• Home
• Catalogue
• Contact
• Links
• Radio

Nederlands
Français

Marc Nolis - MAZZMUSIKAS 66

!!! HATS OFF: ALL HITS, NO MISSES !!!

Het is ondertussen meer dan drie jaar geleden dat ik van Sylvie Berger het debuut Ouvarosa toegestuurd kreeg. Dat was een pareltje maar in plaats van daar snel een opvolger voor te verzinnen lieten ze de nieuwe songs die ze creëer-den rijpen voor een live publiek.

De veertien nummers die deze nieuwe plaat bevolken zijn dan ook bij wijze van spreken in de huiskamer vlotjes uit de mouw geschud én meteen in hun definitieve vorm. Voor de productie gingen ze alweer in zee met Gabriel Yacoub, die ook een groot deel van de liedjes voor z'n rekening nam, al dan niet geschreven met één van de groepsleden, en ook instrumenten beroert zoals de autoharp.

Sylvie's zang is op en top, deels met een hemelse ingetogenheid, deels soepel en speels. Haar partners Julien Biget (gitaren, bouzouki, mandoline, percussie) en Emmanuel Pariselle (diatonische accordeon, concertina, fluit) begeleiden haar stem met de nodige flair en vullen daar waar nodig de gaatjes op. Bovendien zijn er dan ook nog de gastmuzikanten die mooi gerief meebrengen zoals o.a. bagpipes, chromatische accordeon, accordina, harmonium, klarinet en doedelzakjes.

Was de vorige cd nog een ruw diamantje, dan is deze opvolger een perfect geslepen juweel, ook dankzij de gave mixing en mastering door Michel Van Achter, de man van Homerecords.be. (MN)

Presentation

« LA BERGÈRE offer us some pieces of poetry with confirmed talent and moving modesty »

The trio LA BERGERE, accustomed to four years of touring, in festivals and other human adventurous meetings, offer us this brand new album. The songs were thus played many times in public and have been well received! "fi de l'eau", the eponymous track, full of surrealist poetry, simultaneously simple and elaborated. Or "les fruits rouges", light and fresh... « ...and then we invited a whole heap of friends to make more noise ».

Présentation

le trio LA BERGERE, aguerri par quatre ans de tournées, de festivals et d'aventures humaines, nous offre ce nouvel album.

Les chansons ont été rodées en public, certaines ont déjà acquis le statut de culte "fi de l'eau", le single, chanson titre de l'album, à la poésie surréaliste et à la musique à la fois simple et recherchée, ou "les fruits rouges", légère et rafraîchissante

Guillaume Duthoit - La Médiathèque

En 2002 sortait Ouvarosa, premier CD du trio La Bergère composé de Sylvie Berger au chant, Julien Biget à la guitare et Emmanuel Pariselle à l'accordéon diatonique. Un album de « chanson française » qui fut très apprécié, mais presque uniquement dans le milieu traditionnel où, jusque là, évoluait Sylvie Berger dans des groupes comme Roulez Fillettes, La Compagnie du Beau Temps menés, pour la plupart, par la diva française des chants a cappella, Évelyne Girardon. De plus, la direction artistique de l'album avait été confiée à Gabriel Yacoub, ex-leader du groupe mythique Malicorne, qui mène depuis le début des années 80 une brillante carrière solo.
Toutes ces références ainsi que le choix de l'instrumentation n'ont pas dû faciliter l'ouverture des portes de la sphère chanson. Dommage ! Car un pas énorme avait été fait par Sylvie qui laissait tomber le voile traditionnel et surprenait en interprétant, avec fraîcheur et délicatesse, de sa voix claire et légèrement acide, douze joyaux composés pour moitié par Yacoub lui-même.

