• Home
• Over ons
• Links

Français
English

Voorstelling

Hier komen twee talentvolle meisjes met hun diatonische accordeons.
Anne Niepold en Aline Pohl, Deux Accords Diront, beschikken over een twintigtal behendige vingers en over ongeveer 2750 gram optimaal werkende hersenen, die hun taak echt gemakkelijker maken bij het creëren, het componeren, het spelen en het opnemen van hun lievelingsmuziek. De edelmoedige en perfectionistische "poulettes" - zo noemen ze zichzelf - hebben twaalf boeiende en vernieuwende titels klaargemaakt: noch trad, noch jazz, noch klassiek, noch world. maar dit alles tegelijk.
Voeg wat musette, verbijsterende melodieën en avontuurlijke impro's bij, bestrooi alles met hun eigen gevoel voor humor, en u krijgt Gardadvergur, een cd die bewijst dat de bretellenpiano het in ons koninkrijk bijzonder goed maakt!
Een paar woorden uit de pers
Deux Accords Diront wenst zich niet in één enkel genre op te sluiten. Des te beter, want het eindresultaat is betoverend: verrassend, spontaan, vrij. Naast het zuiver muzikale aspect stellen die twee musici een authentiek en leuk spektakel voor. Met humor en zelfspot delen ze hun passie met het publiek. Daar houden ze van, en ze drukken het prima uit.

Presentation

Here come two talented girls with their diatonic accordions.
Anne Niepold and Aline Pohl, Deux Accords Diront, are endowed with some twenty nimble fingers, and about hundred ounces of perfectly working brains, which make it quite easier for them to create, compose, play and record the music they love. The two generous and meticulous "poulettes" - that's how they call themselves - have prepared twelve exciting and innovating titles, neither trad, nor jazz, classic or world, but all of this together.
Add some musette, bewildering melodies en adventurous improvisations, sprinkle everything with their own sense of humor, and you'll get Gardadvergur, a CD proving that, in our kingdom, the braces piano is as fit as. a fiddle!
A few words from the press.
Deux Accords Diront don't want to confine themselves to only one genre. So much the better, because the outcome of that mixture is fascinating: surprising, spontaneous, free. Beside the strictly musical aspect, those two musicians present a true and funny show. With humor and self-mockery, they share their passion with the audience. They like that and they communicate it wonderfully.

Présentation

Dans la famille "accordéon diatonique", je demande les filles.
Anne Niepold et Aline Pohl, « Deux accords diront », sont dotées d'une vingtaine de doigts agiles et d'environ 2750 grammes de cerveau en parfait état de marche qui leur facilitent grandement la tâche lorsqu'il s'agit de créer, composer, jouer et enregistrer la musique qu'elles aiment. Généreuses et perfectionnistes, les poulettes - c'est ainsi qu'elles se définissent - ont concocté treize titres passionnants et innovants, ni trad ni jazz ni classique ni world. mais tout cela à la fois.
Ajoutez un soupçon de musette, des mélodies à tomber et des impros aventureuses, saupoudrez le tout d'un humour qui n'appartient qu'à elles - bienvenue au Salon de l'Autodérision - et vous obtiendrez Gardadvergur, un cd qui démontre que, décidément, le piano à bretelles se porte bien en notre royaume.
Bref, quand Anne est à l'accordéon et Aline à l'accordéon, faudrait avoir deux jambes de bois.
- pour ne pas danser la polka, tapez 1;
- pour ne pas rouler en Skoda, tapez 2;
- pour ne pas chanter en hongrois, tapez 3.

Quelques mots de la presse :
Deux accords diront ne souhaite pas se cantonner dans un seul genre et c'est tant mieux car le résultat de ce mélange est fascinant : étonnant, spontané, libre. Hormis l'aspect purement musical, ces deux musiciennes présentent un spectacle vrai et drôle. Avec humour et autodérision, elles font partager au public leur passion. Elles aiment ça et le communiquent à merveille.(Benjamin Brône, Vers l'Avenir)

Cliff Furnald, cdRoots, feb. 06, says :

You all know how I love a good accordion player, so these two talented women with diatonics, Anne Niepold and Aline Pohl, certainly move to the top of any pile of CDs I am making. Brash, adventurous, remarkably skilled - a perfect formula to get my 'highly recommended' nod.

Belgian diatonic accordionists Anne Niepold and Aline Pohl have produced a remarkable recording of duets for squeezeboxes, alternately pure and simple or exotic and daring.

Al De Boeck, De Standaard, 25-02-06, ***

Anne Niepold en Aline Pohl of tweemaal diatonisch accordeon zijn nog steeds het duo 'Deux Accords Diront' en hebben met 'Gardadvergur' hun tweede cd uit. Op het nieuwe album zijn alle composities van Niepold.

Wat we horen is vooral speelplezier. Niet meteen traditionele wereldmuziek of klassiek of jazz, wel flarden daarvan maar dan op een erg persoonlijke manier gebonden. 'Valse pour Yvan', het openingsnummer, groeit uit een trage wals die zich opgang trekt, en meteen laat horen hoe creatief deze jonge dames met het gegeven 'wals' omgaan. Het daaropvolgende 'Traumatisme Félin' geeft piekfijn aan hoe een trauma zou kunnen klinken. In 'Aller simple pour Caracas' worden meerdere soorten emoties afgetast en laten geen ontsnappen toe.

