• Home
• Over ons
• Links

English
Français

Voorstelling

Na een succesvolle en poëtische eerste cd 'Chansons sans paroles' (genomineerd voor de Klara-muziekprijzen 2007) komt violist Wouter Vandenabeele (Olla Vogala) nu met een vervolgverhaal waarin de Oriënt haar intrede doet.

Van de afwezigheid van woorden is er ondertussen niet langer sprake... Dromerige muziek over reizen en ontmoetingen, soms gebaseerd op verhalen uit centraal Anatolië, dan weer gebaseerd op verhalen uit het Waasland, geëvoceerd door de prachtige klanken van bas, doudouk, viool, saz en zang...

Voor dit nieuwe muzikale hoofdstuk verzamelde Wouter opnieuw prachtige muzikanten om zich heen - Emre Gültekin (saz, baglama en zang), Joris Vanvinckenroye (contrabas) en Ertan Tekin (doudouk, zurna en mey) uit Istanbul.

Presentation

« Chansons pour la fin d'un jour » or dreams through amazing stories of central Anatolia to Brussels baths... evoked by the singing of the duduk, the clarity of the violin, the harmony of the saz and the subtle play of the double bass.

Composed like the second chapter of the album « Chansons sans paroles » (nominated by Belgian Klara Radio Music Awards 2007), this new album was born from memories of journeys to the heart of Eastern Europe bringing together two ambassadors of Turkish music, Emre Gültekin playing the saz a long-necked Ottoman lute andErtan Tekin playing the duduk an ancient armenian wind instrument with double reed, and a virtuoso violinist Wouter Vandenabeele and the excellent double bass of Joris Vanvinckenroye.

Présentation

« Chansons pour la fin d'un jour » ou rêves d'étonnantes rencontres, des histoires d'Anatolie centrale à Bruxelles les bains... évoqués par le chant du doudouk, la clarté du violon, l'harmonie du saz et la subtile retenue de la contrebasse.

Composé comme le second chapitre de l'album « Chansons sans paroles », ce nouvel opus est né de souvenirs de voyages au cœur des pays de l'Est. Un nouvel album où l'absence de mots n'existe plus ...

C'est album réuni deux ambassadeurs de la musique turque, Emre Gültekin au saz, un luth d'origine persane et Ertan Tekin au duduk, un hautbois arménien, à la virtuosité du violoniste Wouter Vandenabeele et à l'excellente contrebasse de Joris Vanvinckenroye.

Les compositions clairement colorées sont empruntes de traditions musicales des chemins parcourus lors de nombreux voyages.

Karla - wereldmuziekavonturen.blogspot.com

Wouter Vandenabeele was bij mij tot voor enkele jaren vooral bekend als de sympathieke violist bij Ambrozijn en Olla Vogala, folkgroepen die mij - hoewel baanbrekend in het genre - minder bekoren. Ik ben namelijk niet zo een liefhebber van de geiten wollen sokkensfeer, inclusief volksdansjes en boombals waaraan folk mij automatisch doet denken. Natuurlijk zondig ik mij hier aan stereotypering die weinig met de muziek op zich te maken heeft, maar vooral met de omkadering die rond het hele gebeuren hangt.

Chansons sans paroles, het eerste soloalbum van Wouter Vandenabeele, beschouw ik nog altijd als één van de mooiste cd's uit 2007. Een pareltje met 14 betoverende miniatuurtjes om steeds weer opnieuw op te zetten. De composities leunen sterker aan bij klassieke muziek dan folk. Impressionistisch en poëtisch! De viool van Wouter Vandenabeele wordt enkel ondersteund door bas en accordeon. Enkele gastmuzikanten zorgen voor een sober exotisch accent (Senegalese hoddu, Afrikaanse percussie en Arabische qanun). Beluister de cd via Deezer.

De voorbije jaren zagen we Wouter Vandenabeele steeds vaker opduiken op cd's en tijdens concerten van artiesten uit Senegal, zoals Malick Pathé Sow, Issa Sow en Daby Balde. Ook trad hij onder de noemer 'Nervin' een aantal keren op met Turkse muzikanten. Daarbij deed hij de nodige inspiratie op voor het vervolgverhaal op 'Chansons sans paroles'.