Pour le nouvel opus, Fi de l'eau, la même équipe s'est adjoint les services d'amis de toujours : Gilles Chabenat (vielle à roue), Yannick Hardouin (basse), Frédéric Paris (clarinette et harmonium), Willy Soulette (cornemuse)...Gabriel Yacoub offre avec le surréaliste Fi de l'eau et La dame ira les ramasser, deux belles ballades dans la lignée d'Ouvarosa ainsi que cinq autres textes à la poésie de plus en plus personnelle et raffinée. Parmi ceux-ci, retenons Saint-Jean (mis en musique par Sylvie, inspirée) qui joue avec brio la carte de la chanson traditionnelle. Les paroles aux images déroutantes et subtilement loufoques ainsi que les arrangements dignes du meilleur de Malicorne en font un des deux sommets de l'album, l'autre étant Le prix des roses. Sorti des fonds de tiroir du regretté Roland Topor, ce texte lucide et détaché a ici trouvé sa voix. Et ce grain si particulier qu'a Sylvie s'épanouit au milieu des notes mystérieuses d'Estelle Amsellem et d'Alain Bruel qui, lui, nous donne la chair de poule en entrelaçant accordéon chromatique et accordina.
Ceci dit, chacun des quatorze morceaux de l'album mérite toute notre attention. Mentions particulières tout de même pour le claudiquant La saison des fruits rouges (Yacoub/Hardouin) et pour Quand je serai grande, une bouffée de tendresse caustique écrite par Pariselle, frère d'inspiration de Pierre Perret. Il faut aussi citer la reprise a cappella de ce bijou de Dick Annegarn qu'est La limonade et, enfin, cet Amant de Nantes (seul morceau traditionnel), salé comme l'eau de mer et beau comme l'amer, qui referme logiquement Fi de l'eau.

Comme si de rien n'était, La Bergère a franchi l'étape cruciale du deuxième album sans décevoir, en gagnant même en maturité. Le secret réside sans doute dans le fait que le groupe fait partie de ces artistes libres qui prennent le temps de nous donner le meilleur d'eux-mêmes.

Mondomix n° 21

Bien que de grands musiciens de la musique trad hexagonale (Gilles Chabenat, Alain Bruel, la famille Paris...) participent au second album du trio formé par Emmanuel Pariselle et Julien Biget, aux côtés de Sylvie Berger (à la voix superbe), bien que la moitié des textes soient écrits par Gabriel Yacoub (producteur de l'album), nous sommes loin d'une résurgence passéiste des années 70.

Les thèmes - l'amour, l'enfance, les petits bonheurs du quotidien, les saisons - tournent autour de l'intemporel ; comme les choeurs à l'unisson sur le bourdon d'une vielle à roue ou le tuilage des voix.

La qualité des arrangements conforte la réussite de cette tentative de folk contemporain.

JY.A.

Dries Delrue - New Folk Sounds n° 111

La Bergère bestaat uit zangeres Sylvie Berger, accordeonist Emmanuel Pariselle en gitarist Julien Biget. Drie klinkende namen uit de Franse folk die sinds een vijftal jaar als trio optreden. Berger's partner Gabriel Yacoub verzorgde de productie van deze cd. Hij is tevens de auteur van zeven liederen op de plaat. Je herkent duidelijk zijn inbreng.

Deze nieuwe chansons klinken als Franse traditionals, zoals we ze destijds leerden kennen van Malicorne. Van twee liederen is de muziek van Berger zelf. Haar "Saint-Jean" en "Elle allait" behoren tot de hoogtepunten van deze cd. Het openingsnummer "Fi de l'eau", waarvan tekst en muziek van Yacoub zijn, is ook een voltreffer. En hoe mooi kilnkt het a capella gezongen "La limonade" van Dick Annegarn.

Er werkten veel gastmuzikanten mee, ondermeer Gilles Chabenat, Yannick Hardouin, Frédéric Paris, Willy Soulette, Marie Sauvet (van Malicorne) ..., kortom, het kruim van de Franse folk. Maar luisteren naar deze nieuwe liederen is vooral luisteren naar de heldere stem van Sylvie Berger, een stem die soms nog kinderlijk klinkt. Of zijn het feeën die zo hemels kunnen zingen?