In wat volgt herkennen we het voorgaande maar telkens weer verrijkt met andere ingrediënten waardoor het geheel toch weer een eigen origineel karakter krijgt. Opmerkelijk ook hoe sterk de langere nummers, als 'Papillons' en 'L'autre' overkomen, ze je van de eerste tot de laatste noot meenemen in het avontuur, in boeiende muzikale wandelingen. (adb) .

Jean-Pierre Goffin - Vers l'Avenir - 25-02-06

C'est du belge.
Au son de l'accordéon.
Anne Niepold et Aline Pohl donnent de nouvelles lettres de noblesse à l'accordéon avec leur duo Deux Accords Diront sur l'opus Gardadvergur. Humour, légèreté, finesse s'accommodent des genres visités : jazzy par-ci, musette par-là, valse en voici, tango en-voilà, mais toujours le même entrain, la même verve et une façon originale de jouer sur les cliquetis, le souffle et les rythmes. Espiègle et rafraîchissant.

Gerald Van Waes http://psychedelicfolk.homestead.com/belgiumfolk.html - Gardadvergur ****

Gardadvergur is a diatonic accordion duo consisting of Anne Niepold and Aline Pohl. "two chords say it all" is the title of this album, and probably only refers to the diatonic use of the accordions. This very melodious, affectionate music is very improvised and is a mix of styles in between jazz composition, and some folk with just a few free touches, with possibly a great influence of old ballroom music.

The music could as easily become like a dialoguing tango, moody jazz, or like a musette waltz, or like just anything that has a musical dialogue with an emotionally affective, jazzy aspect. A few rhythmic pulses were expressed additionally by the breathing accordion on "L'Autre" or with some handclaps on "Gardadvergur". The album should also be interesting to those who heard some of the diatonic accordion greats from Finland, even though this is a relatively young group.

Henk Verhoogstraeten, folkforum.nl, 21 feb.06, Waardering 8

Het vanuit Brussel opererende Deux Accords Diront biedt niet een licht toegankelijke maar wel een gevoelige constante dialoog tussen twee diatonische accordeons. De twee getalenteerde muzikanten Anne Niepold en Aline Pohl die live overlopen van expressie, zijn op 'Gardadvergur' introverter.

Waar je ze een paar jaar geleden nog onder de noemer folk kon plaatsen, is hun stijl geëvolueerd naar iets ondefinieerbaars. In hun zelfgeschreven, hedendaagse composities gaat het om een combinatie van improvisatie uit jazz met warmte uit wereldmuziek. Fijnzinnig spel, ingehouden spanning met emotionele wendingen en uitbarstingen. Er klinkt percussie op de accordeon, de balg ondersteunt hijgend het ritme, zoals dat ook sporadisch vocaal gebeurt. Verder komt er geen enkel ander instrument aan te pas.

De ene accordeon legt met diepe tonen een bewogen ritmische basis, waarop de ander dan vrijelijk improviseert, tenminste zo lijkt het. Ergens in de verte herken je de folk nog als inspiratiebron. Het titelnummer stipt iets aan van een tango, maar waaiert ook uit naar flamenco inclusief palmas.

Meteen in het eerste nummer weet je uit welke hoek de wind waait. In een bedding van lage drones en gevoelige trillinkjes alarmeren dissonantjes je als sirenes op de eerste maandag van de maand. Tempowisselingen, romantiek, een jazzy intermezzo, accordeons die zowel lyrisch als staccato klinken. Hoewel geen lichte kost, heeft die opener Valse Pur Yvan wel de kenmerken van een liedje met zowel kop als staart.

Dat is lang niet altijd zo duidelijk. Ik krijg aanvankelijk dan ook moeilijk grip op nogal wat nummers. Ik moet zoeken naar een duidelijke structuur. Soms dwaal ik vermoeid af als was het een concert met minimal music. Verslapt je aandacht dan dreig je tureluurs te worden van de oprispinkjes die plots wreed toeslaan in weldadig warme lyrische stukken. Als 'Papillons' al drie minuten romantisch dromerig voortzwiert, verwacht je een uitbarsting. Die komt er, zij het niet zo heftig, met Niepolds kenmerkend gevoelig Toots Tielemans-achtig glissando. Toch een referentie die me vaker te binnen schiet als ik onderuit gezakt Deux Accords Diront over me heen laat komen.

Het album heeft tijd nodig om binnen te komen. Pas na meer draaibeurten herken je enkele ankerpunten die een cd nodig heeft om te beklijven. Mocht je weggedroomd zijn dan trekken de middelste twee van de twaalf nummers je met je haren bij de les. In BIS wordt daartoe de balg percussief als rasp bespeeld en wordt dat ritme humoristisch vocaal ondersteund. Matilda laat de twee diatonische accordeons naar adem snakken in een met fraaie themaatjes gezegende improvisatie.

Nee, Gardadvergur is geen gemakkelijk album. Leg het na de eerste verbijstering niet weg. Hoe vaker je het hoort hoe boeiender de composities uitpakken.