Chansons pour la fin d'un jour verscheen vorige week bij Homerecords. Voor dit nieuwe muzikale hoofdstuk bracht Wouter Vandenabeele indrukken bij elkaar van recente reizen en bijhorende ontmoetingen. Hij verzamelde ook deze keer uitstekende muzikanten om zich heen, namelijk Joris Vanvinckenroye (contrabas) , Emre Gültekin (saz en tanbur) en Ertan Tekin (duduk en mey).

Joris Vanvinckenroye was één van de bezielers van Troissoeur én oprichter van Aranis. Hij speelde bij Roby Lakatos, Björk, Olla Vogala en vele anderen. Emre Gültekin (Turkije) vormde met zijn broer en zijn vader Lüftü Gültekin het ensemble Gültekinler en werkte samen met o.a. Dadmehr (Iran), Malick Pathé Sow (Senegal), La Roza Enflorese (Sefardische muziek) en de beroemde Goran Bregovic. Ertan Tekin (Turkije) speelde met zowat alle grote muzikanten uit de Turkse muziekwereld en werkte mee aan honderden muziekopnames.

Het resultaat? Een nog soberder album met veel Turkse accenten!

Wouter stond in voor de meeste composities, waarin zijn viool schitterende melodieën produceert, fijntjes ingekleurd door de andere instrumenten. De duduk en mey zijn verantwoordelijk voor een weemoedige, lichtjes sombere herfststemming waarvan het hele album doordrenkt is. Klanken die trouwens perfect passen bij de grijze hoesfoto. Het heel melancholische 'Chanson du peuple oublié' en de Oosterse pracht van 'Chanson pour Badji' springen er voor mij het meest uit, maar eigenlijk klinken de stukken weer allemaal even intrigerend. Ook Emre Gultekin leverde enkele composities en zingt het nummer 'Kar yagdi gülumüze'. Spijtig dat er geen vertaling ingesloten zit van de Turkse tekst. Dat geldt ook voor het gedicht van de Turkse sufidichter Yunus Emre, waarvan de tekst opgenomen werd in het cd-boekje.

www.moorsmagazine.com

Soms wou je dat muzikanten even de moeite hadden genomen een goede groepsnaam te kiezen, al was het maar een gelegenheidsnaam. Nu ligt hier een werkelijk magnifiek wereldfusiefolkalbum met de mooie melancholieke titel Chansons pour le Fin d'un Jour, Liedjes voor het einde van een dag, van Emre Gültekin, Joris Vanvinckenroye, Ertan Tekin en Wouter Vandenabeele. Bestelt u maar even in de platenzaak: mag ik van u dat prachtige album van Emre Gültekin, Joris Vanvinckenroye, Ertan Tekin en Wouter Vandenabeele?

Wouter Vandenabeele is misschien de bekendste van de vier - als violist speelde hij onder meer bij Ambrozijn en Olla Vogala, waar de Belgische folk ook al inventief gemengd werd met wereldmuziek van diverse streken. Hij maakte nog meer indruk met zijn soloplaat Chansons sans paroles een paar jaar geleden. Joris Vanvinckenroye is een superieure contrabassist die ook al zo fraai op muzikaal avontuur is, met de band Aranis of solo. En dan is er Emre Gültekin op saz en tanbûr, een soort Turkse luit, lijkend op de oud. Hij nam, naast Vandenabeele, ook een deel van de magnifieke composities voor zijn rekening. Ertan Tekin tenslotte speelt op de duduk (een Armeens blaasinstrument) en de mey (een Turks blaasinstrument).

Je kunt dus van een Belgisch-Turkse samenwerking spreken, maar het resultaat is niet zo gemakkelijk in een hokje te plaatsen, want dit is gewoon avontuurlijke wereldmuziek die zich van grenzen weinig aan lijkt te trekken. Het avontuur, het samenspel en vooral de melancholie van de "fin d'un jour" samen zorgen ervoor dat je je als luisteraar volledig overgeeft aan deze bijzondere muzikale reis.

Magnifique!

Ton Maas - Volkskrant Amsterdam, *****

Violist Wouter Vandenabeele stond als lid van Ambrozijn aan de wieg van de Vlaamse neofolkbeweging, maar stak zijn neus middels het somswel zeventienkoppigewereldmuziekorkest Olla Vogala alras in anderemuzikale tradities.

