• Home
• Over ons
• Links

Français
English

Presentatie

Träff : een ontmoeting in het Zweeds
Tref : hetzelfde, maar dan in het nederlands

TREF: De ontmoeting tussen Bruno Le Tron, Didier Laloy en Wim Claeys op de diatonische accordeon en Frédéric Malempré op percussie. Al tien jaar voert TREF onderzoek, als een muzikale zoekmachine, om alle mogelijke grenzen van deze instrumenten en hun samenspel te overschrijden. Deze virtuoze ambassadeurs reisden de wereld af en speelden met de grote folkmuzikanten van hun tijd. In België vonden ze hun weg naar de podia van Nekkanacht, Montreux Jazz Festival, Francofollies in Spa, de festivals van Saint-Chartier (F) en Dranouter,... In 2002 kaapte de groep tevens de Klara Muziekprijs weg.

Deze 4 gepassioneerde muzikanten vullen hun muzikale dialoog met traditionele ritmes, jazzy harmonieën, ontroerende melodieën en rockende grooves. Kortweg mag de muziek van TREF als uniek beschouwd worden, vergezeld van een sterk staaltje Belgische humor op het podium.

Vandaag stelt TREF trots zijn derde album 'DAMPF' aan u voor, vol dampende muziek die de ingeslagen weg verder blijft volgen: drie trekzakken en een hoop percussie, op zoek naar de grenzen van hun mogelijkheden en samenspel.

Présentation

Träff : rencontre en Suédois
Tref : la même chose, mais en « Belge »

TREF: c'est la rencontre de Bruno Le Tron, Didier Laloy et Wim Claeys à l'accordéon diatonique et Frédéric Malempré aux percussions. Depuis 10 ans ce laboratoire de recherche musical ne se pose aucune limite. En tant qu'ambassadeurs virtuoses de leurs instruments, ces musiciens ont parcouru le monde et joué avec la moitié de la planète. Ils se produisaient sur tous les grandes scènes en Belgique et ailleurs : De Nekkanacht à Anvers au Montreux Jazz Festival, en passant par les Francofolies de Spa, les festivals de Saint-Chartier et Dranouter, etc ... En 2002 le groupe a gagné le prix de musique de Klara.

Ces 4 musiciens passionnés amènent dans leur dialogue des rythmes traditionnels, des harmonies jazzy, des mélodies émouvantes, des grooves rock ... Bref, Tref c'est de la musique unique qui, sur scène, est toujours accompagnée d'une pointe d'humour... à la belge!

Actuellement, Tref est fier de vous présenter son troisième album 'DAMPF', une musique dense/danse qui poursuit la route qu'elle a entamée avec les deux précédents albums : trois accordéons, une foultitude de percussions, le tout à la recherche des limites de leurs possibilités et de leur collaboration.

Presentation

Träff : an encounter in Swedish
Tref : the same, but in Dutch

TREF: The encounter between Bruno Le Tron, Didier Laloy and Wim Claeys on the diatonic accordion and Frédéric Malempré on percussion. For ten years now, TREF has been an engine of transgressing musical research in Folk Music. These ambassadors of virtuosity have already seen a great part of the world. Concerning folk music, they played with all the great musicians of their time. In Belgium they found their way to all big stages, from Nekkanacht in Antwerp to the Montreux Jazz Festival, while passing Francofolies in Spa, the festivals of Saint-Chartier (F) and Dranouter,... In 2002 the group received the Klara Music Price.

These 4 passionate musicians fill their dialogue with traditional rythms, Jazzy harmonies, touching melodies and rocking grooves. In short, TREF is considered as a unique music genre, accompanied by a distinguished amount of Belgian humor on stage.

Today: TREF proudly presents its third album 'DAMPF', full of steaming music which continuously pursues its current course: three accordions and a lot of percussion in search of the limits of their possibilities and joined action.