Marc Bauduin - Canard Folk 257 - Mars 06

Sur un titre qui fait penser aux îles Féroé ou à la mythologie scandinave, Aline Pohl et Anne Niepold, toutes deux à l'accordéon diatonique (accordé "sec"), ont le mérite d'éviter les nouveaux poncifs du "diatonique moderne" en construisant une musique à l'écart de tout, plutôt calme, sensible, non dénuée de mélodie à défaut d'être chantable. Pas de grondements, peu de rythmes hoquetants, mais peut-être un certain esprit tango épicé de touches d'humour.

Dans une formule à priori ardue, elles arrivent à retenir l'attention par des ambiances évocatrices, assez légères et sans guère de préjugés. On admire donc leur travail, même si cela n'a rien à voir avec le folk.

Holly Moors, Maart 06, ***1/2

Het duo Deux Accords Diront bestaat uit twee jonge meiden, Anne Niepold en Aline Pohl, die de diatonische accordeon bespelen, en op Gardadvergur laten ze horen dat ze niet alleen virtuoos kunnen spelen, maar bovendien intelligent en spannend, waarbij ze muziek maken die je misschien als folk zou kunnen omschrijven, maar net zo goed als jazz, wereldmuziek of avantgarde. Er wordt geëxperimenteerd, er wordt met de traditie gespot, en er wordt vooral zeer gepassioneerd gespeeld. Muziek voor hoofd en hart.

Jonathan Dekaiser, Radio Campus Lille, album du mois de mars 2006

La musique démarre de façon académique avec cette "Valse pour Yvan"... Mais ensuite, les accordéons s'emballent, devenant tour à tour musettes, jazzy ou encore argentins... "Traumatisme Félin", c'est une mélodie irrésisitiblement swing. Les dix morceaux suivants s'égrainent tel un collier de perles multicolores, tour à tour calmes et enjoués...

Décidemment, Anne Niepold et Aline Pohl ont des tours plein leurs soufflets... Aimant surprendre leurs auditeurs, Deux Accords Diront réussissent à plaire sur la longueur de cet album sans trop brouiller les pistes... Ni trad, ni jazz, ni world, Deux Accords Diront réussissent un patchwork facétieux, un labyrinthe foisonnant que l'auditeur se plait à emprunter... Un premier album très réussi!

Décidemment, les belges ont de la chance!

Dani Heyvaert - MazzMuzikas 031, Maart 06

Wie al eens een folkclub bezoekt, heeft zeker al mogen kennismaken met het diatonisch accordeonwerk van Anne Niepold en Aline Pohl. Twee jonge dames die ware meesters zijn op hun instrumenten, maar die zich verder niet bezig houden met de genres die we doorgaans met de bretellenpiano verbinden? Of toch wel... alleen maken ze er een eigen brouwsel mee, dat we alleen maar redelijk onweerstaanbaar kunnen noemen, al is het zeker niet altijd even makkelijk te beluisteren.

Klassiek, jazz, musette, tango, alles bijeengegooid en dooreen geroerd aan de hand van indrukwekkende melodielijnen en ronduit meesterlijke improvisaties, dat is zowat het recept dat de dames uitschreven voor hun derde plaat. Ik denk dat je deze muziek niet meteen op de radio zal horen, maar dat kan ik alleen maar jammer vinden. Fris, verrassend, gewaagd, origineel... het zijn allemaal adjectieven die me passend lijken voor de muziek van Deux Accords Diront.

Anne Niepold schreef alle stukken zelf, de plaat werd zo goed als live en zonder overdubs opgenomen en dat zegt veel, heel veel over de spontaniteit waarmee de dames tegen hun muziek aankijken. Al is het zeker geen stroofje-refreintje-stroofje-muziek, je ontkomt niet aan de wervende, wervelende kracht van deze vrouwen en hun muziek. Dit noemen wij dan doorgaans een erg straffe, welgekomen cd.

Dat je de dames deze zomer op veel festivals aan het werk zal zien, daar kun je nu al gif op innemen en dat vooruitzicht spreekt ons ten zeerste aan.

Francis Chénot, Une autre chanson n°115 - mars-avril 2006.

Comme peut le suggérer la musique des mots, "Deux accords diront" ce sont deux acordéons diatoniques dans la complicité d'Anne Niepold (qui remplace Didier Laloy auprès de Marka lorsque le Paganini du diatonique n'est pas disponible) et Aline Pohl. Un titre qui a quelque chose d'islandais pour ce premier album qui paraît sur le label "Home Records" avec douze titres composés et arrangés par Anne. Pour le plus grand plaisir de l'auditeur, cela mêle les ambiances et la mélancolie peut succéder à la joie de vivre.

Jaques Neuville - ZONE 02 - 15 MARS 2006

Depuis 1998, Aline Pohl et Anne Niepold font, avec vélocité et une bonne humeur communicative, glisser leurs doigts sur leurs accordéons diatoniques, laissant leurs échanges musicaux courir dans toutes les directions. Rencontre autour de leur album, Gardadvergur.

