• Home
• Over ons
• Links

Français
English

Presentation

The Nyckelharpa is best known from Swedish traditional music but in the 15th Century the instrument was known throughout Europe. Today few people know this wonderful instrument. It has a unique yet typical sound with an organic power hidden in it's bizarre appearance.

The Nyckelharpa will be purely and acoustically presented on this recording in many other forms than traditional Swedish folk music. The CD is filled with a variety of styles: Bach, Ysaye, Satie, a Spanish buleria and also jazz themes such as "Crystal Bells" from Charlie Mariano or a bossa nova by A.C Jobim. Music for everyone with special care taken to unite the differing styles.

The common thread throughout this fascinating CD is the re-discovery of a forgotten, or for some, unknown instrument. The richness of the Nyckelharpa's palette of notes and the retrieval of its long forgotten sounds bring to the surface emotions that deep down we all subconsciously recognize and cherish.

Voorstelling

De Nyckelharpa is gekend uit de Zweedse traditionele muziek. In de 15e eeuw kende men het instrument doorheen Europa. Weinig mensen beseffen welke plaats dit instrument in de muziekgeschiedenis heeft ingenomen, en welke organische kracht verscholen zit in zijn bizar uiterlijk.

De Nyckelharpa wordt puur en akoestisch aan het publiek voorgesteld in een andere vorm dan de traditionele Zweedse volksmuziek. De CD wordt opgevuld met een verscheidenheid aan stijlen: Bach, Ysaye, Satie, maar ook een Spaanse buleria of jazz thema's zoals "Crystal bells" van Charlie Mariano en een bossa nova van A.C Jobim. Voor ieder wat maar met een speciale zorg voor eenheid doorheen de verschillende stijlen.

De rode draad doorheen dit fascinerend opname is de her-ontdekking van een vergeten en onbekend instrument. De rijkdom van zijn klankenpalet en het terugvinden van lang vergeten klanken en emoties die we allemaal diep vanbinnen onbewust herkennen en koesteren.

Présentation

Même si elle fût répandue à travers l'Europe au 15ème siècle, de nos jours, la nyckelharpa est principalement utilisée en musique traditionnelle suédoise. Ce superbe instrument à cordes frottées possède un timbre très riche et présente une certaine durée de sa vibration.

Didier François fait découvrir cet instrument au-delà de la musique traditionnelle suédoise, notamment dans la musique classique, jazz ou actuelle, un répertoire varié qui révèle l'extraordinaire palette d'harmonies et de sonorités de l'instrument. On apprécie ainsi, par la clarté du chant mêlé à la résonance des cordes sympathiques, la richesse et la profondeur de cet instrument dans Bach, Ysaïe, Satie, mais aussi dans les thèmes de jazz comme "Crystal bells" de Charlie Mariano, dans la bossa nova de A.C Jobim, dans la bouleria ou dans la musique classique ottomane revisitée par Didier François.

Holly Moors - moorsmagazine.com

De nyckelharpa is de Scandinavische variant van onze draailier, een oud en bijna vergeten strijkinstrument dat een opmerkelijke come-back beleefd heeft in de afgelopen tijd. Didier François verraste een tijd geleden al met zijn Sjansons Patinées, maar op deze nieuwe cd maakt hij het de luisteraar iets moeilijker, want de nyckelharpa solo, dat is even wennen, en even doorbijten in eerste instantie, want de muziek lijkt veel minder toegankelijk.

Maar ben je als luisteraar bereid je aandacht onvoorwaardelijk aan het unieke geluid van dit middeleeuwse muziekinstrument te schenken, dan gaat er een bijzondere wereld voor je open, want dan blijkt François een unieke draai te kunnen geven aan de muziek van Johann Sebastian Bach, terwijl ook Satie of Antonio Carlos Jobim ineens familie van elkaar lijken te worden. Want Didier François zorgt er met zijn nyckelharpa-arrangementen voor dat het vooral unieke François-muziek wordt, en als je echt goed gaat luisteren blijkt deze muzikale wereld ongehoord spannend te zijn. Zijn eigen composities zijn overigens minstens even sterk als de klassiekers of de latin- of jazzcovers, misschien wel omdat hij ze speciaal voor dit ongewone en bijzondere instrument componeerde.

