• Home
• Catalogus
• Over ons
• Links
• Radio

Français
English

Voorstelling

Sinds hun vorige CD «Orange For Tea» (2004) heeft de groep een grote stap voorwaarts gezet. Ze speelden meer dan 60 concerten op 8 maanden op jazzfestivals, wereldmuziekfestivals en op uitnodiging van gerenommeerde zalen zoals BOZAR in Brussel...

Ook in het buitenland gingen ze op toernee, ze passeerden langs Brazilië, Frankrijk, Duitsland, China en Canada.

Tricycle werd bovendien drie keer genomineerd voor de prestigieuze « Les octaves de la Musique-prijs » (2005). Nominaties ook door de Muziekraad van de Franse gemeenschap, Sabam en RTL-radio... Tenslotte werden ze ook genomineerd als « Beste jazzband », «Voorstelling/concert van het seizoen» en « Artiest van het seizoen ».

« Gasten die moeiteloos pendelen tussen jazz, folk en fantasie. Drie muzikanten die hun sporen hebben verdiend op verschillende vlakken. Netjes gecomponeerd, precisiewerk,met een sprekend buikgevoel en hartverwarmend, elke nummer is een genot op zich. Een frisse wind...»
Phil Dethy, programmator « Jazz8 »,Belgisch festival.

Presentation

The limited setting of this trio - accordion, soprano saxophone and double bass - evokes creativity and imagination. The research of sounds and new possibilities on the instruments results in a very personal and organic way of playing their own original compositions, spiced with interaction and improvisation. Some people call it 'jazz', others say 'world' or 'imaginary'... the choice is up to you.

The music of Tricycle is an energetic, comprehensible creation with a visual character. Tricycle addresses himself to a large, curious and adventurous audience. The original compositions of the band, tinted with nostalgia, evoke, in a blithely and subtly way, the old stereotypes.

After the release of their first album 'Orange for Tea', at the end of 2004 in Belgium, the band has made a great move forward. With more than 60 concerts over 8 months, they have played in festivals of Jazz, World Music, renowned music halls like 'Le Palais des Beaux Arts' in Brussels... Abroad, they have played on-stage in Brazil, France, Germany, China, Romania and in ' Maisons de culture' (culture houses) in Quebec (March 2006).

The group also received 3 nominations for the prestigious award 'Les octaves de la Musique' (2005 edition) of the council of the music (Communauté française), the Sabam and RTL radio...: nominations for 'Best Jazz Band', 'Spectacle/concert of the season' and 'Artist of the season'.

After several years working in trio, and on the occasion of the release of his second CD, 'Tricycle' takes the liberty to invite three great Jazz and World Music musicians in Belgium: Laurent Blondiau, trumpet, Chris Joris, percussions and Victor da Costa, guitar. This new formula enables them to enrich even more the sound and rhythmic pallet of the trio.

Présentation

Depuis la sortie de leur premier album « Orange For Tea » fin 2004 en Belgique, le groupe a fait un grand pas en avant. Avec plus de soixante concerts sur huit mois, ils ont été programmés dans des festivals de jazz, de musique du monde, et par des salles renommées comme 'Le Palais des Beaux-Arts' à Bruxelles ...

Ils se sont produits sur scène à l'étranger : au Brésil, en France, en Allemagne, en Chine et au Canada.

Le groupe a également reçu trois nominations pour le prix prestigieux « Les octaves de la Musique », édition 2005, du Conseil de la musique (Communauté française), de la Sabam et de la radio RTL... Nominations pour «Meilleur groupe de jazz», «Spectacle/concert de la saison» et «Artiste de la saison».

« Des gars qui se baladent côté jazz, folk et imaginaire. Trois musiciens dont le renom est acquis en différents domaines. Composé net, travaillé précis, senti coeur et ventre, chaque morceau est un joyau de plaisir. L'inspiration d'air neuf... »
Phil Dethy, programmateur « Jazz8 », festival en Belgique.

Geert Verbeke

Als haikuschrijver kan een mens veel putten uit de muziekwereld. Je leert een oortje aan musici en meteen komen de beelden en emoties naar boven. Homerecords uit Liège heeft wat dat betreft een uitstekende reputatie.

Sinds hun vorige CD 'Orange For Tea' groeide deze groep verder. Na meer dan 60 concerten en de nodige festivals kan dat niet verbazen. Hier is sprake van gedrevenheid. Concerten in Brazilië, Duitsland, Frankrijk, Canada en zelfs China bezorgden deze formatie onmiskenbaar maturiteit. De muziek is een crossover van heerlijk frisse jazz, een snuif creatieve wereldmuziek en speelse improvisaties.

Tuur Florizoone (accordeon en piano), Philippe Laloy (sax & fluit) en Vincent Noiret (bas) nodigden ook drie gasten uit om een en ander nog meer kleur en verdieping te geven. Met Laurent Blondiau ( trompet ), Stephan Pougin (slagwerk) en Victor De Costa (gitaar) wordt hier een prima sfeer neergezet.

Wat weemoed en vooral veel speelvreugde brengen fraaie en warme muzikale verhaallijnen. Deze CD zal hier wel vaker voor ontroering zorgen.

Al De Boeck, De Standaard, 18 nov. 06

Het debuutalbum Orange for tea (2004) van Tricycle was een revelatie. Tricycle is het trio Tuur Florizoone (accordeon, piano), Philippe Laloy (saxen, fluit) en Vincent Noiret (bass). Op hun nieuwe album gaan ze letterlijk King size en komen Laurent Blondiau (trompet, flugelhorn), Stephan Pougin (percussie, drums) en Victor da Costa (gitaar) erbij.