Vous luttez contre les clichés qui pèsent sur l'accordéon, quels sont-ils ?
AP : c'est un instrument méconnu du public. Dès qu'on l'évoque, ce sont les images d'Yvette Horner et de son accordéon chromatique qui défilent... Alors que nous jouons de l'accordéon diatonique.
AN : Il y a peu c'était vraiment ringard de pratiquer l'accordéon. A l'école il ne fallait surtout pas que je révèle ma pratique de l'instrument, sinon, c'était l'exclusion assurée. Aujourd'hui les mentalités ont changé.

Ni world, ni jazz, ni folk... comment qualifier votre musique ?
AN : Michel Van Achter, notre ingénieur du son, a déjà produit de nombreux groupes inclassables. Il nous a proposé de concevoir une nouvelle catégorie dans les musiques du monde produites en Belgique: la musique d'auteur. Je m'y retrouve et, en même temps, cela ne veut peut être rien dire.
AP : ou néo-trad-jazz...
AN :Mais pas folk

Vous fonctionnez exclusivement en tandem. N'avez-vous jamais été tentées d'accueillir d'autres musiciens et instruments ?
AP : L'absence de diversité sonore est un défi. Cela nous pousse à devoir trouver les moyens de tenir un spectacle ave les mêmes instruments. comme nous nous connaissons bien, jouer à deux nous autorise des libertés sur scène.
AN: Mais nous sommes ouvertes aux collaborations. Nous avons notamment accompagné Johanne Saunier, danseuse chez Rosas, à l'occasion d'un spectacle à Avignon. Et je joue tout de même au sein de dix groupes !

Certains passages de Gardadvergur évoquent les sonorités de l'harmonica. On jurerait entendre Toots Thielemans !
AN : Ce n'est pas surprenant :au niveau du son, l'harmonie et l'accordéon diatonique possède la même dynamique, fonctionnent sur le même principe : en tirant ou poussant le soufflet de l'accordéon, chaque bouton produit un son différent.

L'ACCORDEON A LA KOT
Vous peuplez vos albums et votre site web de poules dodues. Pourquoi ?
AN : Une fille qui désirait devenir notre manager, nous avait vu jouer entre des vaches lors de la foire agricole de Libramont. Nous lui donnions l'impression de deux grosses poules. Nous avons pris la belle au bond : on nous surnomme depuis les poulettes. Quelqu'un qui se voulait caustique nous a dit un jour que notre univers était avant tout destiné aux enfants. C'est plutôt un compliment. Même s'il existe un fort contraste entre le visuel et la musique, plus sérieuse, posée et moins dansante. Nous sommes moins poules enragées.

Faut-il craindre que l'engouement récent autour de l'accordéon ne dépasse pas l'effet de mode ?
AP : On s'adaptera j'apprends actuellement le trombone.
AN : Nous deviendrons les Deux Trombones diront (rires). De nombreux jeunes apprennent l'accordéon. Il y a trois ans seuls trois élèves suivaient mes cours chez Muziekpublique. Aujourd'hui ils sont plus de 30.
AP : Que des musiciens français ou belges, comme Didier Laloy, ouvrent l'accordéon à de nouvelles influences musicales, contribue à éviter l'effet de mode. Mais, si les artistes se contentent de reproduire la tradition, comme aux Pays-Bas, ça risque de ne pas durer. Nous avons animé un cours en Hollande. La plupart des élèves n'osaient pas jouer avec nous. Nous avions l'air extraterrestres (rires).

Jean-Luc Matte - info mumuses

http://musette.free.fr/chroniq3cd.htm#gardadvergur

Voici un CD qui m'a vraiment scotché à la première écoute et qui ne m'a pas déçu ensuite. C'est vraiment mon coup de coeur du moment (malgré la concurrence...).

Une belle surprise que ce duo formé par deux jeunes accordéonistes belges (Annie Niepold et Aline Pohl) qui, sur leurs diatos, nous jouent non pas un répertoire trad. mais plutôt une musique sur laquelle je suis bien en peine pour coller une étiquette. Par défaut, je pourrai qualifier cela de jazz accordéon actuel, un peu mélancolique, jamais intello (seul le titre de l'album me reste hermétique, il doit y avoir une astuce...) ou gratuitement technique mais où chaque note pleine d'expression arrive parfaitement à sa place, avec la couleur, l'intensité qu'il faut...

Elles sont deux mais on a du mal à se l'imaginer tant l'impression est forte d'être en prise directe avec le sentiment d'un seul musicien. Bien que l'inspiration soit fort différente, à l'écoute je me suis surpris parfois à penser à Marc Perrone, non celui des mélodies italiennes mais celui qui sait faire respirer son instrument sur les airs lents : il y a ici ce même modelage du son, cette maîtrise de la réaction des anches à la pression du soufflet. Je ne sais quelle part est due à la prise de son et quelle part est due à la sonorité de leurs Bertrand Gaillard mais le son est magnifique, en particulier du côté des mains gauches aux basses profondes comme des édredons.

Ajoutons à cela une pochette sympa qui devrait aider ce CD à se faire une place dans les bacs parce qu'il serait scandaleux que ce petit bijou ne finisse pas par être distribué en France...

