• Home
• Contact
• Links

Nederlands
Français

Présentation

Avec leur troisième album « Les Doigts dans la prise », Les Doigts de l’Homme affirment définitivement une vraie indépendance dans la composition. Le terme de « voyage » ici n’est pas galvaudé et tous les risques ont été pris pour emmener l’auditeur là ou il s’y attend le moins. Présenté comme un groupe de jazz manouche, le trio qui s’est maintenant transformé en quartet, utilise ce style comme une influence parmi tant d’autres pour en faire quelque chose d’unique et qui lui est propre.

Ce disque aux accents parfois orientaux, parfois clairement tziganes ou même complètement rock, évite tous les clichés en réinterprétant les influences d’une façon qui désormais définit le groupe. De temps à autres décalé, l’univers des Doigts devient un parcours de vie dans lequel l’énergie est de plus en plus maîtrisée pour se laisser le temps d’installer les multiples sentiments que la musique sert à exprimer.

Les sujets abordés peuvent être légers ou au contraire très ancrés dans une actualité qui nous touche tous, mais toujours traités avec la dérision.

Presentation

Be positive about one thing : Les Doigts de L'Homme are not gipsy jazz musicians ! The four of them come from very contrasted musical backgrounds their sense of curiosity has brought them together around this music they've fallen in love with. They've never hankered after reproducing what was being played 50 years ago, but rather after boosting gipsy jazz into travelling further.

You will find unexpected covers such as a swing version of Ravel's Bolero, old French songs adaptations like "Le poinçonneur des Lilas" of Serge Gainsbourg, but also, within their own compositions, a great diversity always stirred by an energy close to Rock n Roll (the trio was born on the street ) !!

In France, Les Doigts de l'Homme have already opened for Rodha Scott, Omar Sosa, and even....Murray Head !! This is a must-not-miss band since when they start playing, anything might happen except what you're expecting...

Voorstelling

Be positive about one thing : Les Doigts de L'Homme are not gipsy jazz musicians ! The four of them come from very contrasted musical backgrounds their sense of curiosity has brought them together around this music they've fallen in love with. They've never hankered after reproducing what was being played 50 years ago, but rather after boosting gipsy jazz into travelling further.

You will find unexpected covers such as a swing version of Ravel's Bolero, old French songs adaptations like "Le poinçonneur des Lilas" of Serge Gainsbourg, but also, within their own compositions, a great diversity always stirred by an energy close to Rock n Roll (the trio was born on the street ) !!

In France, Les Doigts de l'Homme have already opened for Rodha Scott, Omar Sosa, and even....Murray Head !! This is a must-not-miss band since when they start playing, anything might happen except what you're expecting...

Holly Moors - moorsmagazine.com

Les Doigts de l'Homme was op de vorige cd nog een trio, maar als kwartet zijn ze nog weer een stuk beter geworden. Het is een band die in de traditie van Django Reinhardt speelt, maar die diezelfde traditie tegelijk volledig loslaat en een eigen weg kiest. Virtuoos gitaarspel, een fantastische slaggitaar (niet te onderschatten, want een goede "rhythm guitar" kan wonderen doen), zeer prima zang, en het gebruik van andere instrumenten. Een snel en virtuoos bespeelde oud bijvoorbeeld. Of totaal onverwacht een scheurende elektrische gitaar of een swingende banjo. Want swingen doen ze continu.

Daarnaast heeft het viertal gevoel voor humor. Dat kun je horen aan de introductie van het elektrische nummer waar we hier een fragment van laten horen, maar ook aan de zang, en aan een nummer als Pschitt, waarvan we ook een klein fragment laten horen. Aan die twee fragmenten kun je al wel horen hoe gevarieerd deze cd is, en hoe het genre van de Hot Club de France hier wordt opgerekt.

Een puur genot van de eerste tot de laatste noot, en een absolute aanrader. Kijk op hun website vooral ook naar de filmpjes die je onder "bonus" vindt.

Gerald Van Waes - psychedelicfolk.com

I must admit that I was very surprised by this 3rd album by the band which I think is a large improvement.

While with their previous album I still had the impression their main core was a stylistic game, played with pleasure to play fast and with some humour, with different styles in a skilfully entertaining way, this is much more than this, and with another level added to their skills. There are more worked out ideas of blending arrangements, showing a matured inventiveness. The guitar fundament comes a bit more forward, as if there's a post-Djando Reinhart jazz-guitar skill learned taken to different worlds of jazz and ethno-folk genres, which, together with the fast double bass, turn this into a new style of a sort of 'Folk-Jazz-Hop'.

They still play fast often, but add even more contrasts when doing this, combined with the different worlds of inspirations. There are some strong self-humour songs. Also, the album has many surprises which does not place the band too easily into one category or description. Suddenly there are used electric guitar parts, and another track uses seriously an Arab theme on oud. Somewhere there's a flamenco singer invited in, and the band used harmony vocal themes elsewhere.

Like I said before, this is a great improvement which makes this band not only interesting for live occasions but also for musical ears who want something different and well blended compiled with classical, folk and jazz skills combined...