Laat je dus niet afschrikken door het ongewone geluid van dit opmerkelijke instrument, maar ga met Didier François mee op zijn bijzondere, spannende en avontuurlijke ontdekkingsreis, waarbij hij het instrument laat kennis maken met muzikale genres waar het nog nooit gehoord was. Uniek.

Gerald Van Waes - psychedelicfolk.com

It is true that the nyckelharpa is not generally known, especially not outside certain specific folk or medieval music associations.

Didier Francois with this release entirely gives back the instrument its concert glory as a solo instrument. I was a bit cautious about this idea because I have the experience the instrument has a tendency to have a rather dry string resonance sound, like a Stroh violin, and also its resonance chamber can show itself more than necessary when the instruments is played slow and only with one string at a time. It is something I heard in my head phones too when Didier Francois interpreted Satie as if playing a solo violin. The interpretations of the Baroque pieces sound a bit improvised which show Didier's talent. Some of these pieces sound pretty suitable for the nyckelharpa and Didier composed additional tracks in a comparable way. Here he shows very much how much he knows the instrument and can show its qualities of how to create its own mood as well, with its own rhythm, with its specific use of string harmonies and so on.

The way how Didier Francois plays the instrument and compared to a solo violin the nyckelharpa is not as nervously ambitious as a solo instrument, but it shows more temperament. Although this is a classical minded concept, it shows a creative, contemporary vision with spontaneous way of playing opening up new possibilities for the nyckelharpa.

Jean-Luc Matte - Infosmumuses

Ayant pas mal de temps disponible dans les transports en commun, j'écoute désormais souvent les CD après les avoir convertis en mp3 et le problème est que je ne dispose alors plus du livret...

A l'écoute de ce nouveau CD solo de Didier François, un joueur de nickelharpa belge dont je vous ai déjà entretenu, j'ai, bien entendu, remarqué que le répertoire n'empruntait guère aux traditions scandinaves et j'ai d'abord pensé qu'il s'agissait de compositions de D. François. L'une des premières plages a bien capté mon attention et j'ai constaté qu'il faisait dans un style plutôt classique et, en tout cas, bien inspiré... J'ai même fait un parallèle avec certaines des fameuses suites pour violoncelle seul. En consultant le livret le soir j'ai pu vérifier que je n'avais pas tout à fait tort car la plage en question est bien une composition mais, effectivement, d'un certain J.S. Bach (une sonate)...

Le reste du CD emprunte à pas mal d'autres musiciens, de Satie à A.C. Jobim avec, tout de même, cinq compositions de D. François (aucun traditionnel). Et pourtant l'album n'a rien d'un patchwork et tout semble avoir été écrit pour l'instrument...

Koos Gijsman - altcountryforum.nl

Het middeleeuwse snaarinstrument de Nyckelharpa wordt door Didier François omgetoverd tot een bron van ongekende mogelijkheden waarmee hij een duizelingwekkende reis door de tijd maakt. Stijlgebieden kennen in zijn boekje geen grenzen en het beluisteren van zijn album is een groot muzikaal avontuur.

Sefafolk - folkroddels.be

Violist en nyckelharpaspeler Didier François, die in de voorbije twintig jaar zijn naam reeds wist te verbinden aan diverse groepen en projecten, achtte de tijd rijp om eens volledig solo te gaan. Recent werd hij op dit forum nog genoemd bij de bespreking van het Elias Nardis ensemble, een Italiaanse groep die oude Ottomaanse muziek herwerkt in eigentijdse composities. Hier komt opnieuw zijn brede interesse voor klassieke, gecomponeerde muziek tenvolle naar boven, en die voor het brede palet van cultuurgebonden genres. Meteen ook het moment om een aantal van zijn eigen composities de wereld in te sturen.

