Aranis
albums :
Contrabassist Joris Vanvinckenroye is de hoofdcomponist van de groep. Kenmerkend voor zijn stijl zijn een filmisch karakter, melancholie en variëteit. Enkele composities zijn minimalistisch van concept, terwijl het in andere stukken tot een explosie komt van klankkleuren en bevreemdende maatsoorten. Op concerten van Aranis hangt een onvergetelijke sfeer. Afwisseling en expressiviteit houden de luisteraar steeds geboeid. Chaotische opbouwen en virtuoze hoogtepunten wisselen af met serene rustpunten.
RECENSIES
...Door de keuze van deze groep als laureaat gaf de jury een duidelijk signaal. Het was tijd om op een meer natuurlijke manier om te gaan met de artificiële opdeling tussen klassiek en niet-klassiek, tijd om de scheidingsmuren te slechten...Tijdens het gesprek valt ook de term akoestische kamerrock. "In essentie" zo zegt Joris Vanvinckenroye "gaat het om het vermengen van stijlen, al dan niet met rock"..."Aranis heeft een hele weg afgelegd; we vertrekken vanuit klassieke instrumenten en vertellen er ons eigen verhaal mee. Het is een vermenging van alle mogelijke stijlen en genres waarmee ik ooit zelf in contact ben gekomen." Interview met Aranis en Toon Fret- Accenten (Okt. 2006)
'België mag trots zijn op een gezelschap als Aranis. Vrijwel onopgemerkt tussen alle Boombal-groepen maar toch echt het allerbeste wat België te bieden heeft. Joris Vanvinkenroye (contrabas) is de grote animator van dit gezelschap piepjonge, geschoolde muzikanten. Met een geheel eigen stijl. De namen Michael Nyman en Renaud Garcia-Fons vielen veelvuldig in ons gezelschap. Maar de muziek van Aranis heeft ook het minimalistische van Philip Glass. Door het repetitieve karakter van sommige muziekstukken en het staccato spel op snaren en toetsen. Maar in de tragere composities krijgt de muziek van Aranis een filmisch karakter. Eleni Karaindrou is dan de referentie. "We zouden nog eens graag een soundtrack maken", zo leidde fluitiste Jana Arns zo'n filmisch nummer in. De muziek van Aranis verdient niet alleen een film, maar ook optredens op grote podia van België en Nederland.' Pauls Dranouter verslag- folkforum.nl
Muziek met een groove 'Het Antwerpse septet Aranis, gespecialiseerd in akoestische kamerrock, stoomt zich klaar voor de wedstrijd Gouden Vleugels...Het programma ging al in première in Duitsland. Toon Fret introduceerde het jonge Antwerpse geweld op het kamermuziekfestival in Mecklenburg-Vorpommern, waar hij kind aan huis is...In het concert is de inbreng van mentor Toon Fret even groot als die van Aranis. Toch is het geen potpourri van muziek geworden. Fusion is geen vermenging van genres, wel een respectvolle ontmoeting...Dit najaar speelt Aranis elf concerten op zijn eentje en nog eens zeven tandemconcerten met Toon Fret...' De Standaard (13/10/2006)
'Een Antwerps zevental met wortels in Troissoeur gebruikt klassieke instrumenten (piano, viool, contrabas en dwarsfluit, gitaar en accordeon) om te komen tot een moderne mix van minimalisme (Philip Glass is nooit ver uit de buurt) en folk. De stukken lijken droefgeestig te beginnen, maar ontploffen na verloop van tijd in wervelende volksmuziek. Wanneer er gezongen wordt, gebeurd dit in een zelfontworpen fonetisch taaltje (gedenk Urban Trad). Ondanks dit dubieuze vergelijkingsmateriaal kan het vakmanschap en de compositorische kracht van deze cd (knap gemastered door Daniël B. van Front 242) ons overtuigen om Aranis verder in de gaten te houden. In een eerlijke wereld zou dit debuut een brug kunnen slaan tussen de traditionele muziek en de meer avontuurlijke (maar vaak technisch minder vaardige) neoklassieke folkprojecten uit de muzikale ondergrond.' Gonzo Nr 76 (september 2006
Review Soundslike Aranis xxxx '...Cocktail van verstild minimalisme met postrock-drive, exotische Hector Zazou- achtige (zigeuner) invloeden en Music For Egon Schiele- weemoed in ijzersterke composities met thriller- plots. Deze band verdient daarmee meer dan alleen airplay van Klara's 'Fresco' tot Radio 1's 'Cucamonga', ook buiten de landgrenzen zal dit best gepruimd worden... Roskilde 2006, here we come! S. Flipkens (December 2005)
Soundtrack voor een onbestaande film '...Twee violen, contrabas, accordeon, piano, fluit, gitaar en bijna geen stem: het mag duidelijk wezen dat Aranis muziek wil maken die je niet overal hoort. En toch zit het zaaltje van De Vieze Gasten lekker vol voor de Vlaamse groep...Te oordelen naar het Gentse optreden, heeft de groep zin in veel optreden...Het publiek dompelde zich gretig onder in de filmische muziek...Deze groep intrigeert.' De Standaard (19 december '05)