Mirjam Adriaans - folkforum.nl

De heerlijke dynamiek van Tref

... En dan is het de derde maandag van januari. Dat schijnt de meest depressieve van het jaar te zijn, maar in mijn cd-speler zit op deze dag het gloednieuwe schijfje van Tref en krijgen winterblues geen kans. Met Dampf borduurt het kwartet voort op het eerdere werk, en dan met name dat van de eerste cd, die ook in deze bezetting werd opgenomen. Je merkt aan het materiaal dat Bruno Le Tron, die op voorganger Loop To The Moon niet meedeed, weer volop aanwezig is in de groep en voor extra spanning zorgt in de heerlijke composities, de kers op de taart zeg maar. Of er opnieuw een kraker inzit zoals Valhermeil (dat in de danswereld onderhand een klassieker mag heten) moet nog blijken, maar er zijn een paar veelbelovende melodieën te horen. Het stomende titelnummer Dampf (Claeys) beklijft, maar ook het ietsje meer experimentele Famine (Le Tron) klinkt heel fijn, met het subtiele samenspel van de accordeons en de droge percussie. Er is ook ruimte voor lekker ingetogen melancholie in Construction Rapide (Laloy), dat overigens naar het einde heerlijk intens uitwaaiert om weer in kalmer vaarwater af te sluiten. De Andro Hazes heeft inderdaad iets Nederlands over zich, al denk ik eerder aan Herman van Veen dan aan de Amsterdamse volkszanger. Titels verzinnen is overigens ook een kunst, dus als je niks kunt verzinnen noem je het Pas Encore en een onverwacht uitgelopen repetitie levert het tweede deel van CBB/19h39 op. Dit mooie staaltje vakmanschap heeft zes jaar op zich laten wachten, maar dat is het meer dan waard.

Rudy Tollenaere - nieuwsblad.be

Wim Claeys brengt met Dampf internationale accordeoncd uit

GENT - Wim Claeys. U kan hem van veel dingen kennen, onder andere van Test Eu Gents, van de avonden met Vuile Liedjes, van bewerkingen van de liedjes van Karel Waerie, van Ambrozijn, van Boombal. Een mens zou buiten adem raken door op te sommen van wat de man doet alleen al. En zie, blijkt dat hij ook nog actief is met Tref, een vierkoppige internationale groep van drie accordeonisten en één percussionist. Vrijdag stelt Wim in De Centrale de derde cd van de groep voor. En het gaat damp geven, al was het maar omdat de titel van de cd DAMPF is.GENT - Wim Claeys. U kan hem van veel dingen kennen, onder andere van Test Eu Gents, van de avonden met Vuile Liedjes, van bewerkingen van de liedjes van Karel Waerie, van Ambrozijn, van Boombal. Een mens zou buiten adem raken door op te sommen van wat de man doet alleen al. En zie, blijkt dat hij ook nog actief is met Tref, een vierkoppige internationale groep van drie accordeonisten en één percussionist. Vrijdag stelt Wim in De Centrale de derde cd van de groep voor. En het gaat damp geven, al was het maar omdat de titel van de cd DAMPF is.

Wie aan Wim Claeys vraagt om aan de Gentenaars uit te leggen wat ze van Tref en de cd-voorstelling van DAMPF mogen verwachten krijgt een duidelijk antwoord: ,Ah, de mensen moeten van mij in dit project geen Gentse liedjes verwachten, geen vuile lollen ook, en geen cabaret. Instrumentale muziek. Maar heel festief. Feestelijk dus. Maar ook geen typische accordeonmuziek zoals de mensen zich dat voorstellen. Tja, hoe moet ik dat uitleggen. We zijn echt moeilijk in een vakje onder te brengen hoor. Wij spelen dus zelf gecomponeerde muziek: er zit folk in, maar ook jazz, en rock, en eigenlijk ook klassiek. En dat allemaal heel eclectisch door elkaar geweven. Beter kan ik het niet uitleggen. Maar de mensen kunnen het al eens voorbeluisteren hé, zet een audio-fragment op jullie site!'

Vorige week stelde Tref de cd voor in Tilburg en een journalist van de Volkskrant reageerde alvast enthousiast.

Wim Claeys: ,Tref bestaat al tien jaar. Maar we zijn allemaal met vanalles bezig. Didier Laloy is een Franstalige Brusselaar, Bruno Le Tron een Parijzenaar, en Fred Malempré woont in Verviers. We hebben die muziek echt gemaakt in sessies: eens drie dagen in Gent, dan weer eens drie dagen Parijs, dan een paar dagen Verviers.'