Didier François laat geen kans onbenut om de nyckelharpa een plaats te laten veroveren in, soms heel voor de hand liggende (scandinavische), soms heel onverwachte projecten. Zijn persoonlijke discografie even overlopend, ontmoeten we hem eerst in duo met gitarist Philip Masure (1999). Datzelfde jaar houden we heel goede herinneringen over aan Didier François & Alicantes (1999), waarmee hij in de late jaren negentig toerde. Wereldmuziek met klasse was dit, mee gedragen door Luc Thijs (didgeridoo), Luc De Cock (percussie), Julien Biget (gitaar), Gilles Chabenat (draailier), Philip Masure (bouzouki) en Pierre Rigopoulos (zarb). De Scandinavische sferen zocht hij op in 'FALLING TREE' (2001) met de Zweedse zangeres Ulrika Boden, en de instrumentalisten Gilles Chabenat, Renauld Garcia-Fons (contrabas), Levon Minassian (duduk), Jan Van Outrive (theorbe) en Harnoun Teboul (ney). Peter Verhaegen (contrabas) en flamencogitarist Jose Toral tekenden samen met hem de krijtlijnen voor 'LOCURAS DE VANELO' (2002), Met de Italiaanse nyckelharpaspeler Marco Ambrosini nam hij vervolgens de 44 vioolduo's van Bartòk (2007) op (herwerkt voor de nyckelharpa). Na zijn dubbelalbum met Gilles Chabenat en Gabriel Yacoub, (ook al in 2007) zocht hij ook in zijn op dit moment voorlaatste album 'Sjansons patinées' (2009) de interactie met zangstemmen, ditmaal deze van Neeka, Tom Theuns en Patrick Riguelle, in een uitsluitend door strijkers gedragen begeleiding, Aurélie Dorzée (viool, altviool), Lode Vercampt (cello) en Peter Verhaegen (contrabas).

Maar hiermee houdt zijn curriculum nog niet op. Hij werkte samen met Stéphane Grappelli, saxofonist Michael Riessler. Hij was solist bij de live-uitvoering van 'LORD OF THE RINGS' (composities van Howard Shore) en is op soundtracks te horen, zoals op de met een César bekroonde muziek van 'LE CONCERT', een film van Radu Mihaileanu op muziek van Armand Amar. Hij werkte ook samen voor de film- en balletmuziek voor regisseurs als Costa-Gavras (voor de films 'AMEN' en 'LE COUPERET'), Yann Arthus-Bertrand (voor de documentaire 'LA TERRE VUE DU CIEL') en Anne-Marie Porras (voor het ballet 'PAROLE D'ANGES').

Hoewel hij hiermee duidelijk aangeeft voor heel diverse initiatieven met anderen te winnen te zijn gaat hij nu uitdrukkelijk solo met 'NYCKELHARPA SOLO '. Toch betekent dit niet dat hij zich hier plots hermetisch gaat opstellen, daar hij voor zijn repertoire op zoek gaat naar heel wat grensoverschrijdingen in tijd en ruimte. Ook nu weer getuigt hij van een eclectische inspiratie, met ruimte voor improvisatie, klassieke en jazzinvloeden, en waarbij de grens tussen traditie en compositie vervaagt. Zelf in de eerste plaats violist zijnde, laat hij zich voor zijn speeltechniek op nyckelharpa, inspireren op deze van de Belgische violist Arthur Grumiaux, gebaseerd op ontspanning en vloeiende bewegingen. Dit biedt de muzikant meer bewegingsruimte, wat de klankenkwaliteit ten goede komt, en de mogelijkheden om hedendaagse composities op het instrument te enten. Dit komt ten volle tot uiting op deze nieuwste cd, waarin hij door de helderheid van de klank, in combinatie met de resonantie van de sympathiesnaren in staat is werk van klassiekers als Johann Sebastian Bach (1685-1750), Eugène Ysaje (1858-1931) en Erik Satie (1866-1925) te verenigen op een harmonieuze wijze.

