• Home
• Catalogue
• Contact
• Links
• Radio

Français
Nederlands

Presentation

Sjansons patinées: songs spattered with dialect, soiled and stained, dragged through the mud of raw voices. Voices with a 'layer' obtained from years of sketching and painting a landscape of dreams, jokes, horror and mystery, together with stringed musicians.

Three vocals, three sets of strings and a bass, around Flemish and French speaking songs based on texts from the likes of Wannes Van De Velde, Yves Dardenne and the performers themselves.

Didier François provides the instrumental compositions. Patrick Riguelle, Neeka and Tom Theuns take care of the vocals. On violin and viola: Aurélie Dorzée, on nyckelharpa and violin: Didier François and on cello: Lode Verkampt, bass: Peter Verhaegen.

Voorstelling

Drie stemmen, drie strijkers en een bas rond Vlaams- en Franstalige nummers op tekst van o.a. Wannes Van De Velde, Yves Dardenne en de uitvoerders zelf. Patrick Riguelle, Neeka en Tom Theuns nemen de zang voor hun rekening.

Sjansons patinées: liedjes gevlekt door dialect, besmeurd en besmodderd, door het slijk van rauwruwe stemmen gehaald. Stemmen met een 'couche' van jaren schetsen en schilderen samen met de snaarders een landschap van droom, grap, gruwel en mysterie.

Didier François zorgt voor de instrumental composities. Op viool en altviool Aurélie Dorzée op nyckelharpa en viool Didier François en op cello Lode Verkampt, bas Peter Verhaegen.

Présentation

Sjansons patinées : des chansons entachées de dialecte, souillées et traînées dans la fange de voix rêches et écorchées. Des voix éprouvées par le temps qui, soutenues par une orchestration à cordes, dessinent et peignent un paysage fait de rêve et d'espièglerie, de cruauté et de mystère.

Trois voix, trois joueurs de cordes et une basse pour un répertoire chanté aussi bien en français qu'en néerlandais et basé sur des textes, entre autres, de Wannes Van De Velde, Yves Dardenne et des interprètes eux-mêmes.

Didier François se charge des partitions instrumentales tandis que Patrick Riguelle, Neeka et Tom Theuns s'emparent du chant. On retrouve aussi Aurélie Dorzée au violon et à l'alto, Didier François au violon et à la nyckelharpa (un instrument à cordes d'origine scandinave), Lode Verkampt au violoncelle et Peter Verhaegen à la basse.

Holly Moors - www.moorsmagazine.com

We missen Wannes van de Velde nog steeds, maar gelukkig wordt het leed wat verzacht door Didier François, die bij zijn Sjansons Patinées maar liefst vijf liedjes met teksten van Wannes presenteert. Dat is even puur genieten, want die teksten zetten, als altijd bij van de Velde, een ijzersterke melancholieke sfeer neer. Mooi. De melodieën van François passen perfect bij die teksten.

Didier François componeerde niet alleen de muziek, hij speelt ook de nyckelharpa, de basnyckelharpa en viool en leidt ook de band, die van begin tot eind op het scherpst van de snede speelt, waardoor de muziek continu buitengewoon spannend blijft. Scherp, maar ook altijd zwierig, lyrisch en melancholiek. De zangers dragen daar ook fraai toe bij - Patrick Riguelle is een perfecte zanger met een licht hese stem, Tom Theuns de ruwere, iets ongeschoolder klinkende stem en Neeka is de magnifieke loepzuivere zangeres die een extra dimensie weet toe te voegen.

De band is een snarenband, met naast François de onvolprezen Aurélie Dorzée op viool en viola, Lode Vercampt op cello en Peter Verhaegen op bas. Een schitterend gezelschap dat je op een meeslepende muzikale reis meevoert, met, na de liedjes van Wannes, als bloedmooi rustpunt de Gnossienne van Satie, dat we nog nooit zo mooi hebben gehoord als hier. Werkelijk adembenemend.

Na dit kernpunt volgt nog een sterk programma, waarin de muziek zelfs nog spannender en meeslepender wordt. Tom Theuns, Neeka en Yves Dardenne leveren hier de teksten, wisselend tussen Frans en Vlaams. Hier wordt wederom het onomstotelijke bewijs geleverd dat de innoverendste folk op dit moment uit België komt. Een absolute aanrader.