We mogen van Wim Claeys _ die mens is altijd vriendelijk, dag en nacht _ een en ander weggeven. Vijf duotickets voor de live-voorstelling van de cd vrijdagavond in De Centrale, en ook nog eens vijf cd's. We geven die weg aan mensen die echt geïnteresseerd zijn. Dus kan je die cd alleen maar winnen als je ook naar het concert gaat. Het is gaan en daar afhalen, of niets. Zo simpel kan het leven zijn.

En nu de vraag: In welk jaar won Tref de Klara Muziekprijs? U kan het antwoord op de vraag vinden op twee sites: die van Wim Claeys, en daarvoor klikt u hier of die van de platenmaatschappij, en die is hier te vinden. U kan maar beter de twee checken, om heel zeker te zijn.

U mailt uw antwoord naar gentwint@gentenaar.be en wij doen de rest. U verwittigen als u bij de gelukkigen bent, en de organisator verwittigen dat u gratis binnen mag en een cd moet krijgen.

Dominique Dierick - nieuwsblad.be

'Publiek, maak kennis met onze nieuwe CD! CD maak kennis met uw publiek. Zo, daarmee zijn jullie aan elkaar voorgesteld,' zo grapte Wim Claeys op het podium van De Centrale bij de voorstelling van 'Dampf', de derde alweer voor Tref. Grappen en grollen deden de heren van Tref wel meer vrijdagavond, maar ze brachten ook een straf stukje muziek, op diatonische accordeon, aangevuld met percussie.

Iedereen kent Wim Claeys natuurlijk van Test Eu Gents of de Zangstonde tijdens de Gentse Feesten, maar met zijn kornuiten van Tref tapt hij uit een heel ander vaatje. Bruno Le Tron en Didier Laloy bespelen net als Claeys de diatonische accordeon, Frédéric Malempré vult aan op percussie. Tref is - zoals Claeys zelf al zei - moeilijk in vakjes onder te brengen. Wie brave accordeonmuziek verwacht, is er alleszins aan voor de moeite.

Dampf brengt net als zijn voorgangers een mengelmoes van bijna hyper-traditionele Dranouter folk, flirt met Oosterse invloeden, maar is ook niet wars van een snuifje rock, wals of klassiek. Al dan niet samen in één nummer.

Tref opende vrijdagavond sterk met het titelnummer Dampf. Dreigend, met perfecte drumbeat, maar bij wijlen ook weer erg vrolijk. Of hoe je met enkele noten meteen je publiek inpakt. Na Dampf poseerde de band even voor een persportret op het podium. Sympathieke bende zowaar. Eén na één passeerden alle nummers van de CD de revue, aangevuld met ouder werk.

Grappen werden er gemaakt over het Nederlands van Di Ruppo - de Franstalige bandleden vertonen qua Nederlands taalgebruik wel enige vorm van overeenkomst met de premier. Bruno Le Tron en vooral Didier Laloy maakten tijdens het concert stevig gebruik van de beschikbare ruimte op het podium, Claeys ondersteunde nonchalant vanop links.

Tragedie Lego kan zo mee in een Fellini film. De eerste tonen van Kadar voorspellen een stukje musette, maar het ontpopt zich via zydeco invloeden en vingervlugge solo's toch weer tot net iets anders. Plasko O Polska roept dan weer de sfeer op van een leuke Slavische volksdans, of een scène uit een dertiger jaren film met Jean Gabin. Een heel bevreemdend gevoel bekroop ons trouwens na een paar nummers: dit zijn bijna stuk voor stuk composities die niet zouden misstaan in de soundtrack van een mooie Franse of Italiaanse zwart-wit prent.

'Het volgende nummer had nog geen titel, daarom hebben we het maar Pas Encore genoemd.' Het moet één van de fijnste titelloze nummers zijn die we ooit hebben gehoord, heerlijk melancholisch en kwetsbaar. Er zijn zo van die momenten waarop je de vandalen die net voor het podium blijven doorklikken met reflexcamera's naar Patagonië zou wensen.