Dat hij het ook graag klein houdt, bewees hij enkele jaren geledenmet Chansons sans paroles, een albumvol spaarzame en verstilde kamermuziek dat diverse prijzen in dewacht sleepte.Wie bang was dat hij omdie reden hetzelfde kunstje nog eens uithaalde, kan gerust zijn. Vandenabeele liet zich ditmaal voor zijn composities inspireren doormuziek uit centraal Anatolië en leverde een plaat af die in al zijn soberheid zomogelijk nog sterker is.

Dat is overigensmede de verdienste van de driemuzikanten die aan Chansons pour la fin d'un jour meewerkten: Ertan Tekin op ney (fluit) en duduk (dubbelriet blaasinstrument), Emre Gültekin op diverse Turkse langhalsluiten en de voortreffelijke Vlaamse contrabassist Joris Vanvinckenroye.

Gerald Van Waes- www.psychedelicfolk.com, 4 and a half stars

Often it is as if the core memory of Turkish music has been rewritten, like a memory, with a lost feeling, in a faraway land, something comparable of what became Armenian music by Turkish descendants, which became one with the deserted landscapes, like a memory in dedication to the forgotten, to the deceased and to worlds left behind. Wouter Vandenabeele rewrote/reinvented this Turkish/Armenian sensibility with a different rhythm, a different sort of improvisation, where even Baroque and classical music became forgotten equally, to one step beyond all that.

This is the meeting point between two Belgian, and two Turkish musicians. Wouter Vandenabeele composed and played violin. It is written that this work can be considered as the second chapter to his "Chansons sans paroles". Further we have Joris Vanvinckenroye on double bass, Emre Gültekin on the Turkish saz and Ertan Tekin on the Armenian clarinet-like duduk.

The result is a more contemporary classical than something else, although elements of Turkish traditional music and playing can be recognised, it mostly is going beyond falling back on a sort of playing, rhythms or tunes itself, and it expands this like paint on canvas to a creative new expression which, beyond memories and musical sensibilities, creates something new, creates a new area of expression. Wouter has proven before to have the ability to adapt stylistic elements and especially sensibilities of other cultures. Also this album goes beyond what has been taught, taking it into a new world full of traces. Another great quality of the musicians is that this idea is followed well by the musicians. To a degree the musical instruments and its sensibility becomes interchangeable, with one compositional area inspiring most, some more defined elements coming through into the cloud.

www.babelmed.net

Voici d'autres Européens jouant - et surtout composant ! - des musiques de pays lointains comme si elles leur appartenaient: les stupéfiants Belges Wouter Vandenabeele (au violon et à la mandoline) et Joris Vanvinckenroye (à la contrebasse) se sont associés aux tout aussi remarquables Turcs Emre Gültekin (au saz et au tanbûr) et Ertan Tekin (au doudouk et au ney) pour nous proposer ce voyage musical, fortement centré sur Istanbul, mais qui nous balade sur toute la rive Est de la Méditerranée, dans une ambiance mélancolique mais jamais triste, comme l'est le ciel au-dessus du Pont Galata au soir couchant, qui mêle gris et rose en une douceur infinie...

Nous avons adoré cet album sans paroles - car les pièces sont uniquement instrumentales, malgré le titre - à l'ambiance vaporeuse et onirique, légère comme le vent qui pousse nos musiciens-voyageurs sur les routes, et fait entendre dans tel lieu des musiques venues d'ailleurs...

Les premières notes de l'album donnent le ton: le doudouk entre en scène, seul, tel un souffle humain, rejoint bientôt par les notes graves de la contrebasse, étrangement soeurs de son, puis par les cordes de la mandoline, aux demi-tons d'Orient et de subtilité, puis un violon apporte un accent jazz, voire manouche à la Grapelli, qui s'intègre parfaitement à cette atmosphère orientale, car jazz et musiques d'Orient partagent ce goût de la liberté et de l'ouverture.

La douceur et l'onirisme ne nous quitteront pas tout au long d'une balade dont les escales se nomment "Rêve d'une vie", "Chanson du peuple oublié", "Chanson de quatre heures du matin"... Voilà un album somptueux, qui sera un compagnon fidèle, comme certains albums que l'on aime à entendre et réentendre, sans se lasser...

JEAN-CLAUDE VANTROYEN - mad.lesoir.be

Cet album est un voyage. Mais plutôt intérieur que géographique. Bien sûr, son itinéraire se base sur des musiques turques, arméniennes, kurdes. Mais ces étapes ne forment que les tremplins vers des espaces personnels. Des espaces calmes, mélancoliques, sereins.

