• Home
• Over ons
• Links

Français
English

Présentation

Ce premier album de BASTIEN LUCAS dévoile un auteur, un compositeur et un chanteur exceptionnels. Son univers, immédiatement accessible, recèle une richesse poétique et musicale qui offre plusieurs lectures.

On y découvre, sous une chanson « pop » habilement ficelée, les techniques de composition des plus grands musiciens, Ravel, Fauré, Schumann.

Les arrangements sont eux-aussi souvent inspirés par les sonorités et l'instrumentarium des musiques dites « classiques » et apportent à l'album une richesse rare dans le paysage musical actuel.

Presentation

Singer/pianist Lucas continues the tradition of French art song that stretches back hundreds of years. Co-produced with Gabriel Yacoub (who also guests on guitar, mandolin, and autoharp), this delicately crafted CD has all the intricacy and elegance of a Swiss watch. Complex little string and wind arrangements support Lucas' pensive songs, delivered in his light, quiet tenor voice with an insouciant Gallic shrug. At its best, the release sounds like good contemporary chamber music. At its worst, it sounds like bad Sting.

On a couple of mildly rocked-up tracks, the touches of slide guitar and lite-rock drums just make it sound like everyone's trying too hard. "Sans rancune," for example, a song based on Robert Schumann's "Ich grolle nicht," oozes a little too facilely off the disc with its acoustic slide guitar and Beach Boys-inspired harmonies.

Lucas is at his best when he stays within a more neo-classical realm, where the arrangements enhance rather than impede the words. Small gems like "Absent," with its plucky strings and angular winds, and the moody "Je viens vers toi," with its restless piano chords, show a deeper understanding of texture and sonority and how these elements work in the service of the song.

Though it is uneven, there is enough here to delight and intrigue the listener.

Peggy Latkovich - RootsWorld

Dani Heyvaert - MazzMusikas 83bis

!!! MAZZMUSIKAS HATS OFF: ALL HITS, NO MISSES !!!

Via de ondoorgrondelijke wegen der platendistributie bereikt ons de debuutplaat van Bastien Lucas, een 26-jarige zanger/componist uit de Parijse school, die, in een productie van Gabriël Yacoub een werkelijk adembenemende plaat uitbrengt.

Lucas is pianist en het eerste wat je opvalt aan zijn plaat, is de absoluut originele stijl. Dit soort aanpak heb ik werkelijk nergens eerder gehoord: Lucas speelt en zingt in de stijl van de klassieke Franse componisten à la Fauré of Ravel, met een frasering die het midden houdt tussen Yacoub en Ludo Vandeau, heel sober en theatraal tegelijk, klassiek met folk- en jazzinvloeden, filmmuziek zonder prentjes. Neem daarbij de heel bijzondere stem die me deed denken aan de jonge Yves Duteil of Francis Cabrel, de bijzondere, vaak aan klassiek ontleende arrangementen, de teksten die niet meteen geschikt zijn voor consumptie in een lawaaierige supermarkt en de uitgave zelf - een fraai di-gipakje met als tekstboekje een 'echte facsimile' van de Franse reeks Nobelprijswinnaars literatuur - en je begrijpt meteen de titel. Een titel met een dubbele bodem, want een 'essai' is evengoed een 'poging' als een 'verhandeling'. Nu eens overweegt de ene invulling, dan weer is de andere aan de beurt.

Ik ken deze jongeman niet, maar ik stel wel vast dat ik dit indrukwekkende debuut de voorbije week meer dan twintig keer beluisterd heb. Elke keer opnieuw ont-dek je nieuwe invalshoeken, merk je dat je een arrangement niet of anders gehoord had en valt je weer een tekstwen-ding op, die je doet stilstaan bij de literaire kwaliteiten van deze aanwinst voor het Franse songschrijverlandschap. Lucas is niet te beroerd om in het openingsnummer uitvoerig uit Brassens te citeren en op die manier zichzelf te rela-tiveren.

Nochtans is dat niet nodig, want ook zijn teksten zitten vol mooie woordspelingen en vondsten die origineel zijn, zonder gekunsteld te klinken. Voor de volledigheid nog dit: je vindt, naast de naam van Gabriel Yacoub ook nog die van Aurélie Dorzée en Sylvie Berger bij de medewerkers aan deze ronduit verbluffende plaat. Ik denk dat Bastien Lucas op termijn de referentie wordt inzake Frans chanson. De jury van de Grand Prix Claude Lemesle had dat vorig jaar al in de gaten, toen hij Lucas' song Comme À La Guerre met de eerste prijs bekroonde. Wij hier gaan toch niet onderdoen, mag ik aannemen? (DH)