• Accueil
• Contact
• Liens

English
Nederlands



Presentatie

Aranis gaat vreemd met muziek die je niet kan labelen. Ruwer, maar mooier dan ooit tevoren! Intieme melodieën wisselen af met dreigende ritmes, ruige solo's en innemende improvisaties.

De muziek is opgebouwd vanuit de tegenstellingen tussen duister en licht, mooi en lelijk, eenvoudig en complex, nooit eerder gehoord en toch herkenbaar. Het is een muzikaal verhaal van vandaag. Jachtigheid tegenover rust, overdaad tegenover schaarste, met intensiteit als sleutelbegrip. De gebruikelijke bezetting wordt overhoop gegooid en percussionist David Kerman (USA), pianist Pierre Chevalier en altviolist Stefan Wellens worden voor de gelegenheid geëngageerd.

Voor mensen die houden van klassiek, jazz, folk, wereld, film én rockmuziek én alles wat daar tussenin ligt!

Présentation

La (nouvelle) formation Aranis est enrichie par des percussions. Cela confère à la musique une sonorité brute, mais rend le reste plus intense. La performance repose sans nul doute sur la puissance de ce nouvel album.

Des mélodies sombres entrelacées par des rythmes profonds, les parties solos contrastant avec des improvisations enchanteresses. Avec des invités, David Kerman (percussions), Stefan Wellens (alto) et Pierre Chevalier (piano).

Pour les amateurs de musique classique, de jazz, de musique du monde, de musique de film, de rock et de tout ce qu'il peut y avoir entre ceux-ci!

Presentation

The (new) basic Aranis line-up will be enriched with percussion. This gives the music a rough edge, but makes it all the more beautiful. The performance will no doubt be uniquely powerfull.

Dark melodies exchange with threatening rythms, raw solo pieces contrast with enthralling improvisations. With guest musicians David Kerman (percussion), Stefan Wellens (viola) en Pierre Chevalier (piano).

For people who love classical, jazz, folk, world, film and rockmusic and everything in between !

Holly Moors - moorsmagazine.com

Joris Vanvinckenroye is een bijzondere bassist die niet alleen een magnifiek soloalbum maakte, maar die voor zijn bandcomposities een geweldige avantgardistische folkband samenstelde.

Hun eerste album was al geweldig, maar in Roqueforte lijkt de band zijn draai helemaal gevonden te hebben. Het groepsgeluid is hecht, en de ingenieuze, zeer gevarieerde composities worden niet alleen virtuoos uitgevoerd, ze overdonderen ook door de vanzelfsprekende combinatie van vele elementen, die hier perfect samenkomen.

Minimal music wordt hier maximaal ingezet, terwijl je soms naar flarden kamermuziek luistert, alles opgediend met een jazzy aanpak en een folkgevoel. Het gaat soms van fluisterzacht en intiem naar bombastische orgasmes, van vederlicht naar stevig en zwaar, van strak en scherp naar zwierig swingend.

Kortom: muziek die moeilijk te labelen valt, maar juist daarom een absolute aanrader voor iedereen die van muzikaal avontuur houdt.

Joost - progarchives.com

The music of Aranis always has been very hard to classify. There are of course influences from fellow countrymen Univers Zero and Present but with their completely acoustic chamber rock they seem to have created a sub genre all of their own. Roqueforte, their 4th album, is even harder to compare to other bands. Out are the singers, in come drums and percussion in the person of Dave Kerman (a.o. Present, Yugen, thinking Plague) The regular line up is further completed by Pierre Chevalier on Piano (UZ) and Steve Wellens on Violin.

The music on Roqueforte has gotten a more rhythmic and multilayered approach. People who know Joris Vanvinckenroyes solo album Basta! will recognize some of the elements. But this is not Basta! part 2, this is music written for a full band. You might expect that with the introduction of drums the music has gotten more of a 'rock' feel. This is not the case. The drums and percussion are used to place accents and subtle rhythms. Often in the background, sometimes more in the foreground but they never dominate the sound. The structures and rythms remind me more of the work of Bela Bartok then of a rock band.