'...Het trio Indrigo, Jona en Vuur herbergt interessante, filmische composities waarin niet alleen echo's weerklinken van de genregenoten DAAU en Boenox, maar ook Wim Mertens even om de hoek komt kijken... Zone 03 (december 2005)
Aranis **** Onbekend en nog veel te onbemind maar met heel veel klasse aan boord...Feit is dat Aranis een heel eigen geluid laat horen dat blijkbaar goed gesmaakt wordt door diverse instanties...Overal waar het gezelschap speelt, kan je alleen maar positieve reacties optekenen... Stage (december 2005)
'...Het geheim van Aranis ligt in het aanstekelijke gegeven dat je als luisteraar heen en weer wordt geslingerd tussen de finesse van een klassiek concert en de opwinding van een rockconcert... Joris Vanvinckenroye zijn filmische stijl laveert tussen explosieve brokken muziek en verstild minimalisme. In zijn hoofd woont Astor Piazolla naast John Cale en Jethro Tull. Onderlinge bezoekjes doen nooit geforceerd aan...' De Tijd (22 november 2005)
Zeven muzikanten uit het Antwerpse die samen hun klassiek instrument gebruiken om een andere sound te creëren. Het is niet nieuw maar daarom niet minder boeiend. Luister maar naar het debuut van Aranis. Contrabassist Joris Vanvinckenroye componeert de meeste nummers en gaat vooral de toer op van rock, folk en minimal music. Melancholie loert om de hoek, soms sober, soms als een wervelstorm van klanken. De Zondag (20 november 2005)
'Als het voor de jonge snaken van Aranis een beetje meezit, zouden ze wel eens snel opgevist kunnen worden door een groot platenlabel. De muziek die dit septet brengt, is namelijk van het soort dat bijzonder goed in de markt ligt...' Kwadratuur- Koen Van Meel
Dat het zevenkoppige Aranis alles in huis heeft om een bijzonder muzikaal parcours uit te stippelen, werd twee jaar geleden al bewezen met een zeer gesmaakt titelloos debuut. De verwachtingen die daardoor gecreëerd werden bij mensen die verder willen kauwen dan de zoveelste hapklare brok geserveerde muziek worden op 'Music For An Imaginary Film' zeker ingelost. Bassist Joris Vanvinckenroye is een componist met een visie die zich niet laat afschrikken door bepaalde muzikale wetmatigheden en zich louter laat leiden door zijn gevoel. En de man heeft het geluk dat Axelle Kennes (piano), Marjolein Cools (accordeon), Linde de Groof (viool), Liesbeth Lambrecht (viool), Stijn Denys (gitaar) en Jana Arns (dwarsfluit) zijn (en natuurlijk ook hun) visie elf instrumentale nummers lang naar een gepaste klank kunnen omzetten. Je merkt ook dat het septet muzikaal verder geëvolueerd is dankzij nog meer avontuurlijke arrangementen, bizarre tempowisselingen of bevreemdende atonaliteit, maar nergens dreig je als luisteraar je greep op het geheel te verliezen. Al moet je wel wat moeite doen om mee op de lijn van de muzikanten te komen maar daarna is het alleen maar genieten geblazen. Luister zeker naar de opzwepende opener 'Kitano', deel mee in de verwarring die 'Walk In One's Sleep' oproept (het lijkt wel of de instrumenten jacht op elkaar maken) en kom tot rust met 'Waris', een song waarop gastmuzikant Bart Maris een schitterende trompetsolo speelt. In een verschralend medialandschap waarin alles in formats wordt gegoten, zijn groepen als Aranis een verademing, alleen moet dit soort groepen tot bij de mensen geraken. Laat dit voor sommigen al een eerste stap zijn. (DF) Recensie van Dirk Fryns- Stage (02/2008)
'Met een instrumentarium dat gevormd wordt door twee violen, accordeon, piano, fluit, gitaar en bas creëert dit septet een zeer eigenwijs universum op het kruispunt van minimalisme, folk en (hedendaags) klassiek...In het nummer 'Waris' zorgt Bart Maris voor een beklijvende trompetsolo, meteen een van de meest opvallende passages van de CD... RifRaf MusicZine (11/2007)
Aranis eet van twee walletjes 'Aranis is de som van zeven klassieke muzikanten. Maar op het podium staan ze er als een band. 'Music for an imaginary film' is hun strak afgelijnde tweede cd... In de tweede worp van de Antwerpse groep, is opnieuw voelbaar dat de componist van de groep, Joris Vanvinckenroye, oren heeft naar veelsoortige klanken... Deze keer is het resultaat strakker. De zeven muzikanten slagen erin geen noot te veel te spelen- een heikele opdracht met zo'n ongewone bezetting... Het is weer een moedige, puur instrumentale plaat, die zich niet in hokjes laat vangen... De Standaard- Véronique Rubens (09/10/2007)
Aranis klimt uit klassiek hokje 'Met een niet alledaagse mix van klassiek, rock en folk vervult de Antwerpse groep Aranis al drie jaar een pioniersrol... De tweede langspeler, Music for an imaginary film, verraadt meer muzikale maturiteit..."Interview met GVA- Peter Briers (03/10/2007)