Construction Rapide schiet minimalistisch en repetitief uit de startblokken, maar Tref zou Tref niet zijn, mocht je niet alweer op het verkeerde been worden gezet. Het hoekige Philip Glass ritme wordt af en toe doorbroken om naadloos over te vloeien in een freel walsje. En zo gaat het maar door op Dampf. Klasse.

Wanneer Tref naar het einde toe een paar Iers aandoende nummers met hoog dansgehalte bracht, kon het Dranouterdeel van het publiek zich niet langer inhouden: het begon aan iets dat we best als een Keltische polonaise rond de turbinezaal kunnen omschrijven.

Een CD gevuld met accordeonmuziek, het zal geen spek voor ieders bek zijn, maar met Dampf levert Tref toch maar weer een mooi werkstuk af. Ze oogstten er een daverend en langdurig applaus mee in De Centrale. Succes gegarandeerd ook op folkfestivals en andere Gentse Feesten, en waarom niet, toch maar eens die filmregisseurs aanschrijven.

Antoine Légat - folkroddels.be

Zoals verwacht liep de Turbinezaal van De Centrale zo goed als helemaal vol voor de voorstelling van 'Dampf', de derde cd van TREF. De kans dat u lezer er was, is groot, zo groot dat we kort mogen zijn. Het jolige en, laat het ons bekennen, enigermate geschifte, maar duivels knap spelende kwartet, bestaande uit drie diatonische accordeons en één losgeslagen slagwerker, had geen moeite om het laken (en en passant ook al het andere beddengoed) naar zich toe te trekken. Dat is niet verwonderlijk als je voor een publiek speelt dat jou kent en al jaren op handen draagt. Maar ook de neutrale toehoorder kan niet anders dan onder de indruk komen van zoveel bravoure en vaardigheid, gebracht op een ogenschijnlijk ontspannen manier.

Het vingers-in-de-neus gevoel mag niet verhelen dat er onvermijdelijk flink wat werk kruipt in het componeren, arrangeren en inspelen van zo'n complexe stukken. Zoals de Engelsen zeggen: L'art c'est dissimuler l'art. Want die complexiteit staat de toegankelijkheid niet in de weg. Het is net het omgekeerde. Je hoeft geen hogere studies aan het Lemmens gedaan te hebben om te genieten van de melodietjes en dansen kan je hierop zo goed als altijd (sommige verslaggevers met twee linkervoeten niet te na gesproken) Het is voor een serieus artikel enigszins een nadeel om deze heren goed, te goed te kennen van deze en andere combinaties, vooral ook omdat het stuk voor stuk leuke en interessante mensen zijn, vlot in de omgang en de vriendelijkheid en bescheidenheid zelve. Voor wie niet thuis is in de folkwereld (zo'n mensen bestaan nu eenmaal) toch even een korte update en excuus als ik enkele open deuren intrap.

Didier Laloy en zijn Parijse leermeester-met-de-Nederlandse-echtgenote Bruno Le Tron zagen we kort geleden nog uitblinken met Samurai (geen drie, maar vijf verslaafden van het diatonisch accordeon, de meest gezonde en gezellige overdosis die we kennen) Didier heeft overigens een tweede cd afgeleverd met zanger-gitarist Milann. 'Rozz' is een logisch vervolg op het spraakmakende debuut 'La Marquise' maar mikt op een breder publiek, zonder aan de kwaliteit te tornen. Milann-Laloy is intussen uitgebreid tot een kwartet (beide cd's op HomeRecords) Didier en Bruno zijn twee handen op één buik en vier op twee accordeons. Maar de derde musketier moet niet onderdoen. Wim Claeys kent men van Ambrozijn en van Göze, met gitarist Maarten Decombel die op zijn beurt kort na mekaar drie platen afleverde: eerst 'Phosphor Bronze' met het trio Snaarmaarwaar (op Appel Rekords), dan 'Batiska' met Naragonia Quartet (met o.a. violist Wouter Vandenabeele; ook al op Appel Rekords), en heel recent, onder eigen naam, 'October Sunrise' (Home Records) We zijn bang dat we de liefhebber nog dieper in de crisis zullen duwen, maar ook deze cd's leggen de lat heel hoog. Het zwierige 'Batiska' mag zelfs onze folk cd van 2011 heten.