The sound is certainly a bit less accessible then the previous efforts but after repeated listenings the tension and harmonies start to reveal themselves more and more. The tune 'Aila' didn't click with me at first but this wonderful composition has no become one of the favourites of the album. Other favourites are the 10-minute long "Naise', which introduces some styles we haven't heard before and "Past' which starts with some nicely interwoven folky tunes but builds up to a powerful ending. The other long track 'Noise' starts strong but might lack a little bit of flow in the middle. However, the ending is simply amazing.

There isn't a weak moment on this album. Aranis combine originality, great musicianship and superb compositions. I can not think of any reason not to reward this album with the full 5 stars.

Jochen Rindfrey - babyblaue-seiten.de

Aranis zum vierten! Ziemlich genau ein Jahr nach dem großartigen Songs from Mirage legt die belgische Formation mit einem neuen Album nach. Die Besetzung hat sich leicht geändert, statt einer zweiten Violine gibt es jetzt eine Viola zu hören, und am Klavier sitzt nunmehr Pierre Chevalier von Univers Zero. Oder saß zumindest, beim Freakshow-Konzert Ende September war's schon wieder jemand anders. Prominentester Neuzugang ist jedoch das schlagzeugende RIO-Urgestein Dave Kerman (u.a Present, Thinking Plague, U Totem). Dafür wurden die singenden Damen, die Songs from Mirage so anders als die ersten beiden Aranis-Alben machten, wieder nach Hause geschickt, RoqueForte ist ein reines Instrumentalalbum.

Musikalisch steht RoqueForte damit wieder den ersten beiden Alben näher. Akustischer Kammerrock, den man ehesten mit einer akustischen Version von Univers Zero vergleichen könnte. "More of the same", wird mancher jetzt denken, und dieser Gedanke ist sicher nicht ganz von der Hand zu weisen. Trotzdem würde man es sich zu einfach machen, dieses Album als bloßen Aufguss alter Ideen abzutun, es gibt kleine, aber feine Unterschiede.

Aranis hatten auf ihren ersten beiden Alben gelegentlich eine Tendenz zum Schönklang, ein paar leichtgewichtige Passagen schlichen sich immer wieder in die Musik ein; das ist hier nicht mehr der Fall. Auch die Gewichtung der musikalischen Ingredienzen hat sich etwas verschoben, weniger folkig-chansonesk, weniger postrockig, dafür mehr klassische Einflüsse. Dabei schielt man durchaus auch mal in avantgardistische Gefilde: in Teil I und III der kurzen, Ade betitelten Zwischenspielen zeigen sich Aranis von einer ungewohnt freiformatigen Seite, mit zeitlupenartig mäandernden Klangschleifen. Auch sonst gibt es immer wieder mal schrägere Passagen, und auch die Dynamik, die Aranis als rein akustisches Ensemble bringen, kann sich hören lassen. Ja, Aranis können richtig rocken, was live naturgemäß noch besser rüberkommt.

Klar, das alles ist jetzt keine musikalische Revolution, eher schon so eine Art Feinjustierung. Auch die Hinzunahme des Schlagzeugs verändert den Sound der Belgier nicht übermäßig stark, dafür hält Kerman sich zu sehr zurück; andererseits passt sein zurückhaltender Einsatz vielleicht besser zu dieser Musik.

Mit RoqueForte zeigen Aranis jedenfalls erneut, dass sie zu den interessantesten Bands der aktuellen Progszene gehören. Dringend empfohlen! Und bald mal wieder nach Würzburg kommen!

production.altrock.it

Roqueforte, primo lavoro di Aranis per AltrOck, conferma la vena creativa dell'ensemble fiammingo guidato dal contrabbassista e compositore Joris Vanvinckenroye, già ampiamente dimostrata dagli album precedenti: una sintesi intelligente e accattivante di sonorità acustiche, minimalismo e folklore, ma con il gusto e la pulsazione di una rock band, in questa occasione sottolineata dalla presenza nella line-up di Dave Kerman (Thinking Plague) alla batteria e Pierre Chevalier (Univers Zero, Present) al pianoforte.