Tricycle speelde de afgelopen acht maanden zestig concerten. Ze stonden zowel op jazzfestivals als wereldmuziekconcerten. Je kunt hen geen etiket opplakken. Het zijn musici die gewoon samen hun ding doen.

Op King size vind je elf composities (vooral van Florizoone) die elk op zich staan en tegelijk een warm, intuïtief geheel vormen. Het album opent met een dialoog tussen accordeon en sax, en een stuwende bass. Het trio is ernstig in de details, speels in de uitvoering, een prima omschrijving van het hele album. In ,,Belly button'' herinnert de trompet van Blondeau aan The Art Ensemble of Chicago en Lester Bowie. In ,,Silvana's dream'' klinkt het trio lyrisch. De basiskleur wijzigt lichtjes wanneer Florizoone zich achter de piano zet. ,,Epilogue'' heeft zelfs iets van een lamentatie. Tricycle staat voor creativiteit, voor transparante complexiteit, sterke thema's en spelplezier.

gentblogt.be

Mijn genegenheid voor Tricycle gaat terug op vorig jaar februari. Ik had hun CD in een platenwinkel ontdekt, en op een of andere manier sprak die mij verschrikkelijk aan. Het was de vormgeving, het logo, de titel (Orange for Tea), en het feit dat het Belgen waren. Ik heb de CD gekocht, blind (of eerder doof!) zonder er een noot van te hebben gehoord. En ik kwam absoluut niet bedrogen uit, integendeel.

Wie schetst dan ook mijn verbazing, toen ik bij mijn tweede bezoek bij Opatuur, getrakteerd werd op de voltallige bezetting van het trio - ze hebben geen drummer, hoewel Vincent Noiret zijn beste beentje voor zette door zijn cello als voleerd percussie-instument te gebruiken. De CD heb ik grijsgedraaid, en vooral Tuur (Florizoone) ben ik sindsdien te pas en te onpas tegengekomen. Mijn grootste gemis, tijdens de Gentse Feesten deze zomer, waren dan ook de Chroma-avonturen in de Spiegeltent (Baudelopark) waar heel degelijke jazzartiesten werden uitgenodigd. Zo waren er Peter Hertmans en Peer Baierlein (Jazzisfaction!), en ook Tuur. Het was kiezen tussen BNRF en Chroma, en gezien de kans groter was dat ik de mensen die op Chroma waren uitgenodigd nog eens ging tegenkomen, bleef ik hondstrouw aan het Festival.

Tricycle - Tuur FloorizoneTuur ben ik onlangs terug tegengekomen tijdens Oorsmeer, in de Opera op de Kouter, waar hij met zijn accordeon een heel geanimeerde demonstratie voor kinderen gaf, samen met Michel Massot (op tuba). En ik keek al sinds de nieuwe seizoenscatalogus van De Bijloke uit naar de CD-voorstelling van King Size, gelinked aan de Staten-Generaal van de Klassieke Muziek en de Klara Muziekprijzen (met bijhorend concert).

Die nieuwe CD (King Size) ligt overigens geheel in het verlengde van Orange for Tea. Klezmerachtige invloeden, wilde ambiance, maar tevens meer ingetogen, bijna conventionele jazz, zoals Pas ce soir, je suis crevé dat Floorizone schreef voor zijn vriend, Mr. Champagne (en diens Galicische schone). Of 3 pinguins on a Sunday afternoon, waar Philippe Laloy op dwarsfluit speelt, maar dat even heerlijk klink in een duo tussen accordeon en tuba (met Michel Massot tijdens Oorsmeer).

Het concert van Tricycle begon pas om 22u. In bepaalde jazz-kringen is dat gefundenes fressen, maar voor het publiek dat voornamelijk voor het voorafgaandelijke klassieke concert was gekomen, bleek dit toch een serieuze hinderpaal. Waar de Bijloke Concertzaal een uur eerder nog tot de nok gevuld was, bereikte men op dit onzalige uur amper nog een bezetting van de helft van het parterre. Een zeer betamelijke opkomst voor een gemiddeld (Belgisch) jazzconcert overigens.

Tricycle - Vincent NoiretFlorizoone ging meteen de joviale tour op, en kreeg zonder meer het anders plechtiger publiek van De Bijloke op zijn hand. Dergelijke interactie (nochtans niet vreemd aan de nieuwe jazzprogramatie van De Bijloke) was een beetje ongewoon voor het Bijlokepubliek. Niettegenstaande heb ik eigenlijk alleen maar positieve kritiek opgevangen. ("Heel goed!"; "Hier ziet ge maar hoe ge geen gans orkest nodig hebt om goede muziek te maken.") Ik ben dan ook van oordeel dat De Bijloke met die nieuwe jazzprogrammatie wel degelijk een belangrijke rol speelt om jazz bij een breder publiek ingang te laten vinden.

Bovendien voldeed Tricycle alweer aan een van de criteria waaraan ik een goed concert beoordeel: de muzikanten zelf beleefden er verschrikkelijk veel lol aan. Niet alleen staat Florizoone van het ene been op het andere te wippen, Philipppe Laloy (sax en dwarsfluit) was dé man die het vuur aan de lont stak. Houterig, maar met een voor die blazers zeer ongewone mobiliteit, gaf de man een mimiek ten beste waar Pinokkio jaloers van zou zijn geworden. De sfeer zat er dik in, en op bepaalde momenten was het jammer dat De Bijloke geen planken vloer had waarop het publiek zich dansbaar kon uitleven.