Tref heeft in de tweede lijn nog een geheim wapen: Frédéric 'Fred' Malempré is sinds zijn jeugd in Verviers in de muziek ondergedompeld. Via een Turkse trom verzeilde hij in de Afro-Cubaanse percussie, wel na een klassieke opleiding, en werd hij een virtuoos op alles waar je kan op slaan (alles dus) Precies door zijn eclectisme is hij de metronomische droom van elke solist, zoals, onder tientallen anderen, Sophie Cavez (KV Express) en gitarist en componist Quentin Dujardin kunnen getuigen. Slechts één probleem: hij kan maar op één plaats tegelijk zijn (niemand is perfect) Excuus voor de vele flauwe grappen tussen haakjes, maar dat is het gevolg van het concert: 'Omgaan met Wim Claeys kan je gezondheid schaden' stond op de gebruiksaanwijzing. Het is nu eenmaal een uitgesproken troef van het gezelschap dat ze hun publiek ook kunnen bespelen zonder te spelen. Fred krijgt weinig gelegenheid om vanachter zijn potten en pannen de lolsmurf uit te hangen, maar Wim, Didier en Bruno zijn geboren entertainers met clowneske allures, zowel qua mimiek als in het bewegen, en er is het vaak schitterende verbale vuurwerk.

De interactie maakt er bijna vaudeville van, 'bijna' want in alle omstandigheden primeert het musiceren. Sommige fratsen, grollen en bindteksten laten zich raden, maar zijn er niet minder onderhoudend om. Geregeld gooit Jan, Pier of Pol (Wim, Didier of Bruno dus) een oneliner, een ingeving van het moment voor de leeuwen... en spelen de anderen daar met de nodige vitriool op in. Mekaar jennen en plagen, dollen met het publiek, absurde 'commentaren' debiteren: veel dode momenten zijn er niet tussen de nummers! Vanzelfsprekend komt de hele 'Dampf' aan bod, zij in het omgegooide volgorde. We krijgen de nodige verklaring voor de op het eerste zicht absurde en/of intrigerende songtitels als '19H39', 'Pas encore' en 'Andro Hazes'. Een zeldzaam nummer 'van vroeger' (uit het door Klara gelauwerde 'Accordéon diatonique' van 2002 en 'Loop To The Moon' uit 2006) sluipt gaandeweg in de set, maar je kan ze op vingers van de linkerhand van Django Reinhardt tellen. Tref pleziert er zijn fans van het eerste uur mee, maar Wim heeft er nog een laconieke verklaring voor: 'Onze nieuwe cd duurt (slechts) 58 minuten'. Een goede verstaander heeft maar een halve Wim nodig!

Nogal wat mensen hebben het lastig met puur instrumentale muzeik, heu -ziek, zelfs als die sprankelt en vol ideeën zit als die van Tref (of de andere al vermelde formaties) Ieder zijn meug natuurlijk, maar het is spijtig dat die mensen consequent weg blijven van de concerten, terwijl Tref en co live de registers opentrekken en meerwaarde geven aan hun nummers. Bij Tref, met zijn uniforme frontlijn, is het leuk om te achterhalen wie wat speelt (bij Samurai is dat met vijf acco's nog 'leuker'), te bestuderen hoe de ene op de andere inspeelt en de komende wendingen en fiorituren te 'voorspellen'. Maar je kan er ook gewoon op dansen en je zorgen vergeten. Er werden vele zorgen vergeten die vrijdag, al hadden de aandachtig luisterende 'studenten' het overwicht.

Tref zou de volgende morgen vroeg vertrekken want 's avonds al moest men in de Provence concerteren. Puur medelijden! Het leven van een artiest is toch zo'n corvee... In dit geval hebben ze het aan zichzelf te wijten: ze moesten maar niet zo goed zijn. Desondanks bleven de vier lang genoeg om iedereen die dat wenste te woord te staan en de zoete broodjes, we bedoelen, de 'Dampf' cd's te signeren. Een volgende maal voldoende plaats voorzien om een 'dédicace' te kunnen plaatsen, boys! Dan is er toch iéts minder goed aan 'Dampf'!