Come in un fantasioso percorso gastronomico, Roqueforte mescola sapori forti e atmosfere sognanti, virtuosismo e lirismo, ritmi intricati e richiami a epoche e luoghi lontani.

Achim Breiling - babyblaue-seiten.de

Mit rein akustischen Instrumenten - vornehmlich Violine und Bratsche, Kontrabass, Klavier, Akkordeon, Gitarre und Querflöte, dezent unterstützt von Dave Kerman am Schlagzeug, musiziert das belgische Septett auf seinem vierten Album. Trotzdem rockt das Ganze gelegentlich ziemlich, gibt es diverse ziemlich heftige, fast wüste Ausbrüche. Einen sehr farbigen, durch die Streicher und das Akkordeon flächig verwobenen, akustischen Kammerrock spielen die Belgier hier der vornehmlich von dem rhythmisch rockenden Piano-Bass-Duo vorangetrieben wird. Das Ergebnis ist ein sehr dichtes und spannendes Klanggefüge, in dem sich selten eines der Instrumente solistisch in den Vordergrund spielt und die klangliche Dominanz ständig wechselt, von den Violinen zum Akkordeon, vom Akkordeon zur Flöte, von der Flöte zur Gitarre, von der Gitarre zum Piano. Sehr abwechslungsreich ist diese Musik, ausgesprochen klangvoll und stellenweise beeindruckend intensiv.

Der obige Text kommt euch bekannt vor? Nun, er stammt - leicht modifiziert - aus meiner Rezension zum Debüt der belgischen Kammerrocker (siehe "Aranis"). Da habe ich mich von der Band inspirieren lassen. Denn auch Aranis bieten auf "RoqueForte" im Grunde das Gleiche wie auf ihrem Erstling - leicht modifiziert. Oder, am ehesten gleicht dieses vierte Album der Belgier ihrem zweiten, denn hier wie dort wird nicht gesungen. Die Instrumentierung ist fast dieselbe, wenn auch auf "RoqueForte" Violine und Viola zu hören sind und auf "Aranis II" es zwei Violinen waren. So besetzt rocken sich die sieben Belgier auf bekannt schwungvolle, sehr virtuose und abwechslungsreiche Art und Weise durch das Album.

Und dann gibt es noch die feinen Modifikationen, die dafür sorgen, dass es eben doch kleine, aber durchaus signifikante Unterschiede gibt. Hier ist das vor allem - neben einigen kurzen, recht freiformatigen Einlagen - Dave Kerman an Schlagzeug und Perkussion. Sonderlich verausgaben hat er sich nicht müssen für dieses Engagement. Zurückhaltend und dezent, ohne das Kammerensemble zuzukloppen, ist er zu Gange, verleiht der Musik nur eine perkussive Note, die aber bewirkt, dass sich die Musik von Aranis hier dem Vorbild Univers Zero deutlich annähert. Diese zischenden Geräusche nach etwas mehr als drei Minuten in "Roque" wurden übrigens - wie ich kürzlich auf einem Konzert der Band sehen konnte - mit zwei Spraydosen erzeugt (hoffentlich FCKW-frei), die Kerman im Rhythmus betätigt. Ideen muss man haben!

Zusammenfassend kann ich mal wieder eine Variation dessen anbringen, was ich in letzter Zeit schon des Öfteren über Neuerscheinungen aus dem Avantprog- und Kammerrockgenre geschrieben habe. "RoqueForte" bietet sowohl für das Genre als auch bezogen auf das Repertoire der Band nichts wirklich Neues, ist allerdings so gut gemacht, so perfekt musiziert und so druck- und schwungvoll vorgetragen, dass man sich daran eigentlich nicht wirklich stören kann. Und so ein bisschen anders als auf den ersten drei Alben klingt die Musik ja schon. Wer Aranis noch nicht kennt, für den wäre "RoqueForte" kein schlechter Einstieg in die Klangwelt der Belgier. Fans können natürlich auch ohne Bedenken zugreifen.

agarthaprog.com

Cameristica crepuscolare, moderatamente oscura, con influssi etnici ed una naturale tendenza al minimalismo nella scrittura.