Op het einde van het concert had het tevreden publiek er een smakelijke introductie tot meer jazz op zitten. Wie het graag zelf ook eens zou meemaken, kan ik een optreden van Tricycle zonder meer aanraden, of een van beide CDs van het trio: Orange for Tea, of de nieuweling, King Size. Te koop via de website.

Tricycle met als gasten Laurent Blondiau (trompet) en Lionel Beuvens (drums), gezien en gehoord op 18 november 2006 in De Bijloke.

Paul, waardering: 8 - folkforum.nl

De eerste Cd van Tricycle, Orange for Tea (2004) werd uitermate goed ontvangen. Het leverde het trio Tuur Florizoone (accordion, piano), Philippe Laloy (sopraansax, fluit) en Vincent Noiret (contrabas en akoestische basgitaar) een uitgebreide wereldtoer en talrijke nominaties op.

Een foto van fotografe Delphine Devillers van een klein, smal deurtje in een grote stenen gevel waarop in graffiti "King Size" is aangebracht, leverde de naam voor deze 2e Tricycle CD. Diezelfde fotografe is overigens verantwoordelijk voor twee fantastisch mooie foto's van Tricycle in het zeer verzorgde hoesje. King Size staat voor een uitgebreidere bezetting.Voor deze gelegenheid werd Tricycle versterkt met drie gastmuzikanten: Laurent Blondiau (trompet, Flugelhorn), Stephan Pougin (percussie, drums) en Vincent da Costa (gitaar).

De muziek van Tricycle valt moeilijk te duiden. Jazz is een te beperkte term om de muziek te omschrijven omdat er ook duidelijk andere invloeden in de muziek van Tricycle zitten. Originele jazzmuziek met invloeden uit Zuid-Amerika, uit de folkmuziek en theater-en circusmuziek. Een nummer als 3 pinguins on a Sunday afternoon heeft een duidelijk Braziliaanse karakter. Geen uitbundigheid maar een heerlijke lome swing karakteriseert dit nummer waarin fluit en gitaar voor het typische Zuid-Amerikaanse jazz geluid zorgen. Ook Tupyzinho klinkt erg Zuid-Amerikaans met uitgebreide (bas) percussie en een aanstekelijk thema. Heel mooi is het nummer Ode à Lydie. Dat nummer doet qua stijl heel erg denken aan een akoestische variant van de "fusionmuziek" die pianist Chick Corea met Return to Forever begin jaren zeventig met de Braziliaanse zangeres Flora Purim maakte. Natuurlijk, Tricycle beschikt niet over een zangeres, maar het typische samenspel van piano, fluit en bas, tesamen met Zuid-Amerikaanse ritmes, geven dit nummer dat "fusion"-karakter.

Ook het circusverleden van Tuur Florizoone, hij bekwaamde zich in het jongleursvak en maakte ook muziek in het circus, hoor je terug.Belly Button is een nummer waarin wat vroijke fanfare-momenten zitten maar waarin ook een zekere tragiek te herkennen valt. Vooral door het gebruik van een chromatische accordeon wordt dat gevoel nog extra versterkt. Het spel van Tuur Florizoone laat zich hier goed vergelijken met zijn Franse collega Jean-Louis Matinier. En voor wie zich afvraagt wat het idee is achter het hondengeblaf aan het eind van het nummer: dat is Nino. Gezegend met een uitstekend gehoor want hij pikte elke valse noot bij de repetities eruit en begon dan te blaffen!

Beste nummer van de Cd vind ik Epilogue. Florizone schreef dit nummer ter nagedachtenis aan zijn oma. Hier zorgen de accordeon en omfloerst trompetgeluid (Laurent Blondiau) voor een prachtige "tristesse", vergelijkbaar met het effect van een mooie Ierse Lament.

Drummer Stephan Pougin levert hier echt maatwerk af. Die moet ik sowieso even noemen, samen met bassist Vincent Noiret, omdat zij, in tegenstelling tot vele vakbroeders, opvallen door hun beheerste spel. Zelden op de voorgrond maar altijd dwingend en meermaals swingend aanwezig. Nog zo'n hoogtepunt op de CD is Pas ce soir, je suis crevé. Subtiele swing in de opening waarna de rust wordt gezocht en er individuele hoogstandjes te beluisteren vallen, waaronder die van jazzgitarist Victor da Costa.

Net als je denkt een minpuntje op de CD te hebben opgemerkt, het saxthema van Tribute to Vissotsky klinkt wel erg gelikt, wordt er in het vervolg groots gespeeld in de improvisaties van saxofonist Laloy en accordeonist Florizoone. Nee, er is niks mis met deze CD. Na talloze draaibeurten ben ik nog steeds niet uitgeluisterd.

M. Bauduin - Canard Folk n°265

C'est le second cd de ce trio de musiciens belges dont les noms vous sont bien connus : Vincent Noiret (contrebasse), Philippe Laloy (sax, flûte) et Tuur Florizoone (accordéon à clavier piano, piano). En compagnie de trois invités, ils nous livrent un jazz sensuel fait de rêveries et de routes cabossées qui vont jusqu'en Amérique latine, lorsque l'accordéon se fait bandonéon. Inventif, personnel, finement ciselé, ce jazz très accessible est un bijou

Céline Lepage - musiczine.net

"King size" constitue le deuxième album du groupe Tricycle. Fondé en 1999 il a été nominé aux Octaves de la Musique, en 2005. Un trio réunissant Tuur Florizoone, Philippe Laloy et Vincent Noiret, trois talentueux musiciens dont les carrières solo ont déjà été couronnées de succès.