Onze verkenning zet in met een eigen gecomponeerde, lyrisch inzettende compositie met minimalistische en vooral ook wat duistere, soms dissonante Scandinavische trekjes in 'Nine'. Vervolgens voert hij ons naar de wereld van de laat 19de eeuwse klassieke stromingen, met 'Gnossienne n°3', uit de wereldberoemde reeks composities voor piano van Erik Satie, door sommigen de pionier van de pre-elektronische muziek genoemd, en geroemd omwille van zijn vrij gecombineerde en repetitieve elementen. Statig gaan we nog verder terug in de tijd met het 'Andante' uit de 'Sonata n° 2 BWV 1003' van Johann Sebastian Bach. De donkere tekstuur die hij hier in zijn instrument legt roept associaties op met de cello. Naar het oosten, meerbepaald om in maqamsferen te gaan vertoeven, trekken we met 'Sama'i nahawand', een schepping van de Turkse componist Jamil Masud (1902-1963). De 'samai' is een traditionele Turkse muziekvorm met vier bewegingen en een 'teslim'. De eerste drie bewegingen volgen een patroon van tien tellen, terwijl het vierde deel gewoonlijk in een dubbel of triple metrum geschreven wordt,… maar hier verkoos Masud een patroon van zeven tellen in te voeren, waardoor het een Macedonische atmosfeer oproept. Tragisch weerklinkt daarna het anonieme 'Shall I weep or shall I sing', dat we wellicht in de renaissance mogen situeren. Een minder gekende tijdgenoot van Wolfgang Amadeus Mozart, de Duitse componist Carl Michael Von Esser (1737-ca.1795) tekende voor 'Polonës', overduidelijk een Zweedse polonaise. Een heel eigentijds, haast avantgardistisch geluid weerklinkt in Didier's eigen geschreven 'Mo'. Aan de Brusselse violist en componist Eugène Ysaye ontleende hij de 'Sonata n°2 "Malinconia"', waar andermaal een uitgesproken introspectieve sfeer uit spreekt, beklemtoont door het sombere slot. Met een peetvader van de bossa nova, Antonio Carlos Jobim (1927-1994) trekken we de oceaan over om in Brazilië te genieten van 'Luiza'. Een tweede barokke ontmoeting met Bach volgt in zijn 'Partita n°1 BWV 1002', waarna de Berlijnse jazz-, tango- en groove-celliste Susanne Paul met 'Arpeggien' materiaal levert dat zich perfect laat spelen door de nyckelharpa. Helemaal in de jazzsferen komen we wanneer Charlie Mariano's (1923-2009) 'Crystal bells' weerklinken. Mariano was een vermaard altsaxofonist in diverse big bands. Hoewel José Toral vooral als jazz- en flamencospecialist geboekstaafd staat, liet hij zich ongetwijfeld leiden door balkaninvloeden toen hij zij 'Boabdil' componeerde, meteen een van de meer explosieve, virtuoos gespeelde, nummers op deze cd. Didier eindigt deze promotietoer voor de nyckelharpa met een drietal eigen nummers. Eerst is er het ijzige 'Cent onze', waarna we gaan mijmeren over het impressionistische 'Sa démarche chaloupée et provocante'. En dat een nyckelharpa zich ook leent tot percussie-instrument mogen we ondervinden in de afsluiter 'Inpermanenza'. Hoewel hij bij deze nummers eveneens uitgaat van een klassiek geïnspireerd concept blijkt ook hier hoe zijn creatieve hedendaagse visie, gekoppeld aan de spontaneïteit in zijn spelen nieuwe einders opent voor zijn instrument.

Dit album straalt een heel evenwichtige coherentie uit, ondanks de diverse genres die geraakt worden, en alle nummers lijken wel exclusief geschreven te zijn voor dit instrument. Voor ieder wat zou je kunnen stellen, hoewel hij enorm veel aandacht hechtte aan het drukken van een persoonlijke stempel in zijn eigen composities hoeven die daarenboven niet onder te doen voor het gros van de andere titels, hoewel hij de vergelijking met Bach niet kan doorstaan,... maar wie wel? Hij bewijst dat zijn instrument het volkse vermogen ferm overstijgt en ambitieuze concertante allures waar weet te maken. Hij bewijst andermaal zijn meesterschap over dit temperamentvolle instrument, waardoor alle kwaliteiten ervan naar voor treden, en talloze gemoedstemmingen muzikaal weten te vertolken.

Lee Henderson - prognaut.com

Since the early days of Genesis, I began exploring the many styles that they, among other favorite progressive rock bands were dipping their cups in, to come up with this incredible stuff. Some of those bands such as Genesis, Strawbs, Jethro Tull, and a couple dozen other bands I had been turned on to, were using heavy doses of traditional folk as inspiration and sometimes main base. I soon became aware of bands like Bothy Band, The Chieftains, Steeleye Span, Clannad, Planxty, Battlefield Band, and a good deal of others that were more grounded in this huge cornucopia of folk all over the world. With all of these came Alan Stivell's "Renaissance of the Celtic Harp" that really captured my ears and soul. So through the years I continues to explore the various folk bands and until this day, I love a great Celtic, or other folk based music. This brings me to the newest Didier Francois CD called "Nyckelharpa Solo". I love all the other recordings I have by him, especially "Falling Tree", which has some sweet female vocals on it.