Così si presenta "Roqueforte", terzo disco degli Aranis, band fra le più rappresentative della belgian chamber school (Louise Avenue, Cro Magnon, Julverne, Univers Zero...). Musica raffinatamente malinconica, velatamente sinistra, non particolarmente complessa ma assai evocativa. Personalmente avrei goduto non poco se nel progetto fossero state nuovamente coinvolte le vocalists protagoniste del precedente "Songs from mirage"; ma, nel pieno rispetto delle scelte artistiche della band, accogliamo comunque con grande entusiasmo questo nuovo disco che nulla ha da invidiare alle produzioni passate, anzi... Quindi benarrivati nella scuderia Altrock, oramai un riferimento per il new R.I.O. (abbiamo coniato una nuova definizione? ...dopo il new prog dei Pallas... non scherziamo...). Ospiti di assoluto riguardo sono Pierre Chevalier (Pierre Vervloesem, Univers zero...) e l'onnipresente David Kerman (U-totem, 5uu's, Thinking plague, Ahvak, Yugen, ...).

Un disco per tutti,consigliato a belli e brutti.

Sean Trane - progarchives.com

Aranis's fourth album is a bit of a return to their first two album's foundation, creating a typical chamber prog that is in the purest Belgiam tradition, stuck somewhere between Julverne, Cro -Magnon and Louise Avenue's hapiness on one side, and Univers Zero, Present and Art Zoyd 's (French, I know) darkness on the other end of the spectrum. But if the first two albums had a joyous, almost frivolous side, after the very/fairly different Songs From Mirage, which explored a darker facet of them with a trio of chorus women, Roqueforte is definitely in the more sombre realm, no doubt in part due to Pierre Chevalier (piano) and Dave Kerman (drums & percs), both members of the Present fellowship and appearing as guests throughout the album. It should also be noted that some line-up changes occurred just after SFM, and pianist Axelle Kennes and violinist "meisje" (name escapes me at present time) are absent from here.

The 12 tracks, ranging from 1 to almost 13 minutes, are presenting a palette of red moods (the artwork) that range from near-orange (the lighter tracks) to dark brownish (the heavier ones). Recorded in the early spring '10 in Antwerp and finalized in Liege later that summer on the Homerecords label, RF is surprisingly licensed/referenced as 2009, so go figure.

It's only a guess, but the album's name is a play on words on the French cheese, made fairly close to Carmeaux, the site of the RIO festival that Aranis played in mid-September 09. Opening on the Roque track and closing on the Forte track, the inner contents of the album is a typical instrumental chamber rock that sometimes nears the Tango realm, where Marjolein Cools' accordion plays an important, but not definitive, role; but it's an important trump card in Vanvinkenroye's compositions. If I spoke of the sombre moods of RF, it is still quite far from Present and UZ dark and almost sinister moods. Sometimes I wonder if Joris didn't use an electric bass guitar, rather than his usual contrabass (Tissim)

Clocking just under one hour - including the afterthought PS (post-scriptum most likely, not part socialiste) that acts as an announced hidden track last 1 minute after a 1 minute silence break, RF is well in the Aranis-line of creation after a slight deviation of the previous SFM. And it should please all chamber rock fans and Avant/RIO heads.

Gerald Van Waes - psychemusic.org

I have listened a couple of times to this album so that I could understand the creativity behind composition a bit better.

Like the previous album, a composition builds up brilliantly and attractively in about 4 tracks. In this album this is like a classical music chamber music composition with a theme based upon a complex rhythm evolving over these sections with different accents and logical changes ending with a quiet flute led theme.