Sur cet opus, on trouve des mélodies jazzyfiantes aux accents world ; et plus précisément brésiliens. Pas étonnant, lorsqu'on connaît l'attachement de Tuur Florizoone à ce pays d'Amérique du Sud. Tout au long de ce disque, l'accordéon domine, rendant les morceaux tantôt festifs (« 4 & 3 + 4 »), tantôt nostalgiques (« Tribute to Vissotsky », « Epilogue »). Le piano, la flûte, les cuivres, les percussions ou encore la guitare apportent joliment leur contribution.

Pour élargir davantage sa palette sonore, Tricycle a reçu le concours de différents guests. Laurent Blondiau, Stephan Pougin et Victor Da Costa ont ainsi pris part à l'aventure "King size". Une diversité d'influences et instrumentale destinée à nous emmener en voyage. Comme il est mentionné sur la pochette: "We hope you enjoy the journey"...

Jean-Luc Matte - Infos mumuses

Il est souvent fait mention des liens, des affinités entre musiques traditionnelles et jazz, ce dernier trouvant, c'est bien connu, ses racines dans un mélange de traditions. Mais il faut bien reconnaître qu'un fossé s'est souvent creusé entre ces deux styles de musique, les musiques trad étant surtout mélodiques tandis que le jazz est de plus en plus tourné vers les harmonies, n'utilisant souvent les thèmes musicaux que pour leurs grilles d'accords et je dois dire que dans ce cas j'ai parfois du mal à accrocher. J'apprécie donc tout spécialement le type de jazz que nous offre Tricycle, très mélodique, ne cachant pas quelques emprunts aux musiques trads, voire au musette, au sens non péjoratif du terme.

Rien d'étonnant à tout cela d'ailleurs puisque l'on retrouve parmi les musiciens de ce trio belge le contrebassiste Vincent Noiret récemment entendu sur les CD Amorroma et Les Tisserands que je vous ai chroniqués il y a peu et qui a également joué avec Ialma, Luc Pilartz, Daziobao... Mais il ne suffit pas d'une contrebasse pour donner la couleur musicale d'un groupe et les deux autres coloristes de ce trio sont Tuur Florizoone, un accordéoniste qui a commencé en autodidacte sur des pistes de cirque avant de se mettre un peu plus sérieusement au jazz et, dans le rôle du souffleur, Philippe Laloy (saxos et flûte) (1) également entendu récemment sur le CD "Les Tisserands" et présents sur bien d'autres de Karim Baggili à... Maurane . Parmi les trois invités du trio figure également le remarquable percussionniste Stefan Pougin que j'avais personnellement découvert à l'époque de Panta Rhei...

Chaque plage décline une ambiance différente, musiques d'autant de courts-métrages qui n'auraient finalement pas besoin d'images... Toutes les plages du début du CD sont un vrai régal et j'ai une petite préférence pour "Epilogue " à l'ambiance vraiment prenante et je suis ensuite presque déçu par certains passages de la seconde moitié du CD qui retournent à un jazz relativement plus classique... Je dis bien "relativement" car cela reste tout de même toujours très agréable à écouter mais je ne peux m'empêcher de retourner à certaines plages du début, parfaitement orchestrées et où les chorus sont discrètement fondus dans la trame générale. Bref, ne vous laissez pas rebuter par la pochette à faire peur et par le titre "MacDo", le contenant n'a rien d'indigeste...

(1) Oui, de la famille de Didier Laloy et ils ne sont pas les seuls musiciens de cette famille puisque je viens de trouver sur internet qu'il y a encore Genviève Laloy qui fait de la chanson jeune public, accompagnée par... Philippe, V. Noiret, S. Pougin... Et également par Sophie Cavez (Dazibao, Urban Trad) : décidément la Belgique est un petit pays. Elle enregistre naturellement aussi chez Homerecords...

>>>Chroniques Infos Mumuses

Cliff Furnald, CdRoots, USA

There is a certain affinity between Tricycle and the more adventurous recordings by Tesi and Vaillant from the 80s and 90s, full of odd interactions and intersting ideas.

Jan Dhaene - cuttingedge.be

Cover "King Size" Tricycle betekent letterlijk driewieler. Zo'n naam kiezen voor een jazztrio is eigenlijk een beetje een open deur intrappen. Maar als je de muziek op "King size" hoort, krijgt de naam een extra betekenis die heel toepasselijk is. Een kinderfietsje is het ultieme symbool van kinderlijk enthousiasme en wondermooie eenvoud. Dat is ook wat Tricycle je voorschotelt. Een kruisbestuiving tussen jazz, wereld - en filmmuziek waarbij soepel van de ene stijl naar de andere wordt gefietst met de ongebreidelde fantasie van een kind. Het mechanisme van een driewieler is even eenvoudig als geniaal. En bovenal: het werkt altijd!

Dat moet Tuur Florizoone ook gedacht hebben toen hij in 1999 een begeleidingsband samenstelde voor een aantal circusvoorstellingen. Ondertussen, zeven jaar en twee cd's verder (in 2004 bracht de groep al 'Orange for tea' uit) is Tricycle volwassener geworden en heeft de band een heel eigen sound ontwikkeld, maar zonder dat de magische energie van de eerste jaren verloren is gegaan.

Dat merk je meteen aan het openingsnummer "4 & 3 + 4". Geen evidente keuze, gezien het complexe, tegentrekkende ritme, maar het thema dat als een rode draad door de compositie loopt, blijft plakken als een vlieg aan een spinnenweb. Het nummer heeft iets mee van Die Anarchistische Abentunterhaltung, maar dan op een bijzonder rustige avond. Want Tricycle mag dan met accordeon, sopraansax en contrabas een kern hebben die lijkt op die van DAAU, het trio moet het minder hebben van het experiment. Maar dat compenseren ze ruimschoots met hun muzikaliteit en veelzijdigheid. Getuige daarvan het geweldige "Belly button", een traag walsje dat niet zou misstaan op de soundtrack van "Le fabuleux destin d'Amélie Poulain". "Silvana's dream" is dan weer een gezapige bossa nova en "Epilogue" prachtige filmmuziek pur sang waar Craig Armstrong jaloers op zou zijn.