Gerald Van Waes - radio centraal antwerpen, ***°

"Sjansons Patinées" is a strange concept, but it has all the elements it describes to have, and with bitterness I must admit that the elements it expresses are in fact part of our Flemish and who knows "Belgian" nature. First of all with it I realised how the Flemish language has lost lots of its charms, and we hardly know how to sing it, because we miss a spontaneous musical language that evolved with it. And we seem to have only little or none of the richer cultural folk traditions having preserved well in anyone's memory.

Often, when being a serious creative musician, we tend to sing songs about things we can only realise vaguely when we are looking at the old infrastructures lying in the cities, in songs that express whatever that could have happened there, of expressions that also sound rather unnatural, both in use of language, for our daily feeling, and for expressing in fact a lost sense which became part of a bitter cultural reality, that formed an essential and unique aspect for our relationship with our country, a lack of a well grounded feeling of national or cultural pride, which in the conditions of it's culture was formed has hardly ground to expand further.

If generations after generations experienced too often changes of perspectives, of cultural identity and leadership, of conditions from total freedom to hypocrite commitment, from freeing socialism to a salon and mafia based socialism, from freedom in thought to Roman-Christian society, from independent cities, to invasions that led to some different country names, from an open culture of trust to chaotic clashes of mistrust, no aspect or memory is easily conditioned or preserved after that much change.

We can only sing about with an aspect of mud, and even when we dig in the past bitterness of having stayed, a willingness to escape (to the Province for instance) is still in our minds today, but could have derived from conditions from earlier cultural clashes. What is available of elements are a feeling for classical music and arrangements, which never can do anything wrong, surviving folk elements that always sound natural, the fluent use of two languages, at least especially for how Brussels citizens so far still used to be, (French and Dutch/Flemish). For Flemish almost too many different dialects survived to make a real common cultural language possible.

One of the real folk figures with a love for the city (of Antwerp) but also with a love and knowledge and social engagement for gypsy music and its musicians (-also in the old days the Flamenco gypsies and the Flemish could get along so well, they were confused with one name-), and a respect for the real person, is Wannes Van De Velde. He just recently passed away.

One of his songs, a waltz called "'k wil deze nacht in de Straten verdwoalen" in Antwerp dialect, should be a classic, someone told me lately and it is true, I thought was not included at first, because 5 of his songs are included, and I didn't recognised it. They strangely enough translated it to French and stripped it from its waltz and romance effect. It receives nice orchestrations, not the best singing but a small nice vocal arrangement.

The vocal contributions all are subtely confusing. They deal with the nature of change and alienation, and bring in a new cultural expression already. Languages, dialects, cultures are mixed, gives this subtle bitter aspect, and still are able to present with all that a new complex and unique enough expression : its concept couldn't be more clear.

Jean-Luc Matte - Infosmumuses

On ne se délivre pas facilement de ses idées préconçues : en ouvrant ce CD du joueur de Nickelharpa belge, je m'attendais à un instrumental, ayant encore dans l'oreille son premier opus et oubliant un peu facilement que le double suivant l'avait vu collaborer non seulement avec Gilles Chabenat mais également avec Gabriel Yacoub. Voici donc un enregistrement où, à deux instrumentaux près, les voix ont à nouveau la part belle et si G. Yacoub n'y est pas partie prenante, son influence se ressent encore tant il semble marquer tous ceux avec qui il a travaillé. Et il n'y a pas que Didier François qui soit dans ce cas puisque Tom Theuns (Ambrozijn), et Aurélie Dorzée participent à l'aventure. Deux autres voix se font entendre, celle de Neeka (Ilse Goovaerts de son vrai nom mais cela ne vous en dit sans doute pas davantage, elle semble davantage connue dans le milieu de la chanson flamande dite pop-rock .) et celle de Patrick Riguelle que j'avais personnellement découvert sur l'album " Le grand troupeau " dans une superbe version de Jaurès (1). Une petite recherche sur internet m'a appris qu'il a été le chanteur de Kadril et qu'il a naturellement de multiples autres activités.