Ron Janssen, Diatonisch Nieuwsblad nr80, NL, Maart 2006

Eindelijk is er het duo Deux Accord Diront op cd te verkrijgen. Aline Polh en Anne Niepold spelen al jaren samen niet te klasseren stijl harmonicamuziek. Voor de hokjesgeest is de inventieve en geïmproviseerde de muziek van het duo niet te plaatsen, maar dat is ook helemaal niet belangrijk. Wat hier gebeurt is zeer interessant, want om tot zo'n muziek te komen moet je als muzikant al menig repertoire doorlopen hebben.

De dames zijn toonkunstenaressen die de trekharmonica als gereedschap hebben uitgekozen. Complementair muziek maken, en daarbij transparant blijven lijkt het hoofddoel. De muziek van Deux Accords Diront is te bestempelen als zeer uitzonderlijk, omdat het een vrije benadering is die enigszins aansluit bij de losse regels uit de jazzmuziek. Men gaat uit van een basisloopje, en bouwt daar een begeleiding omheen. Dat basisloopje wordt vervolgens het uitgangspunt van improvisaties. En uiteindelijk komt men weer bij het prille beginstukje terug.

De trekharmonica's van Pohl en Niepold puffen, kreunen, klinken het ene moment waarschuwend, het andere moment weer heel lief, en vervolgens weer dreigend. Gevoel ontbreekt geen moment in deze muziek. Gardadvergur bestaat uit twaalf afwisselende composities. De CD is niet echt snel van karakter, al zijn er een paar opzwepende momenten. Laat je pakken en meevoeren door bijzondere harmonicaklanken, subtiele begeleidingen en gedragen melodieën.

Knap werk dat niet voor ieder oor geschikt is!

DF, Stage Mag nr127, 30 maart, ***1/2

U zal het toch ook al wel opgemerkt hebben dat de accordeon als instrument de laatste jaren in de lift zit. Vraag het maar even na op verschillende conservatoria en u zal persoonlijk kunnen vaststellen dat "de piano van de armen" dat stigma van oubollig instrument al heel lang en met reden ontgroeid is. En wanneer twee talentvolle jonge dames, luisterend naar de namen Anne Niepold en Aline Pohl, hun verbeelding 12 nummers lang loslaten op de diatonische accordeon zit je als luisteraar een parcours lang geboeid te luisteren naar de manier waarop twintig uiterst behendige maar evenzeer gevoelige vingers het instrument met zin voor avontuur en een goed gevoel voor humor bepotelen.

Deux Accords Diront laat zich ook niet in één hokje drummen en maar goed ook. Melancholische musette, een toefje wereldmuziek, een blik in de folkkeuken, een wat rockgezind pasje op de dansvloer, een klassiek getint intermezzo of een jazzy knipoog terwijl er smaakvol geïmproviseerd wordt en het instrument bij momenten als een "percussion tool" gebruikt wordt... we lusten het wel. Niepold en Pohl zijn perfectionistische "poulettes" - het zijn hun eigen woorden - maar we zouden het hier zonde vinden mochten ze door omstandigheden tot die vervelende ophokplicht veroordeeld worden.

Laat dit maar vrij bruisen op groene festivalweides... de natuur zal er beter van worden.

Al De Boeck, 'Muziek & Woord', April 06

Anne Niepold en Aline Pohl, of tweemaal diatonisch accordeon, zijn nog steeds het duo 'Deux Accords Diront' en hebben met 'Gardadvergur' hun tweede cd uit. Op het nieuwe album zijn alle composities van Niepold. Wat we horen is vooral speelplezier. Niet meteen traditionele wereldmuziek of klassiek of jazz, wel flarden daarvan maar dan op een erg persoonlijke manier gebonden.

"Valse pour Yvan", het openingsnummer, vertrekt uit een trage wals en laat meteen horen hoe creatief deze jonge dames met het gegeven 'wals' omgaan. Het daaropvolgende "Traumatisme Félin" geeft piekfijn aan hoe een trauma zou kunnen klinken. In "Aller simple pour Caracas" worden meerdere soorten emoties afgetast en laat geen ontsnappen toe. In wat volgt herkennen we het voorgaande maar telkens weer verrijkt met andere ingrediënten waardoor het geheel toch weer een eigen origineel karakter krijgt. Opmerkelijk ook hoe sterk de langere nummers, als "Papillons" en "L'Autre" overkomen, ze je van de eerste tot de laatste noot meenemen in boeiende muzikale wandelingen.

FH, Sabam Mag nr44, 1er Trim 06

Mettre fin aux préjugés et aux clichés qui pèsent sur l'accordéon : tel est le but avoué d'Anne Niepold et Aline Pohl, les deux "poulettes" - comme elles aiment se décrire - de "Deux accords diront". Avec « Gardadvergur », deuxième album et dernier album en date, le duo de choc explore une nouvelle fois les multiples possibilités de l'accordéon diatonique.

Les compositions originales d'Anne Niepold servent de base à la recherche et à l'expérimentation avec sa complice pour finalement donner douze titres qui courtisent autant avec le jazz qu'avec la musique classique et le folk. Les accordéons chantent, soufflent, crient et emmènent l'auditeur à la découverte des aspects inconnus de cet instrument aux multiples possibilités.