Rond het midden van het album verslapt de aandacht even met "3 pinguins on a Sunday afternoon", een experimenteel uitstapje waarin accordeon en fluit tegen de sterren op soleren. Ook "Tupyzinho" beklijft nooit, niet in het minst omdat het eigenlijk een flauwe mix is van Saint - Germains "So flute" en veel te trage afrobeat. Gelukkig is "Tribute to vissotksy" weer een prachtig emotionele ode aan chansonmuziek in een jazzy jasje en de aanzet voor een slot waar jazz meer op de voorgrond komt. En ook meer gastmuzikanten op aanwezig zijn. De rit uitrijden op een driewieler bleek nog te moeilijk, maar we voorspellen dat Tricycle daar ooit in zal slagen.

Want de groep is op zijn best als trio.

Bart Cornand, Focus Knack, december 2006

Tricycle spreekt de taal van de jazz met een Oost-Europees accent. Nu eens lonken ze naar folk, dan weer naar klezmer of de eurojazz van Richard Galliano en Michel Portal.

pieterke - folkroddels.be

Jazz-Rootsgroep rond Tuur Florizoone brengt een schitterende tweede cd uit

Als recencent is het fijn eens niet met het probleem geconfronteerd te worden een cd te moeten recenceren die je niet zo erg goed vindt (daar de makers er wschl. wel veel van zichzelf hebben ingestoken en daar anderen het wschl. wel mooi vinden). Met "KING SIZE" van de groep TRICYCLE is het voor mij dan eindelijk zover. Het is een absolute aanrader voor mensen die houden van geraffineerde, inventieve, meeslepende en soms dromerige instrumentale muziek boordevol jazz, rootsmuziek, een zweem van Latijns-Amerika en de Balkan en een toets modenisme. Wie nu nog zoekt naar een kerstcadeau moet snel even bij de platenboer het oor te luisteren leggen.

TRICYCLE bestaat uit drie uitstekende muzikanten: de accordeonist en pianist Tuur Florizoone, de fluitist en saxofonist Philippe Laloy (e.g. Panta Rhei, Karim Baggili Quartet) en contrabassist Vincent Noiret die aan de zijde van Philippe Laloy speelt o.a. in de groepen TRACES en TANGRAM (cf. resp. ex-Dazibao Udspeler Karim / pianiste Sophie Talbot en percussionist Fréderic Malempré).

De cd kreeg de naam "KING SIZE" vermoedelijk omdat de groep voor de gelegenheid uitgebreid werd met drie geweldige gastmuzikanten die het toch al organische groepsgeluid alleen nog maar verrijken op de wat rustigere nummers. Op trompet en flügelhorn horen we Laurent Blondiau (e.g. Mâäk's Spirit, Kris Defoort, Nathalie Loriers), op percussie en drum Stephan Pougin (cf. diverse jazz- en folkformaties) en soms de mij onbekende gitarist Victor Da Costa.

Tuur is de creatieve spilfiguur van TRICYCLE. Hij speelt daarnaast ook solo, in een ander trio, een duo, een kwintet, een septet en occasioneel met ander muzikanten of als solist in orkest. Voor meer bijzonderheden rond deze projecten, voor luisterfragmentjes en de concertagenda van Tricycle kan je terecht op: tuurflorizoone.be / www.tricycle.be / www.jazzlabseries.be/archief/tricycle/tricycle.htm . (Luisterfragmenten vind je door te clicken op de tracks in de tracklist helemaal onderaan).

Ik hoorde Tuur voor het eerst deze lente in zijn meeslepende duo-creatie met Didier Laloy (e.g. PANTA RHEI, S-TRES, TREF) op het sympathieke "Festival Musiques et Racines" te Bièvre, alwaar Frankie Rose mij tot tranen toe ontroerde, maar dit terzijde. Hoewel, deze zomer nog op Eu'ritmix festival te Brussel in de spiegeltent bracht Tuur evenveel ontroering teweeg met zijn prachtige composities op piano (de security van de tent vormde hierna een schrijnend contrast met deze fijnzinnigheid).

Maar laten we het nu over de CD hebben.
Op drie nummers na zijn alle composities van de hand van Tuur, de tiende track is van Philippe's hand. De affiniteiten van de muzikanten en de muzikale inspiratiebronnen van de nummers op deze cd gaan doorgaans dus terug op een meesterschap van zowel jazz- als roots stijlen (m.a.w. folk in de ruime zin). Waar op de vorige CD "ORANGE FOR TEA" de roots- en folkelementen overheersten, is het op de tweede CD van TRICYCLE toch eerder de Jazz die de hoofdtoon voert. Zoals Bart Cornand in Focus Knack schreef: "Tricycle spreekt de taal van de jazz met een Oost-Europees accent. Nu eens lonken ze naar folk, dan weer naar klezmer of de eurojazz van Richard Galliano en Michel Portal."

In de zesde tot negende nummers van de cd is de jazz zeer prominent in een dialoog tussen Philippe en Tuur delicaat ondersteund door bas en soms percussie (gitaar op track 8), en die veelvuldig wordt afgewisseld en gemengd met modernistische en folk elementen. In het eerste tot vijfde nummers overwegen dan weer roots elementen en minimalistische inkleuringen. Hierop kunnen balfanaten desgewenst een mellow en een snelle mazurka, een scottische en een rustige trance-andro dansen.