Mais revenons à Didier François dont l'univers musical est toujours bien personnel et que son instrument de prédilection, le nickelharpa, ne saurait simplement rattacher à la tradition suédoise. Les traces de celle-ci sont d'ailleurs bien ténues ici et nous sommes bien davantage dans le registre de la chanson, d'ailleurs il use de son instrument souvent à la manière d'un violon (alto), avec une belle articulation qui fait oublier la présence du clavier et un usage modéré du jeu sur plusieurs cordes. Mais il reste tout de même une sonorité bien particulière, plus rugueuse que celle du violon et qui déteint parfois sur le jeu de ses complices. Les textes sont en français et en flamand (avec une part belle donnée à ceux de Wannes Van De Velde, le chanteur récemment disparu), prouvant à nouveau que cette dernière langue s'y prête fort bien à condition de savoir bien la prendre, et, faute de pouvoir comprendre ces paroles en flamand (pas de livret, dommage.) on relèvera par ci par là quelques expressions françaises. Quant aux musiques, elles sont toutes de Didier François, à l'exception d'une Gnossienne (la n°3) d'Erik Satie dans une transcription et une interprétation très particulières mais qui soulignent à nouveau la force des pièces de ce compositeur décidément dans l'air du temps (2). Les harmonies sont recherchées et ne se contentent pas des schémas faciles, confiées à un ensemble qui ne comporte que des cordes puisqu'au nickelharpa (voire violon) de Didier et au violon d'Aurélie, s'ajoutent le violoncelle de Lode Vercampt (3), remarquable notamment sur la Gnossienne et la basse discrète de Peter Verhaegen.

Rappels
Je viens de découvrir que Didier François et Peter Verhaegen jouaient tous deux sur la BO du récent film "Sagan" (2008) avec Sylvie Testud.

Pour le reste je vous renvoie à ma chronique du précédent CD de Didier http://musette.free.fr/chroniq8cd.htm#francois

De même, je vous renvoie à ma chronique du CD précédent d'Aurélie Dorzée http://musette.free.fr/chroniq9cd.htm#aurelia et à celles d'Ambrozijn pour Tom Theuns http://musette.free.fr/chroniq5cd.htm#krakalin

(1) enfin il me semble que c'est lui car ils sont deux chanteurs sur cet album, le second étant Koen de Cauter.
(2) Aurélie Dorzée a enregistré la Gnossienne 1 dans le premier volume d'Aurélia ("Festina Lente") et, tout récemment, j'ai eu l'occasion de vous parler de la version de Gymnopédie 1 par le duo Sandoval-Collet.
(3) je précise pour les français, que Lode est un prénom masculin.

Georges Tonla Briquet - Mazzmusikas #113

Op papier ziet het er fantastisch uit, deze combinatie van artiesten die elk in hun vak tot de top behoren. In de eerste plaats is er Didier François zelf op nyckelharpa en viool. Op twee uitzonderingen na (een compositie van Eric Satie en eentje van Michel Bisceglia) schreef hij ook alle muziek.

De teksten zijn hoofdzakelijk van Wannes Van de Velde (vijf in totaal) met daarnaast ook bijdragen van Tom Theuns, Neeka en Yves Dardenne. Vocalisten zijn Patrick Riguelle, Neeka en Tom Theuns. Aurélie Dorzée speelt viool en viola terwijl Lode Vercampt de cellist van dienst is en Peter Verhaegen voor wat baslijnen zorgt. Een supergroep quoi.

En toch blijven we wat verweesd achter na de beluistering. Muzikaal vinden we het zeker geslaagd, alleen is de combinatie met de zang niet steeds echt gelukt. Nergens krijgen we kippenvel. Het blijft bij een mooi geslaagde stijloefening zonder de magische meerwaarde die we hier verwacht hadden.

Dani Heyvaert, Mazzmusikas #113

Het zou me verbazen, mocht u de naam van Didier François nog niet links of rechts zijn tegengekomen in kleine of grote lettertjes van cd-boekjes. Deze Brusselaar is noch min noch meer een meester op de nyckelharpa en heeft de voorbije jaren een redelijk indrukwekkend palmares bijeengespeeld: van Laïs tot Grappelli, van Yacoub tot Catherine, met al die namen heeft de man samen gespeeld, gecomponeerd en opgenomen.