Gerald Van Waes - psychedelicfolk.com ****

Three professional diatonic accordionists, Didier Laloy, Bruno Le Tron and Wim Claeys joined forces with drummer/percussionist Fred Malampré to make a relative good range of accordion dominated music, showing some of the possibilities of such a cooperation.

Several times the accordions succeed to add an almost rock dance groove to their tunes, not even needing much of an additional rhythm to have that, and getting most power from the accordions, with the necessary breaks, and calmer moments. Just a few such tracks have also drum or percussive ideas, changing folk/rock to a more modern dance rhythm.

Of course we also have all the traditional formats known for the accordion, like waltzes and polkas, there is enough alternation and dialoguing ideas not to fall back on pattern based music alone, but to have something fresh in the progression of the movements.

Jean-Luc Matte - Infosmumuses

Troisième enregistrement de ce trio d'accordéons diatoniques fameux (Wim Claeys, Didier Laloy et Bruno Le Tron) et de leur percussioniste préféré Fred Malempré.

Il n'est plus nécessaire de les présenter désormais, mais leur filon musical ne s'épuise pas et cet album est à nouveau une belle réussite, peut-être encore meilleur que les précédents, avec une belle dynamique tout de long et pourtant jamais lassant. Une musique dansante et probablement à danser, même si les danses correspondantes ne sont pas indiquées sur la pochette (on n'est plus à l'école...). Pas de lourdeur dans les arrangements, tout est toujours très clair et précis.

Un petit bonheur quoi, qui me ferait presque regretter de ne pas jouer du diato pour apprécier encore plus...

Tom Keller - folkworld.eu

Well, a new album by the Tref quartet is something to look forward to.

Three diatonic accordions and a drummer/percussionist. From the first moment the band makes it very clear that this is an extravert album with some upbeat modern folk music. All original compositions, but with enough elements of tradition, SKA, rock and so on. The past ten years there started some kind of neo-accordion 2.0 era and a band like Tref is one of the best in this reinvention of the instrument. They play with sounds, beats and melody.

The accordion turns out to be a beat box, a sample machine, a melancholic monster and a melodic multi functional instrument and Tref shows all those sides in a creative mix of styles and sounds.

Paul-Emile Comeau - rootsworld.com

Laloy and Le Tron are also part of a quartet called Tref, the other two members being Wim Claeys of the highly acclaimed Ambrozijn (also on diatonic accordion) and Fred Malempré (drums, percussion). If Accordion Samurai had been released on vinyl Tref could easily serve as the album's flip side. Tref, the word apparently referring to a get-together of individuals, has been together since the late 1990s but Dampf is only the group's third album, the other two dating from 2001 and 2005.

The word "dampf" refers to a gas that's still in contact with its liquid or solid phase and that's a good, albeit abstract, metaphor for the group's sound. Unlike Samurai, none of the tunes are drawn from the traditional repertoire although some of the tracks do reveal Scandinavian influences. Laloy, Le Tron, and Claeys each contribute four original compostions and two others are co-writes. One of the qualities that distinguishes Tref from Samurai, besides the fact that Tref, with merely three squeezeboxes, sounds slightly less dense, is percussionist Malempré. His inventiveness is impressive enough to make him an integral part of the group's sound. The selections, half of which are given French titles, don't really provide much of a clue as to the sound, except possibly for a few exceptions such as "Plasko O Polska" and "Latina." The tempo on some of the tracks are often shifting, the melodies sometimes elusive. The ostinato sound of "Tour" serves as a kind of refrain, one that's evocative of Phillip Glass's soundtrack for Koyaanisqatsi, but while waiting to return to that recurring theme the group goes off in other directions.

Both Samurai and Tref are impressive accordion groups that explore the limits of the instrument through unusual sounds that hint at jazz, traditional, and rock rhythms while making room for occasional dabs of humor. Fans of the squeezebox with an adventurous bent will undoubtedly want both albums. Others might want to start with one or the other..