In deze eerste nummers domineren de opzwepende passages en onrustige complexe ritmes, gedragen door Tuurs accordeonspel, waarin de deelnemende muzikanten een muzikaal spel met elkaar aangaan of muzikaal surfen op Tuurs onderstroom. Zo wordt er spanning opgebouwd die tot verzadiging komt in lomere rustpunten om dan weer nieuwe golvenreeksen van spanning te nemen. Deze afwisseling zien we ook in de opeenvolging van nummers. Het derde en vooral het eerste nummer kennen een levendige of nerveuze ritmische structuur die erg duidelijk aan te voelen is maar toch ongrijpbaar blijft.

In het tweede en vierde nummer wisselen deze vinnige composities af met lomere melodieën waarin het prachtige spel van gastmuzikanten Blondiau en Pougin het nummer tot een nog hoger niveau tillen. Dit tweede nummer wordt verrijkt met grappige toeters en bellen en een loeiende hoorn die voor mij het beeld oproepen van een circus in aantocht of opbouw waarbij de kunstenmakers hun virtuositeit botvieren en de beesten opgewonden tekeer gaan, met op het einde het dolle geblaf van Nino. Het vierde nummer is het meest dromerige, met de trompet die prachtige ijle rêverieën blaast op een sfeervol tapijt van percussie en piano. De laatste twee nummers onderscheiden zich dan weer in de mooie repetitieve en minimalistische tranceopbouw.

Ik vermoed dat ik de laatste tijd een voorkeur heb gekregen voor instrumenten met een eerder geaarde klankkleur. Immers, de nummers met dwarsfluit zijn mijn minst favoriete en Philippes sopraansax op TRICYCLE kan mij net iets minder charmeren dan zijn altsax die mij betoverde op hetzelfde festival te Bièvre met PANTA RHEI. Anderzijds heb ik bij Tuurs spel (zowel live als op cd) dan weer een voorkeur voor de wat ijlere pianofragmenten boven zijn eveneens prachtige accordeonspel. De momenten waarop Tuur wegdroomt als ware hij Keith Jarreth zelve (track 4, 10, 11) voeren je gewoonweg naar andere werelden.

De cd is rijk aan passages waar de muzikanten hun geïnspireerde creativiteit, meesterschap en samenspel in een grote muzikale gevoeligheid tot volle bloei laten komen. Wat mij betreft is deze cd een aanrader van een internationaal hoogstaand niveau dat vijf sterren verdient.

Holly Moors, MazzMusikas 061, december 06

Het Belgische label Homerecords.be is zich in rap tempo aan het ontwikkelen tot één van de verrassendste en interessantste platenlabels ter wereld. Labels als het Nederlandse Basta, het Canadese Northern Blues of het Amerikaanse Acoustic Disc van David Grisman zijn ook van die kleine labeltjes die je heel goed in de gaten moet houden omdat ze steeds weer bijzondere albums uitbrengen die misschien niet meteen voor een groot publiek interessant zijn, maar die zeker voor de wat veeleisender muziekliefhebber verplichte kost zijn.

Michel, het opperhoofd van Homerecords.be, heeft een duidelijke voorkeur voor accordeons, en weet dan ook accordeonisten voor zijn label te strikken die iets bijzonders met hun instrument doen, die het avontuur opzoeken en genres verleggen.

Tricycle is een trio, bestaande uit accordeonist Tuur Florizoone (die ook piano, clavietta, pandiero en percussie voor zijn rekening neemt), Philippe Laloy op sopraan- en altsax en fluit, en Vincent Noiret op de bas. Florizoone schreef de meeste nummers op King Size.

De muziek is, zoals wel vaker bij Homerecords.be, niet goed te etiketteren. Jazz, folk, klezmer, avant-garde en musette zijn allemaal vertegenwoordigd. Het is vooral de combinatie van de accordeon met de saxen die voor het volstrekt eigen geluid zorgt. Een mooi melancholiek, melodieus geluid, met voldoende avontuur en experiment om het steeds spannend te houden. Alleen op de momenten dat de sax vervangen wordt door een dwarsfluit verslapt mijn aandacht wat.

Al met al toch een zeer, zeer prima plaatje dat vrijwel het gehele uur weet te boeien en te raken. Wederom een goede reden om Homerecords.be nauwlettend te blijven volgen! (HM)

Jean-Pierre Goffin - Vers l'Avenir

Trycicle : équilibre des genres

Trois musiciens sortant de plus de 60 concerts en huit mois ne peuvent que nous faire entendre une musique aboutie : arrangements ciselés, poésie raffinée, humour tendre et léger associés à de remarquables instrumentistes issus des univers parallèles du jazz et de la world music. Avec l'accordéon de Tuur Florizoone, les saxes et flûte de Philippe Laloy et la contrebasse de Vincent Noiret.

Simplement beau.

Pierre Dulieu - www.dragonjazz.com/select.htm

Incroyable que personne n'y ait pensé avant car Tricycle est un nom qui convient parfaitement à un trio de jazz dans lequel trois musiciens à part égale mettent un ensemble en mouvement avec un équilibre parfait. Après un premier CD sorti en 2004 (Orange For Tea), Tuur Florizoone (accordéon et piano), Philippe Laloy (saxophones et flûte) et Vincent Noiret (basse) proposent avec King Size onze nouvelles pièces étonnantes de fraîcheur et de subtilité. La plupart sont des compositions de Florizoone mais on ne sera guère étonné d'entendre dans le répertoire une reprise du Tribute To Vissotsky (Radici, 1995) du jazzman troubadour italien Gianluigi Trovesi qui a su si bien mêler le Jazz au folklore de son pays.