Op zijn nieuwste project gooit hij zich op de 'gevlekte' liedjes, liedjes die gelééfd hebben, die een verhaal vertellen en die voor de gelegenheid grondig verbouwd worden. Voor de zang deed François een beroep op Tom Theuns, Neeka en Patrick Riguelle. Nu is het bekend dat Riguelle één van de betere zangers is die aan deze kant van de Grote Oceaan rondlopen en dat bewijst hij volop in de vijf nummers van Wannes Van De Velde. Ik ben zo vrij er van uit te gaan dat de opnames gebeurden voor Wannes overleed en dus in tempore non suspecto. Het pleit voor Riguelle dat hij de Meester nog erkende voor hij stierf én dat hij vertolkingen brengt waar Wannes zeker en vast goedkeurend commentaar voor over zou gehad hebben.

Dat Neeka kan zingen, ook daar hoef je niet aan te twijfelen: haar solowerk bewijst dat, net als het coverprogramma waarmee ze een paar jaar geleden samen met Riguelle langs de Vlaamse Culturele Centra trok.

Tom Theuns, daar heb ik in het verleden wel eens mijn twijfels over uitgesproken, maar op zijn zang op deze plaat valt niets af te dingen. Aan de instrumentale kant zijn er dus François die voor de instrumentale stukken zorgde en daarbij de hulp kreeg van de stilaan alomtegenwoordige Lode Vercampt op cello, naast de heerlijke Aurélie Dorzée op violen en zang en Peter Verhaegen op bas.

Fijne plaat voor mensen die niet weglopen als ze een song herboren zien worden!

Steven - folkroddels.be

Een hommage aan de woordkunstenaar Wannes Van De Velde, met een doorleefde vertolking

Het doet bij een eerste kennismaking wat vreemd aan. Je herkent de teksten, wil ze meezingen, maar beseft dan dat de melodie helemaal niet is wat je verwacht had. En toch passen tekst en muziek wonderwel bij elkaar. Dit is het eerste gevoel dat ik had bij het beluisteren van deze nieuwe CD van Didier François.

Hoe dit komt? Didier wilde een hommage aan Wannes Van De Velde brengen, die gedurende een tijd zijn onderbuurman was geweest. Voor alle duidelijkheid, het idee rijpte en de voorbereidingen voor deze CD vonden plaats voor Wannes overleed. Het concept kon dan ook rekenen op diens welgemeende goedkeuren.

Hoe breng je nu een originele hommage aan zo'n man? Didier François liet zich voornamelijk door de teksten van Wannes inspireren. De 5 eerste nummers op deze CD zijn allemaal van de hand van de grootmeester (en voor de kenners direct herkenbaar). Maar de muziek daarentegen is van François zelf. Een eigen, originele en herkenbare stijl, gebracht door een uitsluitend uit snaarinstrumenten bestaand combo: nyckelharpa, viool, altviool, cello en bas. De zang wordt gebracht door twee mannen (Patrick Riguelle en Tom Theuns) en een vrouw (Neeka) daarbij soms ondersteund door Aurélie Dorzée. We krijgen hier mooie, doorleefde vertolkingen, waarbij de keuze van de stemmen mooi aansluit met de thematiek van het nummer. Mijn favoriet van dit vijftal is De Zeeman, waarbij de stemmen elkaar mooi aanvullen.

Na de 5 Wannes-liederen volgt een heel aparte interpretatie van Gnossienne van Eric Satie, waarna weer een aantal liederen volgen, dit keer op teksten van Tom Theuns, Neeka en Yves Dardenne. Vooral dit laatste, Il m'arrive d'oublier is een beklijvend nummer, prachtig gebracht door Patrick Riguelle. Dit tweede deel wordt opnieuw door een instrumentaal afgesloten, dit keer van de hand van Michel Bisceglia. Hoewel, instrumentaal hier ruim moet worden opgevat, want de stem krijgt ook een rol, weliswaar zonder woorden, maar toch de grenzen verkennend. Als uitsmijter krijgen we de bonustrack The traveller, een instrumentaal nummer op nyckelharpa met minimale pizzicato begeleiding van de strijkers.

Bij deze CD hoort ook een toernee. Tijdens de eerste vrieskoude dagen van het jaar zagen we een avant-première in een koude stadsschouwburg van Leuven (de verwarming had het in de namiddag opgegeven). Je kan het moeilijk prettige omstandigheden noemen voor de muzikanten, zeker als je weet hoe gevoelig snaarinstrumenten zijn voor temperatuurschommelingen. Toch werd het een mooie avond. Het begon met een projectie van Wannes Van De Velde die een verhaal vertelde over een memorabele flamenco-avond in Antwerpen. Daarna werd bijna de volledige CD gebracht, weliswaar in een andere volgorde. Er was meer afwisseling tussen zang en instrumentale nummers en er werden ook een drietal instrumentaaltjes van Wannes zelf gebracht, die we niet terugvinden op de CD. De groep gaat in de maand mei toeren langs enkele culturele centra. Een aanrader als je een avond wilt meemaken met mooie muziek, goede teksten en een doorleefde vertolking, ja zelfs met een zekere patine.