After that, the basic theme, instead of evolving immediately to a second part, is repeated again into a more minimal edition. The rhythm foundation is simplified and the musical foundation of the composition has a lighter form which is chamber-like music that turned into a more minimalist form, closer to a more popular music format. The contributions of guest drummer David Kerman are sparse, like small logical commissioned accents. On the next track the foundations then evolves further into a lyrical and swinging part, with a few leads by the, for this theme, very fitting accordion. This evolves further with happy swinging rhythmic changes, into a new interesting variation.

Only near the end the most recognisable basic core theme returns once more shortly, like a song theme reminder, to complete and finish the score. Like a bis number at a concert a hidden 12th track is added after some minute of silence, with one more variation a bit lost in time.

Avestin - progarchives.com

Aranis, the Flemish ensemble led by double-bassist Joris Vanvinckenroye, keep on evolving on their fourth album, RoqueForte, released on the fantastic Italian label, Altr0ck. While the first two albums provided beautiful chamber music with strong rhythmic backbone and some folk-ish tendencies, the third album presented more ambiance as well as vocalization. In this album, they are joined four guests, Ward De Vleesschouwer (piano), Stefan Wellens (viola), Pierre Chevalier from Present and Univers Zero (piano) and Dave Kerman from 5UU's, Thinking Plague and various other projects (drums and percussions). You'd think that adding drumming to their music would change their sound dramatically, but that is not the case at all. Dave Kerman's drumming is subtle and not dominative and mingles perfectly with the rest of the instruments. In fact, it sounds as if the percussions were always a part of the band's sound.

The sound is more edgy, rough, raw and yet still as elegant as ever. They have veered into territories covered by Univers Zero and Present, i.e. a darker and more brooding style and atmosphere; but they have not lost their identity, their sound and charm. Indeed, the Aranis personality is renewed here in this extended lineup. RoqueForte shows the group in their usual punctual playing and elaborate compositions, yet with a new direction and somewhat different approach, showing their strive to evolve as a musical entity.

The music here, while as rhythmic as before, seems more intent creating delicate but ominous ambiance. Take the opening track, Roque for instance. While they don't forsake melody for texture, they do sounds as if more intent on evoking certain mysterious and eerie qualities. I think this piece presents a well thought-out and executed balance between the melodic and the textural side of Aranis. In support of this notion, I'll mention that the album contains 4 short pieces named Ade I to IV which all seem to serve the same purpose as I mentioned above.

All of this is not to say that they don't craft any more tunes. In fact, the tunes found here are still as gorgeous as ever. Take the third track, Past for instance. In it you will find faint accordion playing with the flute strolling higher above it, the two accompanied by the piano and percussions, all together painting a magical and moving piece. The dynamics of this piece are very well done; each instrument wisely set in a proper volume and all of them move together as a whole up and down, louder and weaker until a climatic end. Indeed, the Past never sounded better.

Aranis also provide us with two lengthy compositions here. While they did this before, (Zilezi from the first album), this is not a commonality for Joris to compose pieces of this length for the group. The two pieces, named Noise and Naise, are stunning pieces in their beauty and arrangements. The flute has a lead role in Noise and its delicate sound clashes with the violin creating tension, all the while supported by the menacing double bass and the accordion. In this piece we also hear perhaps the most prominent drumming section on the album (the other tracks being Naise and Tissim), but not in the way you might think; a beating on the drums, in pattern and conjuction with the double bass and piano, create the intimidating canvas for the flute, violin and accordion to paint their lines and circles. This piece is a superb example of Aranis' current sound and of how they've developed since their first album. Again, this is a good example of the balance between melody and ambiance in Aranis' music. There is not a dull moment in this piece, not a wasted note. It all comes together in an enchanting fashion to a hair-raising conclusion.

An interesting piece comes in the form of Tissim. An aggressive composition, fast and even furious sounding at times. There is a remarkable interplay between the piano providing the basic pattern and rhythm along with the drumming (which are a little below it), the accordion with its own theme and the flute playing overhead. At times it sounds harmonious only to change moments later to a chaotic-like musical battlefield, it concludes in a recurring theme being played until end while the lead instruments have their "fight".