Comme dit Wouter Vandenabeele, "c'est une musique pour écouter entre la fin du jour et la nuit, quand on peut prendre un moment de réflexion, de méditation." Ces 13 morceaux sont une invitation à laisser les pensées vagabonder dans les volutes sonores du violon, du duduk (un instrument à vent arménien) ou du saz (un luth turc). Et comme les morceaux sont superbes, le vagabondage est magnifique. Cet album est dû à Wouter Vandenabeele (le Gantois qui joue du violon, de l'alto, de la mandoline), Emre Gültekin (le Turc de Bruxelles qui joue du saz et du tambûr), Ertan Tekin (le Turc d'Istambul qui joue du duduk et du mey) et Joris Vanvinckenroye (le contrebassiste belge).

Ce n'est pas du classique, ni du jazz, ni de la musique turque, c'est quoi ? "On veut toujours cataloguer, répond Wouter. Et c'est vrai que c'est un problème de qualifier notre musique. Mettez "musique du monde", c'est le plus facile, et c'est très bien."

vpb - Standaard

De dertien grotendeels instrumentale stukken op deze Chansons situeren zich tussen klassieke muziek en de meer kunstige volksmuziek van Anatolië en wellicht de Perzische traditie.

Luitist Emre Gültekin tokkelt een typisch bedachtzame achtergrond en Joris Vanvinckenroye strijkt donkere strepen, waarop een klassieke viool en een duduk (een Armeense fluit) beurtelings de solo's inspelen. Een schitterende combinatie. Dit is zeer sfeervolle, meditatieve, poëtische muziek.

Het einde van de dag wekt bij componist Wouter Vandenabeele vooral warme onrust op, zo te horen. Hij heeft door zijn vele reizen en oefeningen in andere culturen een diepe toon in zijn vioolspel gelegd, die tegelijk heimwee oproept en verlangen uitstraalt.

Het is ook wijze muziek, die naar onthechting zoekt, heel ver van de waan van de tijd.

Andreas Kisters - radiobremen.de

"Chansons pour la fin d'un jour" nennt sich das aktuelle Konzeptalbum von Wouter Vandenabeele, also: Lieder für einen sich neigenden Tag. Poesie, die ohne Worte auskommt, präsentiert von einem außergewöhnlich besetzten Instrumentalquartett: Vandenabeele - wahlweise mit Geige, Bratsche oder Mandoline - stehen der flämische Bassist Joris Vanvinckenroye sowie zwei einfühlsame Botschafter der türkischen Musiktraditionen zur Seite. Der eine, Ertan Tekin, spielt Mey, das ist die türkische Bezeichnung jener kleinen, meist aus Aprikosenholz geschnitzten Oboenart, deren Klang oft seltsam traurige Stimmungen transportiert.Was wie eine Klarinette in tiefer Lage tönt, ist manchem eher als das armenische Nationalinstrument namens Duduk bekannt. Dann ist da noch Emre Gültekin mit seinen anatolischen Langhalslauten. Zusammen präsentiert das Quartett eine Phantasiereise gen Orient, bei der die weiten Landschaften Anatoliens und des Kaukasus vorüberzuziehen scheinen.

Der Tag geht und die Nacht kommt - Die Nacht kommt und der Tag geht

Das Erzähltempo ist verträumt wie bei 1001er Nacht, die wechselnden Schattierungen im einsetzenden Dämmerlicht werden episch ausgebreitet, in Art einer Nocturne-Sammlung, bei der die jeweilige Stimmung und die Kunst der Verzierungen in den Vordergrund treten. Manchmal verschiebt sich der orientalische Background nahezu unmerklich zugunsten einer Filmkulisse aus dem historischen Flandern. Dann versetzen einen die atmosphärischen Kompositionen in die Malereien der flämischen Meister: ein Kahn, der auf einer Gracht vor den Giebelhäusern in Gent gleitet, während aus einem der Renaissancegebäude ein höfischer Tanz erklingt.