Tanguy Gapilhan - Trad Mag 124

Le nyckelharpiste et violoniste belge Didier François a longtemps vécu, à Anvers, en voisin du grand chanteur flamand Wannes Van De Velde (mort il y a quelques mois). Wannes lui avait donné quelques chansons, que Didier a mises en musique et enregistrées sur cet album...avec d'autres (textes de Tom Theuns, Neeka et Yves Dardenne). Un ensemble de cordes (5 musiciens) met bien en valeur ces textes "patinés" en français et néerlandais.

Mieke Evenepoel - Goe Vollek !,2009/2

Drie doorleefde zangstemmen, drie strijkers en een bas, dat hoor je door de boxen rollen bij het beluisteren van de nieuwe cd van Didier François. De titel "Sjansons patinées" dekt volgens ons echt de lading: muziek in laagjes, vlekkken van ruwe klanken, dunne vliesjes van breekbare melodieën, een schilderij dat niet altijd de mooiste kanten van het jeven laat zien.

Dat François niet altijd de meest toegankelijke muziek maakt, weten we al langer. Maar deze keer laat hij zich omringen door een cllectief dat op zijn minst de nieuwsgierigheid moet opwekken: Patrick Riguelle, Neeka en Tom Theuns nemen de zang voor hun rekening, op viool en altiviool horen we Aurélie Dorzée, op cello Lode Vercampt, bas Peter Verhaegen en op nyckelharpa en viool de meester zelf.

De muzikale schetsen van droom, grap, gruwel en mysterie worden toch vooral gedrragen door de teksten. Daarbij overvalt ons een zekere weemoed als ineens de stem van Wannes Van De Velde de kamer vult. Dit moet een van zijn laatste projecten geweest zijn. Deze stem had ontegensprekelijk een "couche" van jaren (levens)ervaring. Verschillende teksten op deze cd zijn van zijn hand.

Tom Theuns, Neeka en Yves Dardenne "schiderden" zelf de andere, zowel Vlaams- als Franstalige, liederen bij elkaar. Het zal u niet verbazen dat deze cd volgens ons een een plaatsje in de cd-kast verdient naast "Chansons sans paroles" van Wouter Vandenabeele.

De viool en de klassieke opleiding van beide componisten zullen daar wel voor iets tussen zitten.

Assie Aukes - folkforum.nl

Didier François is een zeer begenadigd muzikant die uitblinkt op zowel viool en de minder voor de hand liggende nyckelharpa. Met name met het laatste instrument heeft hij een stevige reputatie opgebouwd. Mijn eerste kennismaking met Didier François was het dubbelalbum dat François enige tijd geleden maakte met draailierspeler Gilles Chabenat en zanger-gitarist Gabriel Yacoub. Didier François maakt geen gemakkelijke muziek blijkt op deze twee schijven, met name de instrumentale cd Dans l'oubli du sommeil rond de nyckelharpa en de draailier vergt het nodige van het uithoudingsvermogen van de luisteraar, maar zijn muziek blijft boeien.

Sinds enige tijd werkt Didier François samen met de Vlaamse zangeres Soetkin Collier. Met haar kwartet was François al enige malen in Nederland te beluisteren. Samen met gitarist Tom Theuns vormt hij de muzikale spil van dit kwartet.

Dezelfde Tom Theuns is als vocalist ook van de partij op Sjansons Patinées, het album dat bedoeld is als een soort van hommage aan Wannes Van de Velde. De teksten van de eerste vijf liederen zijn allemaal van de hand van deze inmiddels overleden grootmeester. Wie de liederen kent, zal echter verbaasd zijn. Didier François heeft allen voorzien van een nieuwe melodie. Een bekend nummer als Een schip krijgt nu een volstrekt nieuw jasje. Het mooie van dit alles is dat deze nieuwe jas de liederen van Wannes Van de Velde uitstekend past.