RoqueForte is a superb offering from Aranis, another wonderful achievement from a band that seems intent on progressing their sound. If you liked Aranis' previous releases, you definitely should get this as well. If you're new to Aranis and would like to try them out, I find this is a good entry point and you could then work your way backwards. As there are a lot of nuances, quieter parts and overall many intricacies, I recommend listening attentively and on headphones.

Eelco Schilder - folkworld.eu

Aranis is one of the most remarkable groups from Belgium at this moment. From their first album on, their music has a unique style and a very own identity.

The group brings eleven new compositions all composed by bass player Joris Vanvinckenroye, to my opinion one of the most interesting Belgian composers and musicians in many years. With flutes, violin, viola, accordion, piano, guitar and a newly added drummer, Roqueforte turns out to be a quit serious listening experience. From complex heavy classical theme's to soundtrack of a film noir. From theatrical, almost bombastic music to fragile and small melodies. From fragments of tango to pieces of a desolate circus orchestra. Impossible to describe this music that creates images, creates complete landscapes. Aranis turns my world upside down, not an album that is suitable for each moment of the day, this album needs time, a peaceful living room and a bit dark, windy and rainy autumn Sunday evening.

This is modern Belgium acoustic music at it's best.

Marco Vincini - unprogged.com

Il più classico degli esempi di corrente progressive è quella che vede le strutture della musica classica assoggettate ai voleri del rock, ma nel caso della formazione belga Aranis si deve necessariamente fare un discorso trasversale.

Lo stile proposto dal quintetto è il riflesso diretto del tipo di strumentazione utilizzata: violino, contrabbasso, flauto, piano, chitarra, accordéon; dunque, una formazione chiaramente indirizzata alla musica classica, impreziosita in questo caso di folklore e di tribalismi oscuri.

"Roqueforte", il recente lavoro degli Aranis, interamente strumentale, apre e chiude con due tracce che rappresentano visivamente la dilazione concettuale di quel titolo formato da una parola composta: ecco quindi che prima il cancello d'ingresso "Roque" e poi l'uscita "Forte" offrono un tema di flauto e corde che farà capolino ciclicamente all'interno del labirinto musicale degli Aranis, e lo farà in diverse vesti, vuoi con rimandi basati sulla ritmica, esotica e spigolosa, vuoi con veri e propri rimaneggiamenti melodici.

Lavoro oscuro questo "Roqueforte", un raffinato esempio di "chamber rock", che ha le sue radici nel movimento RIO/avant-prog, ma che di fatto ne ignora le influenze jazzistiche dimostrando, a conti fatti, una spiccata personalità stessa. La band stessa nega di aver conosciuto band come Henry Cow e i conterranei Univers Zero, nucleo di quella manifestazione contro culturale che nacque e morì a metà degli anni '70.

Ma proprio dagli Univers Zero questo album sembra maturare le sue atmosfere cupe e crepuscolari, mostrando un distacco dalle arie dei lavori precedenti, grazie anche all'introduzione delle percussioni di David Kerman. La qualità delle composizioni è notevole e riesce a donare all'eleganza e alla ricchezza della musica classica il carattere diretto e immediato della musica rock, pur senza l'ausilio di strumenti convenzionalmente affini ad essa.

Il merito degli Aranis è quello di saper creare una serie di composizioni che, pur non spiccando l'una sull'altra, e anzi proprio per questo, riescono a donare all'ascoltatore una piacevole sensazione di omogeneità, complice anche il ritorno tematico di cui sopra. I brani sono un continuo susseguirsi di frammenti armonici inframezzati da momenti più duri e ipnotici, ma sempre ben amalgamati al contesto musicale. Difficilmente, forse solo verso la fine dell'album, capiterà di percepire qualche reale ostacolo al dolce e inquieto fluire di questa piccola perla di musica da camera, autoprodotta e distribuita dall'italiana Altrock.