Evidemment, l'accordéon crée toujours une appréhension tellement on redoute à chaque fois d'entendre les sempiternelles valses musettes popularisées par Gus Viseur sur lesquelles il est bien difficile d'innover. Mais qu'on se rassure, l'instrument est ici utilisé dans un cadre beaucoup plus moderne : il suffit pour s'en convaincre d'écouter Tupyzinho ou accordéon et flûte se rencontrent sur un beat à la St Germain (on pense évidemment au So Flute de l'album Tourist).

Grâce à l'imagination et à la complémentarité parfaite de ses deux comparses, Florizoone développe autour de son instrument des mélanges sonores inusités et sophistiqués qui ne sont pas sans évoquer ceux de Michel Portal. Comme chez ce dernier, la musique véhicule bien souvent des images et conviendrait parfaitement à l'illustration sonore de films : collez le piano triste d'Epilogue sur les images d'un polar nocturne ou l'accordéon mélodramatique de Sylvana's Dream sur une comédie amère de Claude Sautet et le résultat est garanti.

Les genres abordés sont éclectiques et entre le premier titre 4 & 3 + 4 avec son rythme tournoyant et le dernier, Rustic, en forme de jazz moderne plus classique marqué par une superbe partition de Florizoone cette fois au piano, on a droit à une série d'interprétations lyriques ou euphoriques dont le seul dénominateur commun est qu'aucune d'entre elles ne laisse indifférent. Quelle justesse, quel sens de la répartie, quelle osmose magnifique entre ces trois-là !

Mais si l'album s'appelle King Size, c'est que le trio a encore élargi sa palette déjà fort riche en faisant appel à quelques invités. Stephan Pougin est ainsi crédité aux percussions sur six morceaux, le trompettiste Laurent Blondiau intervient sur trois titres et prend deux formidables solos sur l'émouvant Epilogue et sur Rustic tandis que Victor Da Costa ajoute beaucoup de sel à Pas Ce Soir, Je Suis Crevé grâce à un accompagnement de guitare discret et un solo plein de verve ingénieusement ponctué par l'accordéon du leader.

Le compact est emballé dans un luxueux digipack en quatre volets présentant à l'intérieur de belles photographies du trio en concert et on notera, en passant, le félin maléfique sur fond écarlate qui rappelle étrangement celui de la pochette d'un ancien LP de Jimmy Smith (The Cat, 1964). Si vous appréciez les musiques acoustiques, expressionnistes, à la fois mélancoliques et dramatiques, colorées et évocatrices, King Size est un album passionnant et raffiné qui ne cessera à aucun moment de vous surprendre.

Ton Maas

Is it jazz, neo-folk or French musette waltz? Who knows? Like most of the albums on this label, King Size can hardly be categorized. The trio of accordion player/pianist Tuur Florizoone, reed player Philippe Laloy and bassist Vincent Noiret treads the strangest and most joyous of paths without ever losing sight of the trail.

Ton Maas

Is het jazz, neofolk of toch musette? Wie zal het zeggen? Zoals veel van de uitgaven van Home Records laat deze cd zich niet vangen in gangbare categorieën. Het trio van toetsenist Tuur Florizoone, rietblazer Philippe Laloy en bassist Vincent Noiret bewandelt de vreemdste paden zonder ook maar één ogenblik het spoor bijster te raken. Hun muziek tovert onwillekeurig een glimlach op het gezicht van de luisteraar, zelfs als de toon stemmig is.

Jazz - Reims

La série des "rencontres-concerts" de [djaz 51] se poursuit. Ce jeudi soir, l'affiche est belge, avec Tricycle, qui comme son nom le laisse supposer, est composé de trois musiciens : un accordéoniste, un contrebassiste, et un saxophoniste. Ce trio évolue entre jazz pur et "musiques du monde"... A.P.

l'hebdo du vendredi n°20 - Reims

JAZZ A SAINT EX ! SUR LA PISTE DE TRICYCLE
Le 22 février prochain, trois belges embraseront le coeur du centre culturel pour une soirée à peu près universelle. Feu de tout bois et de tout pays, ces trois là feront du neuf. Avec du mieux.

World music. Une estampille comme une autre. Bonne à qualifier, au rayon disques, le meilleur du n'importe quoi. Et souvent le pire. Chez Tricycle, heureusement, pas d'ennui celte, pas de folklore colon, pas non plus d'exotisme de pacotille, de presque Afrique, de Guinée artificielle ou de samba pour rire : ni triskell, ni clones, ni tropiques. Une inspiration plus vaste que tous les continents : Tricycle, de l'infini en mieux. Car ces wallons là, messieurs et dames à lunettes carrées, ont voyagé avant d'aller à l'école et traîné leurs humbles outils d'Europe en Europe, du monde entier même au Conservatoire Royal de Bruxelles : cirque, danse, théâtre, courts-métrages, répertoire gargantuesque qui, de la chanson au classique et du folk aux belles mauresques, se repaît de tout ce qui vibre et sonne... Tuur Florizoone et ses routards suivent une piste musicale insensée : dans quelle Transylvanie, dans quel Canada n'ont ils pas été jouer les sidemen par un soir de festival inspiré ?

De ce trio de pérégrinateurs impénitents, le centre Saint Exupéry fera son coup de coeur au soir de la Sainte Isabelle. Bien en prend à cette petite salle et, tant pis tartans, montures, pour les grandes : l'affiche, ce jour là, sera de taille. Profitez, profitez, la caravane passe vite ! Tuur (accordéon et piano), Vincent (contrebasse) et Philippe (sax et flûtes), leur petit miracle commis, risquent fort d'être déjà loin, en route pour quelque Pays-Bas ou Espagne, un studio par ci, une scène par là.