A découvrir de toute urgence.

Geert Verbeeke, http://users.skynet.be/geert.verbeke.bowls, april 2006

Gardadvergur, deux accords diront... Steengoede accordeonmuziek beluisteren, gevoelige snaren laten aanraken. Anne Niepold en Aline Pohl halen mijn ziel overhoop met zachte weemoed naar wie en wat ooit geweest is: kaboutertijden, vakantie, dansnachten, oeverloos doorzakken en intens genieten... Kortom de glans van gisteren tegenover de toenemende beperkingen van vandaag. Deze cd garandeert sfeer, en die is warm, dicht en zelfs dichterlijk. Genieten is gelukkig geen seizoensgebonden iets. Dit plakje roept herinneringen op: aan een klein dorp in de Provence, de schaduw van een grote plataan en een man met een accordeon.

Virtuoos. Ik nip aan mijn Ricard met ijsgekoeld water en laat mijn gedachten de vrije loop. In mijn verbeelding luister ik naar Gardadvergur op hetzelfde pleintje. Ik voel me goed en dankbaar voor deze aangrijpende klanken.

Steven, folkroddels.be, 18/04/2006

Gardadvergur is het nieuwe album van Deux Accords Diront. Dit Brusselse duo bestaat uit Anne Niepold en Aline Pohl, beide op diatonisch accordeon.

Dit is hun tweede CD hun vorige (l'histoire du kangourou) dateert reeds van 2001. Er is sindsdien een en ander veranderd, vooral op het vlak van instrumentarium. Sinds mei dit jaar bespeelt Aline nu ook een Gaillard accordeon, daar waar dit vroeger een Castagnari was. Een Gaillard heeft een andere klankkleur, en dit hoor je ook op deze nieuwe CD. Waar vroeger het verschil in timbre een aparte toets gaf aan dit duo, krijg je nu veel meer samen-klinken van de instrumenten. Terloops toch vermelden dat dit een hele krachttoer is die Aline Pohl hier klaarspeelt. Op zo'n korte tijd (de CD werd opgenomen in september) een volledig nieuw instrument (met andere toetsenlay-out) zo perfect onder de knie krijgen - chapeau!

Dit is geen pure folk CD. Het feit dat Anne Niepold een jazz-opleiding volgde aan het Brusselse conservatorium, is daar natuurlijk niet vreemd aan. We krijgen een heel eigenzinnige mengeling van traditionele melodieën en ritmes, jazz, musette, klassiek, tango... Alle mogelijkheden die het instrument biedt worden volledig gebruikt, en natuurlijk vinden we ook terug wat intussen het handelsmerk van Anne is geworden: de dreigende glissando's in de lage noten. Het geheel is een vloeiend spel van 2 virtuozen, gebaseerd op melodielijnen gecomponeerd en gearrangeerd door Anne Niepold, waarna beide dames er al improviserend tegenaan gaan. Op een uitzondering na zijn er geen overdubs gebruikt op deze schijf. En het dient gezegd, het komt erg overtuigend over. Dit is klassewerk.

Wees echter gewaarschuwd, dit is niet zomaar een schijfje dat je als een leuk achtergrondmuziekje zult opzetten tijdens de lenteschoonmaak. Dit is muziek waar actief moet naar geluisterd worden, die verwacht dat de toehoorder moeite doet om in de muziek te komen. Eens je die moeite doet, word je rijkelijk beloond voor de inspanning. Het is een redenering die ook een stuk opgaat voor dat andere accordeonproject van Anne: Knopf Quartett. Ook dat is geen gemakkelijk toegankelijke muziek, maar weet ook te bekoren voor de aandachtige toehoorder. In die zin verwacht ik niet dat dit duo veel festivals zal afschuimen, maar een tournee door de culturele centra mag je zeker niet laten voorbijgaan.

De 12 nummers op deze CD zijn erg uiteenlopend van aard en lengte - het kortste nummer duurt amper anderhalve minuut, het langste meer dan 8 minuten. Het openingsnummer, Valse pour Yvan, lijkt aanvankelijk een leuk musettewalsje, maar wordt dra doorspekt met dissonante akkoorden en vrije improvisaties.

Een leuk nummer is het erg korte Bis, waar niet alleen de knopjes van de accordeon gebruikt worden, maar waar er ook geklopt wordt op de kast, over het boek gestreken wordt en met het ventiel gespeeld wordt. Tenslotte krijgt de repetitieve melodie nog begeleiding van de stemmen van de speelsters. Dit is, naast het titelnummer, het enige waar overdubs werden gebruikt.

Matilda, geïnspireerd door een film van Bresson, draait volledig rond een baslijn die voortdurend herhaald wordt, en waar bovenop een melodie uitgesponnen wordt.

Er staat ook een solonummer op, Respiro, nogal dreigend en duister, maar de volle 5:29 minuten erg virtuoos gespeeld.

Blijft de vraag wat de titel betekent. Volgens Anne Niepold heeft het een betekenis, maar een die erg moeilijk te achterhalen is. Voor de journalisten zou er een wedstrijd bestaan. Wie als eerste de betekenis van het woord raadt, krijgt van Anne een kist (!) Champagne cadeau. Voor zover we weten is er nog geen gelukkige winnaar.

