

Bill Barrett - harmonica player – USA

Thierry is modern harmonicas first genetic aberration. The basic features of those various schools I described are all completely blurred on La Nouvelle Donne- sometimes within one track. He plays diatonic chromatically and chromatic diatonically.

He channels Toots (Angel or Devil) with the same ease he does Stevie (La Nouvelle Donne) or Howard. The overall effect is all Thierry- beautiful & deformed.... The use of both diatonic and chromatic with this level of musicianship is in itself a feat but then he blurs the boundaries of each harmonica more.

It takes a moment to figure out which axe he's on. He makes it more difficult yet by playing both on one track, oreven doubling them

Folk ! Nr. 6/05 (Nov. – Dez. 2005)

Der belgische Mundlharmonika-Virtuose ist unbestritten einer der Großen des Instruments, mit der Bluesharp, aber auch der chromatischen des Jazz vertraut. Hier zeigt er, vorwiegend im Trio mit Gitarre und Piano, sein facettenreiches und immer sinnliches Können als Musiker wie auch als Komponist.

Oliver Gruen, Concerto – Nr. 5 /2005 (appréciation : *****)

Der Belgier Thierry Crommen ist der legitime Nachfolger von Toots Thielemans, sein seelischer Sohn sozusagen, ebenfalls ein Meister der chromatischen Mundharmonika. Sein Ton erinnert mehr an die Diatonische Harmonika, sprich etwas schärfer und mehr gezogene Töne. Dank seiner Eleganz, seines Geschmacks und seiner Technik kann Thierry einen nur begeistern. Er zaubert mit vielen musikalischen Stilmitteln, ei schafft opulente Klangbilder, deren Melodie und Harmonik immer im Vordergrund stehen. Und die Technik, und das schreibe ich immer gerne an dieser Stelle voll Begeisterung, ist nur Mittel zum Zweck und nicht der Zweck selbst!

Ute Bahn, in Music Nr. 50 (Okt.- Nov. 2005)

(...) Sehr gefühlvoll begleitet von Chris DePauw (guitars) und Erno (piano, keyboards) gibt er den Kompositionen auf La Nouvelle Donne große emotionale Tiefe. Er zeigt damit, dass das Harp-Spiel nicht nur Im Blues, sondern auch Im Jazzig-entspannten Ambiente prächtig funktioniert. Sehr atmosphärisch ist auch das mit Zitaten von Juan Ramon Jimenez angereicherte 'Rouge Du Soir'.

Frank Becker, Online Musik Magasin – Sept. 2005

« Immer nach Westen - und träumen... »

Die Mundharmonika, zumal die chromatisch gestimmte, klangvoll im Jazz eingesetzt, ist ein viel zu seiten zu hörendes und weithin unterschätztes Musikinstrument. Nur wenige Virtuosen, denken wir z.B. an Larry Adler, Jan Verwey, Matthias Broede, Hendrik Meurkens oder Jean "Toots" Thielemans haben mit ihr den Sprung in die anerkannte Weltspitze geschafft. Doch gibt es kaum ein zweites Instrument, das mit so viel Zärtlichkeit und Seele ausgestattet ohne sichtbaren Aufwand Stimmungen und Gefühle so intim wiedergeben kann, wie eben die (chromatische) Mundharmonika. Thierry Crommen, Belgier wie Toots Thielemans, gehört zu den besonders beschenkten Musikern, die mit dem vermeintlich simplen Instrument kleine Wunder vollbringen.

Neun unter die Haut gehende Stücke hat Crommen für seine neue CD "La Nouvelle Donne" geschrieben und ein zehntes von Edith Piaf mit der magischen Botschaft für das ganze Album ins Zentrum gestellt: "L'Hymne à l'Amour". Vom weltoffenen "Paris Tajine" über das verträumte "Rouge du Soir", das mit den Stimmen von Ezequiel Paz und Philmarie ergreifend:die,Schönheit des Abendrots preist, das unbeschwerte, heitere "Teo's Garden" und "Rue Francaval", einer sehnsuchtsvollen und strahlenden Hymne an die Freundschaft, bis hin zum Country-Sound von "Song in the Key of K" und. dem Abgesang "Un Air qui passe" ist das ganze Album ein einziges Vergnügen. Musik für die Abenddämmefung, mit der im Autoradio man immer nach Westen, ins milde Licht, der untergehenden Sonne fahren möchte. Thierry Crommen gibt das Geschenk mit "La Nouvelle Donne" weiter - wunderbare Musik zum Träumen und für ein fröhliches Herz.

Glücklich, wer's hat.

Uwe Nesemann, Lübeck Nachrichten 21. Okt. 2005

(...) "La Nouvelle Donne" ist ein überraschendes Album, aber eines mit viel Herz. Das klingt bisweilen nach Jazz, dann wieder nach Chanson, manchmal sogar wie Blues. Aber was immer Crommen auch spielt, er schmeichelt den Sinnen. (...)