Timides et retardataires se consoleront à l'écoute de King Size, deuxième album studio du groupe et bijou de douceur où, entre chromatismes feutrés et spleen slave, on pensera bizarrement à l'Italie ; une Italie bien évidemment impossible, où Perrone, Marcotulli et Pieranunzi auraient troqué soufflet et piano contre une tournée de Chianti et une sieste au bord de l'eau. On s'allongera donc avec eux et on se laissera caresser par la brise d'un sax espiègle et d'une flûte qui danse, plume et badine, pulsatile comme le frais ruisseau où baigneront nos pieds ; l'album, comme une fin d'après-midi bucolique, se fermera sur les graves percussions d'un piano inquiet. Les pointus lèveront la tête en disant : Tristano ? Les autres se tairont. Grisés simplement. Et heureux.

Claude Ribouillault, Trad Magazine 112

Au centre de ce CD difficile à attribuer vraiment à l'univers folk ou trad, tant il est plutôt simplement « jazz », on trouve un trio : Tuur Florizoone à l'accordéon et au piano (il signe la quasi totalité des thèmes et arrangements), Philippe Laloy aux saxos et à la flûte, Vincent Noiret aux basses à cordes.

Certains thèmes ont un charme indiscutable, comme la lourde et cependant distinguée valse de « Belly Button » (2) ou « 3 Pinguins On A Sunday Afternoon » (5), sorte de mazurka songeuse, ou le tango improbable de « Pas Ce Soir, Je Suis Crevé » (8).

Un univers attachant et empreint de poésie.

L. CHEPPE ; RTBF VIVACITE

Depuis la sortie de leur premier album fin 2004, le groupe Tricycle a fait un grand pas en avant . Avec plus de soixante concerts sur huit mois, ils ont été programmés dans des festivals de jazz, de musique du monde, et par des salles comme « Le Palais des Beaux Arts » à Bruxelles . Il se sont aussi produits à l'étranger.

« Tricycle » vous propose une musique actuelle où virtuosité, spontanéité et émotion se mêlent en permanence et qui traduit des images, des histoires vécues, des rencontres ...

Jacques Prouvost - citizenjazz.com

Le chat qui illustre la pochette du disque n'est sans doute pas là par hasard. Tricycle nous emmène en effet en voyage avec l'agilité et la finesse d'un félin. Avec ce groupe, on parcourt différentes contrées, différentes ambiances d'un jazz teinté de musiques slaves, latines ou de folklores imaginaires.

Tout au long de ce périple, tout en fragilité et parfois en non-dit, le souffle de l'accordéon de Tuur Florizoone se mêle avec justesse à celui de l'alto ou du soprano de Philippe Laloy. Et comme pour garder le cap, la basse chaude et enveloppante de Vincent Noiret est la troisième roue indispensable de ce tricycle.

Pour ce deuxième album, le trio a, cette fois, embarqué quelques compagnons de route (d'où le titre King Size) qui ne sont pas du genre à ralentir le charroi : Laurent Blondiau (Mäâk's Spirit, Octurn, Rackham...) à la trompette et au bugle, Stephan Pougin (Phinc, Rêve d'Eléphant Orchestra...) aux percussions volatiles et le guitariste d'origine brésilienne Victor Da Costa.

On passe ainsi de moments légers et joyeux, qui promettent une perspective insouciante ( « 4&3+4 » ), à des moments nettement plus sombres. « Epilogue » par exemple, à l'ambiance lourde et désolée, laisse entendre le mariage délicat du sax et de la trompette dans un chant d'une extrême retenue. De ce recueillement s'échappent des notes de piano qui tombent comme des larmes que l'on ne peut retenir. Entre nonchalance et lenteur vive, Tricycle a le sens du bonheur simple et du rythme souple. La valse lente et mélancolique de « Belly Button », qui évoque une fête foraine fatiguée inspirée d'un film néo-réaliste italien, fait écho au malicieux « Pas ce soir, je suis crevé »... Ici, c'est la contrebasse qui a la gueule de bois. Le thème hésite entre aller danser ou se résigner à rester coucher. La guitare de Da Costa, aux accents légèrement sud-américains, et l'accordéon tentent de sortir ce petit monde d'une douce torpeur.

Notre petite bande rend ensuite un bel hommage à Trovesi et Coscia en reprenant « Tribute To Vissotsky » où le soprano virevoltant de Laloy échange des clins d'oeil avec un accordéon à la voix grave. Détour aussi du côté de l'Amérique Centrale avec « Tupyzinho » qui s'emballe comme une sarabande, emmenée cette fois par une flûte et les percussions de Pougin. Bien sûr, l'onirisme fait partie du voyage avec « 3 Pinguins On A Sunday Afternoon » et surtout « Sylvana's Dream » où résonne un saxophone léger, sensuel et lunaire.

Toutes ces mélodies avancent à pas feutrés, entre folklore perpétuel et jazz qui ne dit pas son nom. Tricycle ne s'encombre d'ailleurs pas d'étiquettes et n'emmène avec lui, comme seul bagage, que l'émotion. Et c'est déjà beaucoup.

Le Soir - MAD***

Le trio de l'accordéoniste Tuur Florizoone trouve plutôt son essence du côté du folk. Mais les interactions entre les musiciens, certaines pulsions blues et la liberté des solos justifient sa mention sous cette rubrique.
La musicalité, l'esprit positif et souriant du groupe font son succès mérité.