Vic Smith, fRoots nr 276, June 06

The Deux Accords are two young diatonics accordeonists with prodigious technique and a great empathy in playing together. They are Aline Pohl and Anne Niepold and Anne has composed all the 12 pieces included here.

These seem to draw on a vaste range of influences and styles, folk, classical, jazz and each composition have many shifts of rhythm and often changes of key. Similarly, they are many switches in the emotional mood of the music and the serious and profound to some cheeky jokes in their playing. At time discordant, it is never less than varied and interesting listening.

René Warny - Goe-Vollek : Gardadvergur ***(*)

Anne Niepold en Aline Pohl behoren tot de nieuwe generatie muzikanten die, in het kielzog van Didier Laloy, het diatonisch accordeon een nieuw elan geven. Hun cd bevat 12 composities van Anne Niepold, waarin beide dames een heel eigen koers varen. Wat je hier hoort, valt niet onder de noemer traditionele accordeonmuziek, maar heeft veeleer bindingen met de jazz. Hun creaties swingen immers meer dan eens de pan uit : terwijl de ene accordeoniste gesyncopeerde riffs borduurt, viert de andere alle teugels met ad hoc fraseringen. Soms hoor je improvisaties à la Toots Thielemans, die het timbre van zijn "mondmuziekske" benaderen, dan weer heeft de muziek iets minimalistisch als beide accordeonisten zich heel vrij, soms tergend traag uitleven in lang uitgesponnen escapades, zoals in Papillons, een dijk van een nummer.

Steeds produceren ze intimistische klanken, die bij de luisteraar dito taferelen en sfeerbeelden oproepen. Ze beheersen hun instrument volkomen en exploreren er alle registers en mogelijkheden van. Op wat karige percussie, ritmisch handgeklap en enkele onomatopeeën na, hoor je enkel twee diatonische accordeons, die voortdurend met elkaar dialogeren, elkaar aanvullen, elkaar uitdagen, elkaar ontmoeten in een wereld van intens doorleefde, haast buitenaardse muziek. Aan dat universum word je deelachtig als je je laat meevoeren op de baren van de muzikale oceaan van Deux Accords Diront.

Prix Gus Viseur 2006

Deux Accords Diront a remporté le prix Gus Viseur 2006 à Paris.
Le jury était présidé par Sanseverino.

Syncoop Nieuws nr. 56, December 2006

Wie nog vooroordelen heeft tegen de trekharmonica als een wat lomp instrument waar je hooguit wat simpele volkswijsjes op kunt spelen, moet verplicht naar deze cd luisteren.

Het duo Anne Niepold en Aline Pohl haalt dingen uit hun twee harmonica's waarvan je nooit had verwacht dat ze erin zaten. Elk muziekstuk van deze dames is een avontuur. De ene keer lijken ze hun instrumenten te strelen, de andere keer te ranselen. Tegenstemmen, wilde akkoorden op de baskant en de melodiekant, hijgende balgen, en zelfs 'bending notes', tonen die je naar beneden buigt. Op snaarinstrumenten als een viool geen enkel probleem, een goede blazer weet ook hoe hij het effect bereikt, maar op een harmonica is het bijna onmogelijk. Inderdaad, bijna.

De twee Brusselse muzikantes maakten al op jonge leeftijd kennis met de trekharmonica, ofwel diatonische accordeon. Ze volgden lessen bij onder meer Didier Laloy, de harmonicaspeler die twee jaar geleden indruk maakte als begeleider van de Belgische inzending voor het Eurovisie Songfestival. Het zijn ook niet zo maar instrumenten waar ze op spelen. Ze zijn gebouwd door Bertrand Gaillard, een Franse bouwer met een grote reputatie. Het zijn drierijers, waardoor Anne en Aline ook de beschikking hebben over alle halve tonen. Daar maken ze veel gebruik van, het zijn echt chromatische melodieën. De instrumenten fluisteren, grommen, janken, juichen, jagen achter elkaar aan, komen in harmonie samen, conflicteren, kortom, in elk nummer gebeurt wel wat.

Wie de voorkeur geeft aan lekker in het gehoor liggende mopjes muziek moet deze cd laten liggen, voor wie van avontuur houdt is het een aanrader.

René Warny, Goe Vollek

Anne Niepold en Aline Pohl behoren tot de nieuwe generatie muzikanten die, in het kielzog van Didier Laloy, het diatonisch accordeon een nieuw elan geven.

Hun cd bevat 12 composities van Anne Niepold, waarin beide dames een heel eigen koers varen. Wat je hier hoort, valt niet onder de noemer traditionele accordeonmuziek maar heft veeleer bindingen met de jazz. Hun creaties swingen immers meer dan eens de pan uit: terwijl de ene accordeoniste gesyncopeerde riffs borduurt, viert de andere alle teugels met ad hoc fraseringen. Soms hoor je improvisaties à la Toots Thielemans, die het timbre van zijn mondmuziekske benaderen, dan weer heeft de muziek iets minimalistisch wanneer beide accordeonisten zich heel vrij, soms tergend traag uitleven in lang uitgesponnen escapades, zoals in Papillons, een dijk van een nummer.