Louis Behre - crossingborder.nl

You can be sure of one thing: Les Doigts de L'Homme are no gipsy jazz musicians! Their contrasting musical backgrounds and their sense of curiosity brought them together to make the music they've fallen in love with. Instead of trying to reproduce the original gipsy jazz sound from fifty years ago they try and take it to the next level. They play a diversity of unexpected covers and own compositions with an vibe that's close to rock-'n'-roll.

This is a must-see band for anyone who likes a surprise, expect the unexpected....

Louis Behre - crossingborder.nl

Les Doigts de l'Homme zijn geen echte zigeunerjazzmuzikanten, maar je zou het zo geloven. Hun uiteenlopende achtergronden in combinatie met hun gedeelde nieuwsgierigheid bracht ze samen om de muziek te maken waar ze verliefd op zijn geworden. Niet dat ze proberen om de originele gipsy jazz van vijftig jaar terug te reproduceren; ze doen er lekker hun eigen ding mee. Ze spelen ongewone covers en eigen composities met een vibe die dicht tegen rock-'n'-roll aanligt.

Dit is een verplichte band voor iedereen die van verrassingen houdt. Verwacht het onverwachte!

Rudi Dillen - mazzmusikas 108

Het straffe Franse gipsy- jazz- rock- manouche- trio Les Doigts de l'Homme is nu een kwartet geworden door toevoeging van ex-tra gitarist Benoit Convert. Zij brengen nog steeds zigeunermuziek die eigenlijk geen zigeunermuziek mag genoemd worden aan-gezien er zeer veel andere invloeden in zitten.

De vulgaire energie die er van uit gaat kennen we veeleer van de rockmuziek en in hun eigen nummers weerklinkt de straat van hun jeugd en de buurt waar ze leven. Flarden klassiek, wereldmuziek, jazz, chanson en rock duiken overal op. Elektrische gitaar wordt gecombineerd met akoestische banjo, bas en charango. Soms krijg je het ge-voel dat de zoektocht van dit combo naar originaliteit en een eigen gezicht wat chaotisch verloopt. Niet alle songs zijn sterk maar er valt instrumentaal wel steeds wat te beleven. Olivier Kikteff is een zeer matige zanger maar zijn stem past af en toe wel bij dit allegaartje. Moeilijk te duiden dus.

Geweldige muzikanten die eigenzinnige muziek proberen te maken voor de zenuwachtige op-gefokte westerse wereld van nu, zoiets.

Jan de Raaf - folkforum.nl

Les doigts dans la prise is de tweede cd van het kwartet Les Doigts de l'Homme uit Frankrijk. De muziek op deze plaat heeft als basis de gipsy jazz, maar vermengt daarnaast veel verschillende stijlen waarmee dit kwartet zich onderscheidt van andere groepen. Aan de andere kant hebben ze ook veel gemeen met de jazzy muziek, waarin meer Franse bands zich ontwikkelen. Het doet mij dan ook denken aan het Paris Combo uit Frankrijk.

Als ik deze plaat hoor denk ik: "heerlijk!" Ik zou deze band graag op een festival tegen komen en, nu de zon een beetje doorbreekt, brengt het een versterkt zomer gevoel met zich mee wanneer je deze cd hoort. Op de cd zijn verschillende vleugjes muzikale invloeden te ontdekken ondermeer uit Griekenland, Amerika, een Spaans tintje (nr. Passa La Carovana) en boven al het Franse Chanson en de gipsy jazz die gepresenteerd worden op een bijna theatrale manier. De cd heeft een wat betreft ritme het polka gevoel, gelijk aan bands als Gogol Bordello, waardoor het moeilijk is om stil te blijven zitten. De beheersing van de instrumenten is goed, af en toe zelfs meen ik invloeden te herkennen van gitaristen als Harry Sacksioni of Tommy Emanuel (nr. Tout Seul). Het is dan ook leuk om te horen hoe, naast de akoestische instrumenten die toch de basis zijn van dit kwartet, ook de elektrische varianten met smaak worden gebruikt om de muziek net die andere feel te geven (bijvoorbeeld hier en daar een slap bass, of een scheurende elektrische gitaar).

De punten van kritiek die ik op deze plaat heb zijn dat de cd iets te mooi geproduceerd is, dit resulteert in een mooie, maar een beetje gelikt poppy klankkleur van de muziek. Het klink wel heel stevig en helder maar van mij mag het toch wat rauwer. Verder vind ik de plaat ritmisch een beetje vlak (voor zo ver ik hoor, is elk nummer in vieren), waardoor mijn aandacht al gauw wat verslapt. Dat is zonde, want er zitten zeker leuke, interessante dingen in de muziek verweven, die pas aan het oppervlak komen na herhaaldelijk luisteren. Zelf zou ik de nummer indeling van de cd anders doen: in het begin zit de vaart erg goed in, met veel gezongen nummers, en aan het einde zijn er meer instrumentale nummers te vinden. Ik zou dit wat meer door elkaar gepresenteerd hebben om de afwisseling wat meer kracht bij te zetten.