If you have never bothered to get into this folk genre, you're missing out on some of the most incredible music ever made. This particular CD is a solo work on the complex instrument called the 'Nyckelharpa' (yes, so clear in the name of the CD). Okay so this is often referred to as a "Key Harp" or 'Keyed Fiddle' , it is a traditional Swedish musical instrument much like a very complex violin but with many more strings and capabilities. So I leave the rest to the curious George to check out and find their new listening experience. If you have never sat through a classical concert or opera, then let this be your practice CD at home.

Yes, it takes patience, and a love for music in general. I only wish there were more people wanting this type beauty in the time we live in, but the fast food attention problem generation just might be the death of this, and many other types of slow and gorgeous arts that have been classical for more decades than McDonald's can claim a billion cheese burgers for.

If you ever felt you wanted to expand your musical horizons, then give this a chance. It's full of emotion and utopian performance on this ancient exotic instrument. Didier takes on a mountain and makes new skies happen with this work. One must allow it to enter and absorb to truly enjoy this as it was meant. Rarely will you ever get something this special again. It's a chance of a lifetime to either already partake of this rare wine, or at least get a taste of it. Otherwise, you might just have to settle for more crappy cheeseburgers that make you fat, not relaxed via soul.

The compositions are smart, mostly quick and all said. I found no voids, no boring seconds, no fluff, and no bullshit whatsoever. You have to understand Didier Francois has been in the music world a long time and yet, he stays fresh and enigmatic in his delivery of this series of pieces for solo. Moments of this sound a good deal like the hauntingly beautiful soundtrack to the Cohen Brothers masterpiece film, Fargo. Sixteen tracks that are lovely and gorgeous, and evict the heartless moments of your life. So that gives you a soft place to begin your journey if you have never listened to the many traditional folk music from all over the world. I can't imagine anyone not liking this at least for a little while. The world is a better place because of music like this. Enjoy for all you long time hikers into the wide world of music, and may some new listeners give it a try. I think after some time, you'll see the connections this makes to some of your favorite progressive rock bands. I LOVE IT, I want another recording ASAP from Didier Francois!

programma.vpro.nl/vrijegeluiden

De Belgische violist en Nyckelharpa speler Didier François is een man die van ontmoetingen houdt. Over het geheel van zijn zeven albums uit zijn discografie, vindt men, onder andere, Renaud Garcia-Fons (contrabas), de Zweedse zangeres Ulrika Boden, Lévon Minassian (doudouk speller van Peter Gabriel) en de draailierspeler Gilles Chabenat met wie hij een dubbel-cd opneemt samen met de Franse zanger Gabriel Yacoub. Met de Italiaanse nyckelharpaspeler Marco Ambrosini nam hij de 44 vioolduo's van Bartòk op (herwerkt voor de nyckelhrapa). Ze werken- en treden vandaag nog regelmatig samen op. Bovendien kruiste zijn pad die van Stéphane Grappelli, Michael Riessler (Duitse saxofonist en componist) en hij was ook solist bij de life vertoning van de "Lord of the rings" gecomponeerd door de Amerikaanse filmcomponist Howard Shore. Met de Franse film componist Armand Amar (door een César bekroond voor de muziek van "Le Concert" film van Radu Mihaileanu) werkt hij samen aan de film- en ballet muziek voor regiseurs als Costa-Gavras (voor de films "Amen" en "Le Couperet"), Yann Arthus-Bertrand (voor de documentaire "La terre vue du ciel") en Anne-Marie Porras (voor het ballet "Parole d'anges").

Didier François houdt er ook van zijn werk te associëren met zangstemmen zoals die van Neeka, Tom Theuns, Patrick Riguelle en dit voor specifieke projecten. Hij was gedurende tien jaren mee verantwoordelijk voor de muzikale leiding binnen het Brussels theater ensemble Leporello. Sinds kort speelt hij ook in de Elias Nardis ensemble. Een Italiaanse groep die oude Ottomaanse muziek herwerkt in eigentijdse composities (oud, percussie, bas en nyckelharpa). Het repertoire van Didier Francois zijn doordrongen van eclectische invloeden, waarbij hij zowel improvisatie op traditionele thema's als eerder klassieke en jazzy composities mengt.