Instrumentaal voeren op dit album de akoestische snaarinstrumenten de boventoon. De donkere bas van Peter Verhaegen legt een fijn plaveisel waarop de nyckelharpa en viool van François, de viool van Aurélie Dorzée en de cello van Lode Vercampt goed gedijen.

Ondanks de prachtige en verrassende instrumentaties, Eric Saties Gnossienne krijgt een zeer overtuigende en doorleefde versie en vormt een prachtig rustpunt op het album, draait het op dit album rond de vocalen. Didier François heeft drie mooie Belgische stemmen voor dit album weten te strikken. Patrick Riguelle bezit ontegenzeggelijk een van de markantste stemmen van Vlaanderen. Dat bewees hij al in de tijd dat hij folk ging zingen in Kadril en dat doet hij nu weer in al zijn bijdragen. Ilse Goovaerts (Neeka) wist me jaren geleden op Dranouter niet helemaal te overtuigen, maar in Het einde van de baan neemt ze wat mij betreft op voortreffelijke wijze revanche. In de tijd dat Tom Theuns de vocalen van Ludo Vandeau in Ambrozijn overnam, moest ik nog wennen. Nu hoef ik dat al lang niet meer. Zijn stem is misschien niet de meest verfijnde, maar is op z'n minst karakteristiek en doorleefd te noemen. De vocalen worden broederlijk en zusterlijk verdeeld, elke stem krijgt zijn 'finest hour' op dit album.

Het lijkt me een genot om dit gezelschap eens live aan het werk te zien. In Nederland is die kans volgens mij klein, maar ook in België is het, na een korte tournee begin dit jaar, stil rond dit collectief. Als ik mij vergis, dan hoor ik dat graag!

Alice Bossut - musiczine.net

Le label belge Homerecords promeut généralement de bons groupes qui innovent dans un style se nourrissant de classique et de jazz (Dazibao, BASta!). Si Didier François, plutôt bien visible sur la scène belge, sort également des sentiers battus, le choix de ses collaborateurs pour ce disque ne donne pas un résultat franchement heureux.

L'aspect instrumental est assez inventif. Des plages plutôt douces alimentées par des accès de violons, violoncelles et contrebasse, ainsi que d'une nyckelharpa (une sorte de vielle suédoise qui est la spécialité de Didier François). Les mélodies calmes, indolentes, instaurent des tensions agréables. La composition est rondement menée, très riche. Mais le chant n'est pas à la hauteur ; que ce soit dans la nature forcée de certaines voix ou dans la piètre qualité des textes.

Ne pratiquant pas le néerlandais, je me contenterai de critiquer les textes en français, notamment ceux signés par Wannes Van de Velde : une poésie à l'eau de rose, évoquant les récitals français de la fin du XIXe et du début du XXe siècle, notoires pour leurs lyrics poétiquement suaves. Les poncifs romantiques se succèdent : le vin, l'amour, la lune blanche, les yeux reflétant la lueur nocturne. C'est du déjà-vu et d'un romantisme périmé, collant comme un pot de miel.

Certains morceaux méritent malgré tout qu'on s'y attarde. Et tout d'abord, « Een Schip », une compo qui débute par un violon affamé. « Naar de Provence », ensuite. Une voix d'homme chante nonchalamment, à la manière d'Arno. Elle est soutenue par des violons qui font monter la tension. « Gnossienne », enfin. Un titre signé Eric Satie. Exclusivement instrumental, il baigne au sein d'une atmosphère inquiétante et nostalgique. Assurément un des meilleurs moments de l'album.

Les amateurs de comédies musicales apprécieront peut-être les autres titres. Pour ma part, je regrette la présence de ces voix sans lesquelles le disque aurait bien davantage de qualités. « Sa démarche chaloupée et provocante » (c'est le titre du dixième morceau) est notamment très réussie. Des vocalises féminines suivent le violon dans ses hauteurs pour une très belle complainte, suivie d'une lente incantation qui semble improvisée - sans paroles - évoquant le chuintement d'une eau bouillante.

Le bonus track, « The Travellers », est un morceau majestueux, uniquement instrumental. Serein, il s'étale sur de longues minutes, et laisse en fin de parcours une belle impression. Difficile pourtant de résumer ce disque, très inégal, mariant les influences pour le meilleur comme pour le pire.