Deze tweede plaat van La Bergère bevestigt wat we in de eerste ontdekten: Berger heeft een goede keuze gemaakt door niet alleen mee te werken aan de vele projecten van anderen in de folk - denk maar aan Evelyne Girardon, Jean Blanchard of Ambrozijn - maar door ook haar eigen weg te gaan met een eigen trio?

Mr Wolf - Folkroddels.be

Het leeuwenaandeel van de songs op deze Cd zijn van de hand van Gabriel Yacoub. Nu, is Gabriel Yacoub een echte held in mijn muziekwereld, ik heb mij altijd al kunnen terug vinden in zijn muziek. De productie van deze Cd was ook nog eens in zijn handen. Het resultaat is een eerlijke mooie Cd, vol met gezongen eigentijdse Franse Folk waar af en toe de geest van Malicorne doorwaart en waar het ook zorgde voor de nodige 'Bal Intiem momenten' in de huiskamer van mijn huis. Laat mij toe enkele van de parels op deze Cd toe te lichten.

De Cd opent met de titelsong van deze Cd: 'fi de l'eau' die echt wel een catchy refrein heeft, op gepaste wijze gestuwd door de draailier van Chabenat. Ook naar tekst toe wordt de toon direct gezet: voor de rest van de Cd krijg je teksten om de oren met een hoog poëtisch gehalte.

In 'la dame ira les ramasser' wordt niet voor het laatst een 3/4 maat gebruikt. Yacoub doet mooie dingen op de autoharp en de accordeon is gewoon hemels. Een wals voor een zomeravond op de buiten. 'le prix de roses' heeft zowaar een tango ondertoon. Het samenspel tussen diatonische en chromatische accordeon zorgt mede voor de nodige spanning in de muziek. Het nummer is dan ook opgebouwd rond dit spanningsveld tussen de accordeons.

De geest van Malicorne waart onmiskenbaar rond in het refrein van 'Saint Jean (les demandes impossible)'. Ik krijg telkens een goed gevoel wanneer ik naar dit nummer luister. Professioneel krijg ik echt een kick van wat Yacoub hier met de productie heeft gedaan. 'twice' wil ik hier ook vermelden omdat het de enige instrumentale nummer is van de Cd en toch onderhoudend genoeg is om naar te luisteren. In '(et puis) elle allait' bewijst La Bergere ook oog te hebben voor hun muzikaal erfgoed dat luistert naar namen als Béart en Brassens. Het resultaat is een prachtsong met een Sylvie Berger die de zanglijnen op een gepaste manier invult.

Slowen en wegdromen is het bij 'la riviere', melancholiek die nog wordt versterkt door de passages van de fender rhodes in dit nummer. De samenzang in het refrein is om kippenvel bij te krijgen. Geënt op een mooie finger-picking gitaar waait 'retournons à la maison' uit de boxen. Al is Sylvie Berger gans de Cd goed bij stem toch vind ik ze in dit nummer op haar best. Het mondt uit in een pracht song die in een gepast arrangement zit.

De Cd sluit af met het prachtige 'l'amant de nantes' waar werkelijk iedereen in excelleert en die een meer dan waardige afsluiter van deze Cd vormt.

Wie van gezongen folk en daarnaast van de betere Franse chanson houdt is bij deze Cd aan het juiste adres. Ik ben er van overtuigd dat deze CD een mens het nodige luisterplezier zal verschaffen en, vraag mij niet waarom, maar ik vind dit een Cd voor verliefden waarbij leeftijd geen rol speelt. Voilà.

Gerald Van Waes - psychedelicfolk.com

Many more individual contributors are invited for this second album, this time creating a even more warm sound, which is either more passionate in its full sound or slightly melancholic compared to the slightly more delicate début.

La Bergere's core consists now of a trio with Sylvie Berger on vocals, Julie Biget on guitar, bouzouki, mandoline, percussion, vocals and Emmanuel Pariselle, and with Gabriel Yacoub within close range of being another member.

The new album is a song album like a diary of thoughts involved with the looking back on the children's times, sometimes with sadness on what is lost and gone and other fitting songs, inspired from different sources.