Die Kompositionen dieser anrührenden Tonmalereien stammen fast ausnahmslos aus der Feder von Wouter Vandeneabeele und Emre Gültekin. Fazit: Eine außergewöhnliche flämisch-orientalische Koproduktion, die einen der nächsten Sommerabende wortlos-lyrisch ausklingen lassen könnte - als "chansons pour la fin d'un jour".

http://subjectivisten.typepad.com/de_subjectivisten/

Dromerige, filmische en wereldse muziek over reizen, verhalen en ontmoetingen van Antwerpen tot Anatolië die omlijst worden door schitterende muziek. Viool, altviool, contrabas, doudouk, ney, saz, tanbûr en eenmalig ook zang vormen samen een adembenemend en melancholisch geheel.

Dikwijls zo mooi dat het bijna pijn doet.

Mattie Poels - world.radio6.nl

delicatesse-muziek voor fijnproevers!

Kamer-wereld-muziek-folk is de beste omschrijving voor het Belgisch/Turkse kwartet; 'Chansons Pour La Fin d'Un Jour'.

Emre Gültekin speelt op de saz en tanbur; Ertan Tekin op de duduk; Joris Vanvinckenroye contrabas aangevuld met de Gentse folk grootmeester Wouter Vandenabeele op viool en mandolin, de bekendste van de vier.

'Chansons Pour La Fin d'Un Jour' belooft 'Liedjes Voor Het Einde van de Dag', en die komen er ook. De muziek straalt rust uit, voor het einde van een (drukke) dag. Trage tempi zorgen voor een mijmerende sfeer waarbij je wordt geholpen door de strelende melodieën die veder zacht worden gespeeld tegen een Turkse achtergrond.

Op 'Chansons Pour La Fin d'Un Jour' wordt geen percussie gebruikt waardoor het allemaal open, helder en transparant klinkt. De tanbur en de saz (langhals luiten) zorgen voor die Anatolische tonaliteit en klankkleur aangevuld met de duduk; het Armeens dubbelrietinstrument dat enigszins lijkt op de hobo maar dan met een lieflijk mild en melancholisch timbre. De muziek op 'Chansons Pour La Fin d'Un Jour' biedt een muziekstijl die ondefinieerbaar is, zijn eigen muzikale weg gaat en je meeneemt naar Turks/Belgische landschappen waar je Gentse paardenlookworst eet met fêta en olijven. Delicatesse-muziek voor fijnproevers!

Dat onze Zuiderburen wars zijn van enige stereotypering, bewijst Wouter Vandenabeele (1970) al jaren.

Hij stond aan de wieg van de Gentse Neo-folk beweging die hij inluidde met de fantastische muziek van zijn folk-bigband Olla Vogala eind jaren '90. (met in 2004 de Marokkaanse variant Bared Ataï).

Daarna volgden meerdere (folk) projecten met Vandenabeele als innovator zoals Ambrozijn, Trio Viool en zijn solo project C?hansons sans Parols (Liedjes Zonder Tekst). Hij initieerde het project 'Zuiderwind' met Zuid Afrikaanse musici en werkte o.a. samen met de Senegalese violist Issa Sow en de Griekse zangeres Savina Yannatou.

René van Peer - mixedworldmusic.com

Bedachtzaam, dat woord komt steeds bovendrijven bij het beluisteren van deze eindedagsschijf. Aanzwengelaar is de Belgische violist Wouter Vandenabeele, drijvende kracht achter veel moois dat in zijn vaderland aan muziek opbloeit. Zo zat hij onder meer achter een prachtige cd van Senegalees Issa Sow.

Hij nam Chansons pour la Fin d'un Jour op met bassist Joris Vanvinckenroye en twee Turkse muzikanten: snarenspeler Emré Gültekin en dubbelrietblazer Ertan Tekin. Daarnaast zijn de meeste composities van zijn hand. Op eerdere cd's bewees hij al dat hij beschikt over een fijngevoelig oor en een bijzondere muzikale verbeeldingskracht. Hij zet zichzelf niet nadrukkelijk op de voorgrond, maar creëert een sfeervol platform waar de andere muzikanten op kunnen en mogen schitteren.

Het viertal balanceert tussen Oost en West, tot een eenheid gesmeed door vlekkeloos spel en sublieme arrangementen die een weldadige rust uitstralen. De uiteenlopende klankkleuren van de instrumenten worden ten volle benut. Het zwaartepunt verglijdt van geplukte snaren naar langere gestreken en geblazen tonen, vindt dan een evenwicht door ze samen te brengen. Je laten meedrijven op deze dromenstroom is het devies.