Dieter van den Bergh - mixedworldmusic.com

Accordeonfanaten opgelet: met hun derde langspeelplaat Dampf levert Tref een van de euh... meest dampende accordeonplaten af van de laatste jaren. Tref is een grensoverschrijdend diatonische-accordeonproject met Wim Claeys, ooit de kruidige factor van de ijzersterke maar onvolprezen Vlaamse new folkband Ambrozijn, de Waalse Didier Laloy en de Parijse meester Bron Le Tron (die er op de vorige, zes jaar geleden verschenen cd niet bij was). Ze staan voor weergaloos samenspel in een soms door een droge beat (de Waalse percussionist Frédéric Malempré) ondersteunde, pompende instrumentale folkdansmix van musette, latin, jazz, rock, klassiek, Oost-Europees en Scandinavisch. Maar via de trekzak communiceert Tref vooral in een eigen filmische taal, die funkt en rockt en soms tegen Ambrozijn en de Finse accordeonavonturier Kimmo Pohjonen aanschurkt. Of in het iets mindere geval tegen Yann Tiersen (Amélie). Met de laatste deelt Tref namelijk ook het sentiment, dat soms iets te veel op de loer ligt. Klein minpuntje van een straffe penspianoplaat, die in partjes – en bij voorkeur op de dansvloer – geconsumeerd dient te worden.

Steven - folkroddels.be

Een goede tien jaar bestaan ze nu al. En toch komen ze nu pas met een derde CD naar buiten. Ze deden er 5 jaar over om een tweede CD te produceren, de bevalling van de derde liet 6 jaar op zich wachten. Weet dus dat er volgens deze logica pas in 2019 een volgende zal komen.

Dampf heet de nieuwe boreling, en dat zullen we geweten hebben. De plaat bruist zo van energie, dat de damp er langs alle kanten uitstoomt. Ze zijn – hoera! – terug met drie accordeons. Naast Wim Claeys en Didier Laloy die beide voorgaande CD's ook al volspeelden is Bruno Le Tron opnieuw van de partij, nadat hij voor Loop to the moon even verstek had gelaten. We krijgen dus terug de volle sound van drie volbloed Castagnari's, 3 rijen en 18 bassen inbegrepen. Het zal een straffe moeten zijn die voor elk nummer perfect de drie instrumenten uit elkaar kan houden. Het klinkt inderdaad als één - zij het een groot – geheel. Aardig aangevuld met nu eens subtiele, dan weer doorslaggevende slagen van percussionist Fred Malempré. Alle lof ook voor Johann Spitz van Home Records, die weet hoe die typische Tref-klank op een schijf te zetten.

Een eerste reactie bij het beluisteren is "OK, dit is Tref, zo kennen we ze al 10 jaar". Maar tegelijk merk je toch ook evolutie in de muziek. Het is deze keer allemaal gecomponeerde muziek, er komen geen traditionals meer aan te pas. Weliswaar zitten veel van de muziekjes stevig in de traditie verankerd. Menig balfanaat zal met plezier de nodige baldeuntjes ontdekken, maar het gaat verder dan de "klassieke" balmelodieën. Ook andere tradities (Scandinavië, Latijns-Amerika, Balkan,…) dienden als inspiratiebron voor de muziek. Maar steeds meer leggen de heren er een gelaagdheid in die diezelfde traditie overstijgt. Het lijkt allemaal zo simpel uit de drie dozen te komen, maar tegelijk hoor je hoe complex die muziek in elkaar zit, hoe de verschillende lijnen door elkaar lopen, elkaar kruisen, met elkaar in duel (of tri-el?) gaan, om elkaar weer te vinden. Pompende bassen botsen harmonieus met melodielijnen, dissonantie neemt het vlot over van harmonieën om uiteindelijk allemaal terug mooi in de plooi te vallen. Bij één nummer, Famine, schrikken ze er zelfs niet voor terug om de accordeonklank door een effectenmachine te jagen. En dat maakt juist het unieke van Tref uit. Je kan ze gerust inhuren voor een stomend bal (zoals afsluiters op o.a. Gooikoorts al bewezen hebben). Maar tegelijk brengt dit kwartet ook echte luistermuziek, waar je als aandachtig luisteraar bijna high wordt van de muzikaliteit en de technische kunde van de mannen.