Dave Lynch - allmusic.com

Maybe bassist/composer Joris Vanvinckenroye and his Flemish "chamber rock" ensemble Aranis were afraid of being labeled "new age" after three ethereal, mysterious female voices were prominent on the group's previous CD, Songs from Mirage. Well, search in vain for a new age flavor on Aranis' fourth long-player and 2010 AltrOck label debut, RoqueForte -- gone are Mirage's vocalists, and the band's revised lineup includes violist Stefan Wellens replacing violinist Linde de Groof (violinist Liesbeth Lambrecht is still here), and Univers Zero/Present keyboardist Pierre Chevalier replacing pianist Axelle Kennes. Also on board is drummer Dave Kerman, whose particular presence might reasonably be expected to shatter Aranis' heretofore signature drummerless acoustic sound, in which incisive riffs and melodies with a Euro-classical and sometimes folkish flavor are played on strings, flute, accordion, and piano, all driven by the powerfully deep and rhythmic upright bass of Vanvinckenroye. After all, Kerman has been prominently featured in some of the most complicated and arguably "difficult" electrified rock music on record by the likes of 5uu's, Thinking Plague, and the aforementioned Present. On RoqueForte he proves to be an adept team player, attuned to the music's overall chamberesque -- and at times nearly orchestral -- feel. The centerpiece photo in the CD booklet is telling: it shows the drummer's hand poised above a cymbal, but delicately holding a pair of chopsticks rather than drumsticks. Not that his approach is that delicate: Kerman certainly punches up the accents and drive of the album's bookend tracks, the opening multi-sectioned "Roque" with its clipped, spiky phrasing and keyboard jabs, and the brief closing "Forte" (which, incidentally, includes a rather gimmicky minute and a half of silence leading into the final minute-long high-energy burst of "PS"). Elsewhere, Kerman's percussion is used quite judiciously in service to Vanvinckenroye's darkest, most complex, and most Univers Zero-ish compositions to date, with the drums and cymbals mixed low, never masking Jana Arns' flute as it dances around the long, sometimes rather mournful violin/viola lines.

In fact, Kerman contributes little or lays out completely for long passages, sometimes almost perversely absent from the music's most uptempo, insistently rhythmic passages, which increases the drama when he does appear. For example, drums do not enter fully until the latter halves of the extended-form centerpieces "Noise" and "Naise": in the former, Kerman tumbles out a methodical rhythm somewhat lacking in vitality until the tension begins to escalate and he fully joins the ensemble's truly spectacular ascending chordal buildup at the finale; in marked contrast, he offers up a nearly ska-flavored uptempo backbeat in the final minutes of the latter. On the speedy "Tissim," driven inexorably by Chevalier's rapid keyboard ostinato line, he remains low in the mix for most of the piece's duration, rising to the fore close to the end when the piece takes on a more martial character. Overall, this is the most varied Aranis music to date, with interludes of experimentation or dark stasis underpinned by Marjolein Cools' low droning accordion, not unlike the harmonium in Univers Zero's Heresie, counterbalancing the group's signature propulsion. Ultimately, although the aforementioned photo suggests that somebody thought Kerman's presence here was a really big deal and the drummer acquits himself well, he is not the singular reason that RoqueForte is arguably Aranis' finest recording thus far. Chalk that up to the entire group's playing and the uniquely beautiful and powerful compositions of Joris Vanvinckenroye, who continues to lead this stellar ensemble in new and increasingly unpredictable directions.

gtb - RifRaf

'Songs from mirage' (2009) staat nog vers in het geheugen gegrift en daar voegen Joris Vanvinckenroye & C° alweer een volgend hoofdstuk toe aan een ondertussen steeds sterker intrigerend oeuvre.

Vorige keer was het de zang die voor de verrassing zorgde. De stemmen zijn er niet meer bij maar er is wel een vernieuwend element: percussie (David Kerman), de forte uit de titel maar gelukkig zonder de rock (roque). Er blijven aanknopingspunten met de werelden van Philip Glass, Steve Reich, Soledad en Cro Magnon maar nu ligt de nadruk vooral op de start/stop- opbouw die naar hartelust aangewend wordt, zij het op een inventieve manier. Door de golvende tempowissels is het een voortdurend koorddansen tussen hard en zacht, ijl en vurig. De verschillende korte intermezzo's, inclusief een ghosttrack, zorgen voor een samenhangende verhaallijn. Twee nummers toppen af boven de tien minuten, meteen de meest indrukwekkende passages.