Steven - folkroddels.be

Rustige, melancholische muziek door Wouter Vandenabeele, Emre Gültekin, Joris Vanvinckenroye en Ertan Tekin

Bijna 4 jaar na de eerste solo-CD van Wouter Vandenabeele ligt er een nieuwe voor ons. Ik aarzel om het opnieuw een solo-CD te noemen. Na de vorige Chansons sans Paroles kiest hij nu voor Chansons pour la fin d'un jour. Dan lijkt het ook logisch om dit « de tweede solo CD » te noemen. Maar in tegenstelling tot de vorige, staat de viool van Wouter niet meer alleen centraal op de CD. Het is een samenspel geworden tussen verschillende instrumenten, waarbij de viool weliswaar nog steeds duidelijk aanwezig is, maar evenzeer kan je dit zeggen van de duduk van Ertan Tekin, van de saz van Emre Gültekin en van de bas van Joris Vanvinckenroye.

Om even te situeren, een saz is een Turkse langhalsluit, de duduk is een Turks houten blaasinstrument, met dubbel riet en warme klank.

Qua genre is dit niet in een enkel hoekje te duwen. De goede helft van de nummers zijn composities van Wouter Vandenabeele, vier zijn er van Emre Gültekin, eentje van Joris Vanvinckenroye en een nummer is een traditional. Het voorlaatste nummer, Kar yagdi gülümüze, is het enige gezongen nummer op deze CD. Hiervoor zette Emre Gültekin een tekst van Asik Fedai op muziek, en zingt het zelf ook. De tekst staat in het CD boekje, maar een vertaling ontbreekt.

Qua stijl sluiten de verschillende nummers (en zeker de composities van Wouter) wel aan bij de vorige CD. Het zijn meestal warme, melancholische melodieën, die deze keer nog meer oriëntaalse invloeden vertonen. Maar dit komt natuurlijk ook voor een deel door het instrumentarium. Ze nodigen uit om te mijmeren bij het afsluiten van de dag. Het zijn stuk voor stuk sterke nummers, waarbij onze voorkeur uitgaat naar het erg sobere maar juist daardoor zeer mooie Chanson de quatre heures du matin, enkel op strijkinstrumenten gespeeld (maar wel met de nodige pizzicato's).

Dit is een CD die je zeer gericht kan beluisteren, om de verschillende elementen uit de muziek te ontdekken en tot jou te laten komen. Maar evengoed kan je hem opzetten als rustige achtergrond, die een goed gesprek net dat ietsje meer bezorgt.

Het CD boekje is mooi verzorgd, met fraaie foto's en enkele spaarzame teksten, maar zoals hierboven al aangegeven, jammer genoeg zonder vertaling.

Koos Gijsman - altcountryforum.nl

In de categorie 'oost ontmoet west' is het album Chansons pour la fin d'un jour van een ongekende schoonheid. De bezwerende klanken van oosterse en westerse instrumenten omlijsten de verhalen uit Centraal-Anatolië en het Vlaamse land met een allure die we kennen van grootmeesters in dit exclusieve genre als Anouar Brahem en Rabih Abou-Khalil. Waarmee eens te meer aangetoond wordt dat vele wonderlijke muzikale wegen naar Luik voeren!

Eelco Schilder - http://www.newfolksounds.nl

Ik kan me niet voorstellen dat ik de violist/componist Wouter Vandenabeele nog moet introduceren bij het publiek van dit blad. Zijn indrukwekkende discografie is vol hoogtepunten en elke keer verbaas ik me er weer over hoe hij een van de weinige artiesten is die het lukt om keer op keer me te verpletteren met zijn prachtige muziek.

Op deze nieuwste cd speelt hij samen met een van mijn andere Belgische favorieten, Joris Vanvinckenroye. En Saz en tanbûrspeler Emre Gültekin en duduk en mey bespeler Ertan Tekin. Op indrukwekkende wijze weten de vier muzikanten hun eigen stijl en de verschillende culturen doordringend met elkaar te verweven. Het is muziek vanuit de stilte, intiem, soms aangrijpend, maar altijd van de hoogste kwaliteit. De viool van Vandenabeele heeft zo een mooi, expressief geluid en wordt sterk aangevuld door het klaterende geluid van de saz en de wat mystieke sfeer van de duduk. En om het geheel te volmaken snijdt Vanvinckenroye dwars door mijn lijf met zijn volle, creatieve basspel.