Zijn er dan geen minpuntjes op deze CD? Toch wel. Je moet het doen met een hoesje waarin een CD, en twee flappen met een lijstje van de nummers en een paar erg originele foto's van de hand van Lieve Boussauw. Geen verdere uitleg, geen achtergrond, niets. Daarvoor moet je op een concert zijn, waar de kurkdroge humor van de drie mannen nog een extra laagje toevoegt. En ook dit ontbreekt op de CD. Over 7 jaar misschien voor een live-registratie gaan heren?

N.A. - Accroches n°50

Troisième album de Tref, Dampf ravive une formule magique, et assez unique, où trois accordéons fanfarons fondent sur une multitude de percussions. A la croisée du jazz et des musiques traditionnelles, ce nouvel album offre un terrain de jeu illimité aux accordéonistes (Didier Laloy, Bruno Le Tron et Wim Claeys) faisant face à Fred Malempré. En dialogue permanent, leurs instruments esquissent une toile sonore colorée de mille nuances.

Dense et intemporelle, la musique de Tref gagne ses galons au fil des écoutes. Attentives et répétées, elles dévoilent toutes les idées qui s'agitent au coeur de cet élan de virtuosité.

Canard folk

On était curieux de voir ce qu'ils allaient cette fois produire, nos trois accordéonistes : ne serait-ce pas trop expérimental, trop grondant ? Eh bien non, voilà tout plein de belles mélodies. Avec bien sûr des rythmes qui s'entrecroisent, des bouffées d'énergie, mais aussi de doux gazouillis et l'humour de la soupape laissant l'air s'échapper.

Un air latino, une polka et douze autres compositions d'influences diverses démontrent que Tref est loin d'avoir perdu l'inspiration. Avec Didier Laloy, Bruno Le Tron, Wim Claeys et, aux percussions, Frédéric Malempré.

S.L. - La Libre

C'est fou ce qu'on peut faire avec un, enfin trois accordéons diatoniques, surtout quand ils sont maniés par trois maîtres déjantés (Didier Laloy, Wim Claeys et Bruno Le Tron) et soutenus par un percussionniste non moins doué et touche-à-tout (Fred Malempré).

"Dampf", 3e opus de Tref, transpire une énergie incroyable, un jeu sans complexe (puisant dans le trad, le jazz, le rock), l'humour et l'évidente complicité liant les musiciens. Il y a de quoi danser jusqu'au bout de la nuit (l'envoûtant "Tragédie Lego" qui ferait son effet sur les dancefloors), improviser quelques pas exotiques ("Latina"), se faire des plans cinématographiques ("Construction rapide") ou tournoyer lentement au lever du jour ("Pas encore").

Holly Moors - moorsmagazine.com

De helft van de vierkoppige Frans-Belgische band Tref troffen we eerder ook al aan in de gelegenheids-super-accordeonband Accordeon Samurai. Die leverden met zijn vijven al een geweldig leuke cd af, maar daar had je toch vooral het gevoel dat ze zich allemaal een beetje inhielden om de ander de ruimte te geven. Hier gaan alle remmen echt even helemaal los.

Tref bestaat uit de diatonische accordeonisten Didier Laloy, Bruno Le Tron en en Wim Claeys die aangevuld worden met Fred Malempré op drums en percussie, en dat laatste was een geniale zet, want hoewel de accordeonisten op zich al voor voldoende vuurwerk kunnen zorgen stookt Malempré het vuurtje regelmatig nog eens extra op. Hij gaat op sommige momenten als een gek tekeer, kan woeste accenten zetten, maar weet de anderen ook heel mooi op te jagen en aan te vuren met zijn slagwerk, terwijl hij daarnaast ook weet wanneer hij gas terug moet nemen om gewoon mooi ondersteunend de ritmesectie te spelen waar dat nodig is. Magnifiek.

En dan zijn er die drie geniale accordeonisten, die hier voluit gaan. Ze leveren alledrie composities aan (we laten hier van elk een fragment horen) die allemaal sterk zijn. De vlammen slaan eraf, de passie klinkt in elke minuut van dit album door, dit is één groot feest, niet alleen voor accordeonliefhebbers, maar voor iedereen die van avontuurlijke muziek houdt. De damp slaat eraf, van deze muziek die alle genres (pop, jazz, rock, folk, kamermuziek, wereldmuziek?) overschrijdt. Een absolute aanrader.