Het is dankzij de techniek van de Belgische violist Arthur Grumiaux, dat Didier François een techniek op punt heeft kunnen zetten voor de nyckelharpa dat gebaseerd is op ontspanning en vloeiende bewegingen. Deze vernieuwende manier van spelen geeft meer bewegingsvrijheid waardoor de muzikant de kwaliteit van zijn klanken kan verdiepen. Bovendien vergroot dit de mogelijkheden om hedendaagse interpretaties te componeren die het repertoire van dit instrument (dat tot nog toe vooral gekend is door de Zweedse volksmuziek), kunnen verbreden. Men kan nu in het werk van Didier François, dankzij de helderheid van de klank, gemengd met de resonantie van de sympathiesnaren, de rijkheid van de toetsen beluisteren in Bach, Ysaïe, Satie, maar ook in vele van zijn eigen composities waarvan velen gebaseerd op thema's uit het traditionele patrimonium. Verder geeft Didier François ook les in Duitsland, Italië en Zweden.

förspel - Karin Jacobson

Nyckelharpa spelad på avslappnad Didierska

DE FLESTA ICKESVENSKAR som lär sig nyckelharpa gör det på Eric Sahlströn- institutet i Tobo. En lite annorlunda väg gick belgaren och klassiska violinisten Didier François, som blev blixtförälskad i instrumentet när han besökte en kompis i färd att bygga en. Han bestämde sig för att lära sig, men inte som man spelar i Sverige, utan med den belgiska violinisten Arthur Grumiaux-teknik.

– Man kan likna det vid meditation eller qigong – det går ut på att vara avslappnad. Då får man fram det vackraste ljudet och samtidigt frihet i uttrycket. Som du ser håller jag den upp mot bröst och vänster axel, med ett hakstöd bakom.

Han syftar på hemsidans youtube-klipp för nya albumet Nyckelharpa solo, där Didier framför musik av så vitt skilda tonsättare som Bach, Satie, den pakistanske Jamil Masud, liksom av brasilianske Jobim, samt egna kompositioner. Att det ibland låter som att han spelar fl era stämmor samtidigt beror på att Didier försökt utnyttja efterklangen som de sexton bordunsträngarna ger, till max.

– I fl era år har jag funderat på vad som låter bra. Bach funkar ju utmärkt, ibland klingar tonen så länge som sex sekunder efter att jag slagit an den, vilket skapar ett kyrkorum i mitt eget kök.

Men det fi nns faktiskt mycket annat som fungerar. Sedan några år tillbaka bor han i Paris, där han förutom att undervisa i nyckelharpa och fi ol även är verksam som skulptör. Den svenska nyckelharpsvärlden har han kontakt med via vänner som Olov Johansson – den första han hörde spela harpa – och Emilia Amper, tillika en av medlemmarna i hans nyckelharpa-kvartett. De spelar "klassiska tolkningar av svensk folkmusik med jazz-approach" och ska snart spela in ett album med en ottomansk sångare.

M.L. - Accroches

Le nyckelharpa, instrument très ancien d'origine suédoise de la famille de la vièle, ressemble à un violon à touches (« nickel » signifie « clavier » en suédois). Habituellement on le retrouve au sein de groupes de musique traditionnelle. Or, Didier François propose ici un recueil de pièces solos: œuvres originales, classiques (de Bach à Satie), Jazz, traditionnelles, brésiliennes.

Didier ne joue pas la démonstration, mais la finesse de l'interprétation : il a d'ailleurs inventé lui-même une technique particulière basée sur la détente et la légèreté dans le maintien, méthode inspirée de celle du célèbre violoniste Arthur Grumiaux, et qui enrichit considérablement le timbre de l'instrument tout en allongeant sa durée de vibration.

Voici donc un enregistrement tout à fait hors du commun, de la musique sérieuse mais loin d'être austère : plutôt douce, profonde, sereine, qui invite au recueillement.

Tom Keller - folkworld.eu

The second album from the label is a totally different one. Didier François plays Nyckelharpa solo as the title tells us.