Kortom een fabelachtige plaat die nu al niet meer weg te denken is uit mijn collectie.

Frédéric Gerchambeau - http://www.rythmes-croises.org

Quand un album aligne une telle brochette de talents aussi indiscutables, le résultat ne fait aucun doute. Et ici il dépasse même l'attente. Car la production et la prise de son ont été particulièrement soignées. Elle a même fait de cet album aux confins de l'Occident et de l'Orient un concert physique, palpable, tactile. La contrebasse solo d'Intro est si proche à l'oreille qu'on a l'impression qu'en tendant juste un peu la main on pourrait la toucher. Et dans le début d'Azade, on entend les craquements du bois, le crissement des cordes et la respiration lente du musicien. Tout ceci change totalement l'écoute qu'on peut avoir d'un album entièrement instrumental, où normalement tout cela est effacé, gommé, aseptisé et normalisé à l'extrême.

Or, c'est toute cette dimension chaleureusement bruitiste qui rend les admirables compositions de cet album encore plus magnifiques et même magiques. Et c'était déjà peu dire que les musiciens ici réunis savent faire de somptueuses musiques. A lui seul, Wouter VANDENABEELE, violoniste et mandoliniste, épuiserait n'importe quel chroniqueur s'il devait conter par le menu ses activités nombreuses et variées dans les domaines de la composition, de l'arrangement, de l'accompagnement et de l'enseignement. Emre GÜLTEKIN, au saz et au tanbur, est aussi un prodige dans son domaine et ses concerts, collaborations et albums ne se comptent plus. Et le constat est le même concernant Ertan TEKIN, au mey et au duduk, et Joris VANVINCKENROYE, à la contrebasse, qui tous les deux sont impressionnants dans leurs spécialités respectives.

Et comme je l'ai souligné d'entrée, il faut aussi citer Michel VAN ACHTER, par ailleurs fondateur et directeur du label Homerecords, dont la production atteint ici un sommet de qualité. Pour rêver, s'émerveiller et retrouver le vrai goût du son instrumental.

Eelco Schilder - folkworld.eu

I don't think the Belgian violist/composer Wouter Vandenabeele needs any introduction. His work with Ambrozijn, Olla vogala amongst others and his solo work is highly respected by me and many other lovers of the genre. It's impressive how he surprises me each time again with beautiful, creative new music.

On this new album he plays with one of my other Belgian favorite musicians; Joris Vanvinckenroye and two lesser known musicians; Emre Gültekin on saz and Tanbûr it's Emre Gültekin and on duduk and mey it's Ertan Tekin. In a fabulous way the four musician interweave their own styles and different cultures. It's music of the silence, intimate, sometimes a bit melancholic but always of the highest quality. Vandenabeele's violin play goes straight through your soul, beautifully accompanied by the sparkling sound of the saz and the more mystic sound of the duduk. And to complete the perfect sound, Vanvinckenroye shows his creativity and gives the music a modern, full sound.

What a wonderful album which will get a special place in my music collection.

pointsdactu.org

"C'est une musique à écouter entre la fin du jour et la nuit, quand on peut prendre un moment de réflexion, de méditation.", nous dit Wouter Vandenabeele.

L'album « Chansons pour la fin d'un jour » est dû à deux artistes belges : Wouter Vandenabeele (un Gantois qui joue du violon, de l'alto, de la mandoline), et Joris Vanvinckenroye (contrebassiste), associés aux turcs Emre Gültekin (turc de Bruxelles qui joue du luth saz) et Ertan Tekin (turc d'Istambul qui joue du duduk et du mey (des hautbois traditionnels)).

Des mélodies instrumentales, composées par Wouter Vandenabeele, et Emre Gultekin, qui évoquent l'orient, mélodies d'une tradition musicale turque, arménienne, mais aussi au-delà. Musiques de pays lointains, empreintes d'une certaine nostalgie, calme et douce. Le son du violon déchire le silence, la contrebasse ponctue, belle gravité, le duduk, toujours teinté de mélancolie et le saz. La prise de son très fine restitue toutes les subtilités de ces morceaux magnifiques : « Chanson triste », « Rêve d'une vie », « Azade », « Réflexion nocturne »...

Une belle et lente plongée, un voyage dont on revient comme ayant touché sa propre profondeur.