Steeds produceren ze intimistische klanken, die bij de luisteraar dito taferelen en sfeerbeelden oproepen. Ze beheersen hun instrument volkomen en exploreren er alle registers en mogelijkheden van. Op wat karige percussie, ritmisch handgeklap en enkele onomatopeeën na, hoor je enkel twee diatonische accordeons die voortdurend met elkaar dialogeren, elkaar aanvullen, elkaar uitdagen, elkaar ontmoeten in een wereld van intens doorleefde, haast buitenaardse muziek.

Aan dat universum word je deelachtig als je je laat meevoeren op de baren van de muzikale oceaan van Deux Accords Diront.

Jean-Luc Matte, Trad Magazine 112

Si je rassemble ces deux CD venus de Belgique au sein d'une même chronique, c'est juste pour profiter de l'accordéoniste Anne Niepold sur chacun d'eux pour revenir sur le CD que celle-ci a publié l'an passé avec sa collègue Annie Pohl sous le titre « Gardadvergur », dont la chronique est passée relativement inaperçue dans ces colonnes (le CD a eu la malchance d'atterrir chez un chroniqueur dont ce n'est pas le style préféré...) mais que je considère personnellement comme une des plus belles productions 2006 et je ne dois pas être le seul puisqu'elles viennent de décrocher le prix Gus Viseur en catégorie diato.

Encore inconnue en France, Anne est, à mon avis, promise à rejoindre rapidement les rangs des grands du diato...
...

Matthias Daun - www.bordun.de

Das diatonische Akkordeon ist über die letzten Jahre "hoffähig" geworden, wie die zahlreichen Anmeldungen zu Akkordeonkursen zeigen. Wie aber geht es weiter mit musikalischen Inhalten für dieses Instrument, jenseits von der Perpetuierung der französischen Tanzmusik?

Die belgische Gruppe Deux Accords Diront (Anne Niepold / Aline Pohl), die sich vor einigen Jahren in Rudolstadt anlässlich eines Konzertes auch der deutschen Szene vorstellte, hat ihre zweite CD "GARDADVERGUR" herausgebracht und bringt neue Denkanstöße. Unmöglich diese Musik einzuordnen - es ist nie das, was man zu hören glaubt. Deshalb mein Rat: loslassen und wirken lassen. Langsam werden sich die feinen Details dieser Musik erschliessen. Es ist wie eine starke Medizin oder ein langsames Gift, dessen Wirkung man erst spürt, wenn es zu spät und man bereits verfallen ist.

Dabei handelt es sich nicht um ein Studio Arrangement - alle Stücke wurden direkt eingespielt und sind nicht nachbearbeitet. Allerdings stimmt die Spiel- und Improvisationstechnik, und die Tonaufnahme im Studio des belgischen Labels Homerecords ist wirklich überzeugend : Hier wurde der Ton sehr nahe an den schwingenden Zungen und mit einer unglaublichen Dynamik erfasst. Ich habe jedoch Gelegenheit gehabt, mich davon zu überzeugen, dass dies auch bei Auftritten wiedergegeben werden kann.

Mich hat vor allem aber das Zusammenspiel der beiden musikalischen Charaktere überzeugt. Manchmal glaubt man nur einen Spieler zu hören, aber schon einige Takte später wohnt man einem erstaunlich Wechselspiel der beiden Musikerinnen bei. Und wer immer noch glaubt, dass beim Akkordeon eine Taste einer Note entspricht, der möge sich davon überzeugen, dass dem nicht so ist. Hier wird gesungen und geschwungen (die Marke Gaillard zeigt ihre wahren Eigenschaften), die Musik kommt abwechselnd mit Gewalt und in feinen Stichen und Schnitten, stets im Wechsel, unfassbar.

Welch ein gewaltiger Weg von den Ursprüngen der traditionellen Musik (den Akkordeonvirus hatte Anne sich nachweislich vor mehr als 10 Jahren an einem Wochenende im Hufeisenhof Kurs geholt...) bis hin zu einer abstrakten, aber dennoch voll emotionellen Musik, die wohl nicht ganz unbeeinflusst ist durch einige Jahre Konservatorium (Jazzkomposition - alle Stücke sind von Anne komponiert): Der Tanzschritt ist jetzt im Kopf und der Takt kommt durch die Haut.

Folkworld.de- Karsten Rube

Im variationsreichen Spiel mit zwei Akkordeons fanden die Belgierinnen Anne Niepold und Aline Pohl zum Duo "Deux accords diront" zusammen. Experimentell, verspielt, frech improvisierend und unverkennbar frankophon. So klingt das Album "Gardadvergur". Die beiden Musikerinnen gehören zu einer allmählich wachsenden Scharr von Akkordeonvirtuosen, die das Instrument vom Muff der Schrammelunterhaltung befreien, ohne gleich mit der großen Kunst Astor Piazzollas angeben zu wollen. Sie reihen sich mit ihren einfallsreichen Kompositionen hervorragend ein zwischen Maria Kalaniemi und Cathrin Pfeifer und sind für Liebhaber anspruchsvoller Akkordeonmusik ein unbedingtes Muss.