This great Belgian musician has amazed me many times in the past with beautiful albums and great cooperation's with other music wizards. On this solo album no Bela Bartok, like he did before, but a combination of original pieces and (more or less) traditional and classical compositions. Interesting because it's not the standard Nyckelharpa repertoire. That this instrument is suitable for so much more than Swedish folk music only, he already proved on earlier works. But he never did it in such an passionate way as on this one. This pure album dreams away from start till end and shows the warm sound of the instrument and the high quality of the musician. Wonderful is his version of Grieg's Gnossienne no 3. Which I know from piano only, but gets a much different, more sad, atmosphere when played on the Nyckelharpa. His own compositions are more expressive and influenced by modern music like the very nice piece Mo which at first sight sounds like a simple composition, but turns out to be a complex combination of rhythms and subtle changes of melodies.

A beautiful album and one of the nicest release of 2011.

Frédéric Gerchambeau - rythmes-croises.org/ethnotempos/

La musique de Didier FRANCOIS est peut-être que ce qu'on peut faire de plus étrangement sublime dans la région franco-belge et alentours. Il faut dire que l'instrument dont il joue, en plus du violon, est aussi le plus étrangement sublime de notre vieille Europe. Je veux parler de la nyckelharpa. Plutôt commun en Suède, où elle est joué sans interruption depuis plus de quatre siècles, elle n'est plus pratiquée chez nous que par les quelques rares musiciens qui ont encore conscience de la richesse mélodique et harmonique de cet instrument. Des musiciens passionnés, et courageux aussi, car l'accordage et l'entretien d'un tel trésor de bois et de cordes ne doit pas toujours être une partie de plaisir.

Mais Didier FRANCOIS ne s'est pas arrêté à ce genre de difficultés et il les a même transcendées jusqu'à devenir un véritable virtuose de la nyckelharpa. Littéralement, nyckelharpa signifie « harpe à clavier », ou un peu moins littéralement, puisque la nyckelharpa est un instrument à cordes frottées, « violon à clavier ». Toutefois en rester là serait réducteur et même faux car la nyckelharpa est également un instrument à cordes sympathiques, ces cordes qu'on ne joue pas mais qui vibrent à l'unisson des autres, ajoutant un « quelque chose de plus » indéfinissable, éthéré et magique. Surtout entre les mains expertes de Didier FRANCOIS. Écoutez par exemple sa version, par ailleurs très personnelle, de la Gnossienne n°3 d'Erik SATIE. Ce n'est clairement pas du violon, même à clavier. C'est de la nyckelharpa jouée par un musicien au talent incroyable dans un subtil nuage de résonances tourbillonnantes. C'est épuré à l'extrême, à la fois puissant et fragile, et c'est comme si le moyen-âge dans tout ce qu'il avait de simple et de magnifique surgissait à nos oreilles sous une forme moderne et presque avant-gardiste. Une intense leçon de passion et de plaisir musical sans artifice.

Jacqueline Vanasse - musiczine.net

Le violoniste et nyckelharpiste Didier François est un touche-à-tout hors du commun qui collabore avec les plus grands noms du monde artistique. S'intéressant aux musiques traditionnelles, jazz et classique, il participe entre autres à la composition et à l'enregistrement de B.O. de films et de documentaires. Le nyckelharpa, son instrument de prédilection, est un instrument traditionnel d'origine suédoise se rapprochant du violon. Le mot 'nyckelharpa' signifie 'vièle à clavier'. Sa sonorité rappelle celle de la vielle en plus doux et chaleureux. On doit à Didier François l'élaboration d'une nouvelle tenue pour cet instrument qui améliore la vélocité du jeu et la qualité du son.

Ce disque est plaisant à l'écoute, les harmonies y fleurissent bien et nous surprennent sans cesse. Accompagnées par les cordes bourdons, les cordes sympathiques répondent aux résonnances de celles mélodiques frottées par l'archet et déploient des couleurs et des textures fort différentes de celle du violon. Nous sommes plongés dans un monde intimiste et mystérieux, un peu méditatif qui exhale les dissonances de la musique ancienne en même temps que les échos du folklore scandinave et ottoman. Le disque est ponctué d'œuvres plus connues issues du catalogue classique et jazz et les réinterprétations opérées par Didier François, de celles tirées du répertoire pour violon, sont belles et respectent le caractère d'origine de l'œuvre. Loin de déranger ou de dénaturer Bach et Ysaÿe, la sonorité du nyckelharpa rafraîchit en quelque sorte notre écoute. Les compositions originales du musicien que l'on retrouve également sur le disque sont toutes en déploiement et recherche des sonorités, célébrant au mieux les qualités de l'instrument.