Bernard L'Hoir
Album : 12 escapades for piano
Ter gelegenheid van mijn 14de verjaardag, nam mijn oudste broer me mee naar de Ancienne Belgique in Brussel, naar het concert van "Wallace Collection", beroemde Belgische rockgroep van toen. Die dag ontdekte ik twee dingen: ten eerste, dat er nog andere muzikale vormen bestonden en nog gekker dan wat ik gedurende mijn pianolessen speelde.
Ten tweede is dat lang haar, een interessante look geeft aan de muzikant, een meer neanderthaalse stijl dan die van mijn pianolerares.
Kort daarna heb ik andere interessante ontdekkingen gedaan: eerst in Engeland, waar er veel "Wallace Collection" groepen waren, nog meer behaard dan ons, dat Ennio Morricone instrumentele hits componeerde voor de films van zijn vriend Sergio, dat het werk van Johannes Sebastiaan Bach in een kathedraal gespeeld, evenveel kon doen zweven dan de psychedelische composities van Syd Barrett en..later, de kers op de taart, dankzij mijn leraar harmonie en contrapunt ontdekte ik een totaal andere muzikale wereld, die van Keith Jarrett.
Mijn fascinatie voor zijn concerten in Lausanne en Bremen, mijn onbeperkte enthousiasme voor de progressieve Angelsaksische rock (vooral Keith Emerson) en de drang om te begrijpen waarom het muziek van Bach me zo perfekt leek, heeft me helemaal afhankelijk gemaakt van muziek.
Mijn muzikale studies beëindigde ik in Goldsmith College in London, op mijn 24 jaar. Bij terugskomst in Brussel heb ik al de knappe dingen die ik geleerd had, in praktijk gebracht. Acht jaar later besloot ik om een deel van mijn composities op cd te brengen, wat ik voorzichtig "Approach" heb genoemd. Het album is instrumenteel, tevens was de volgende "face to face".
Eerste belangrijke ontmoeting gedurende de opname van één van de cd's: Barry Mc Neese. Amerikaanse bassist wonende te Brussel. Hij wijst mij de weg in deze muziekwereld en schreef eveneens het meeste van de teksten van mijn liedjes. Als eerste stond ik versteld dat deze twee cd's interesse wekte. Verscheidene titels van deze albums werden in Californische compilaties hernomen en er werden meer dan een halfmiljoen exemplaren verkocht.
Tweede ontmoeting in 1995: een jonge Japanse lyrische zangeres Yumiko Takaku. Via deze ontmoeting ontstaat een nieuwe album "leaving in the World behind". Het werk in deze album was intensief: twee lange jaren voor het verfijnen van de titels, werk dat gelukkiglijk afgewisseld werd met schaterlachen. Yumi verstond geen Frans, we moesten ons dus neerleggen bij gebarentaal. Gedaan met het instrumentaal... of op zijn minst gedeeltelijk. Het gaf plaats aan de buitengewone stem van deze artieste. Erdenklang (Duitsland) ondertekende deze album.
In 2001, terug naar het instrumentale. Yumiko had de weg teruggenomen naar de opera en naar haar Franse avondlessen. Ik ondernam het schrijven van een plaat voor piano en strijkkwartet, "The Heir of Time". Met klassiekere invloed werden er in deze album vele titels als "buitenkansje" beschouwd door muzikale illustratoren van films, documentaire, theaterstukken...De stijl van veel van de titels zijnde evocatief van beelden.
In 2002, een dubbele ontmoeting deze keer: Juan Carlos Mellado, merkwaardige Spaanse gitarist en Laurence Waters, jonge Brusselse zangeres. Het hispanische spel van Juan met zijn buitengewone muzikaliteit en de zachte en warme stem van Laurence met Ierse inspiratie, geven een bijzondere kleur aan mijn volgende twee albums: "Based on a true story" in 2003 en "Iceland" in 2007.
De ineenstorting van de muziekmarkt heeft me vervolgens in een enorme twijfel doen duiken. Het einde van deze droom leek aangekomen te zijn. Deze schoktoestand duurde 6 maand... totdat ik herbegon met het spelen van piano voor de liefde voor muziek, zonder bepaalde doel...die periode van vrijheid die ik mezelf gaf, werd een hulde aan alle grote muzikanten die mijn verbeelding bevolkte sinds mijn kindertijd.