Muziek die in geen enkel vakje past en daarom alleen al uw aandacht waard.

Antoine Légat - folkroddels.be

ARANIS in N9 (De Villa) te Eeklo op zaterdag 6 november 2010.

Aranis maakt zuiver instrumentale muziek en dan denkt men al snel aan formaties uit heden en verleden als DAAU, Ballroomquartet, Bal des Boiteux en aan gelijkaardige gezelschappen bij wie de zang sporadisch is, de tekst niet centraal staat of waar er in een ingebeelde taal wordt gezongen, zoals Olla Vogala, rockduo Madensuyu en Troissoeur. Binnen deze brede waaier aan folk- en klassiek gerichte, een zeldzame keer jazz of rock georiënteerde bands bekleedt Aranis een unieke plek. Dat is zo op cd, maar dat blijkt nog scherper live. Eindelijk waren we getuigen van zo'n optreden (daar was echt de jinx mee gemoeid: Aranis zien en sterven!) en prompt vervoegen we de believers: de presentatie van de nieuwe cd 'Roqueforte' (uit op Homerecords) in De Villa van de N9 op zaterdag 6 november was er eentje om in te lijsten.

We vermeldden niet toevallig Troissoeur, want drie leden van het kwartet waren (zijn) broers: Rein, Edwin en Joris Vanvinckenroye. Die laatste kanaliseerde zijn creativiteit als componist en staande bassist in geesteskind Aranis en de cd's 'Aranis (I)', (2005), 'Aranis (II)' (2007), 'Songs From Mirage' (2009) en de nieuwe, terwijl hij ook de solo cd 'Cycles' (op Homerecords) uitbracht met enkel maar contrabas onder de naam BASta, die we overigens volmondig aanraden: tracks als 'SRP', 'Bauw' en 'Basta' laten horen dat het instrument onvermoede klankmogelijkheden heeft! Het toeval (?) wilde dat op 7 november, één dag na het N9-concert de première plaatsgrijpt van de 'duoversie' van 'Cycles' met aan het accordeon Sara Salvérius.

Aranis trad aan in een lichtjes gewijzigde samenstelling, zoals Jana Arns (traverso) het stelde in haar commentaar: 'Minder vrouwen, meer rijpere heren, wat het menu hartiger maakt'. De voornaamste verandering is dat Aranis nu beschikt over een drummer. En welke drummer! Amerikaan David Kerman is helemaal geen onbekende in de wereld van progrock en de experimentele muziek als lid van 5uu's, Thinking Plague en de Nederlandse band Blast. Hij werkte samen met groten als Chris Cutler en Fred Frith. Sinds een paar jaren woont hij in Bazel, wat hem de mogelijkheid geeft Aranis te voorzien van een degelijke ritmische basis (hij is ook lid van de onderschatte Belgische progrock band Present en van Ahvak in Israel, waar hij woonde - Kerman heeft overigens gedeelde US en Israeli nationaliteit) Je hoefde dit echter niet te weten om onder de indruk te komen van zijn verfijnde en precieze spel. Om in deze kleine ruimte de drums niet al te luid te laten klinken speelde hij niet op de gewone stokken maar op chop sticks. Maar de man weet zelfs spuitbussen en ander onconventioneel tuig in te werken in zijn ritmiek.

De inbreng van Jana Arns mag dan helemaal overbodig zijn voor het genieten van de muziek, het is toch aangenaam voor de toehoorder om enkele malen toegesproken te worden: zo'n rustpunten verhogen het contact met de groep die zich enkel muzikaal laat gelden. Bovendien maken de interventies één ding duidelijk: de titels van de twaalf stukken staan op de cd onvolledig afgedrukt. Jana verduidelijkt dat, zoals de titel 'Roqueforte' al enigszins hint, het geheel opgezet is als een culinair hoogstandje, een menu dat naar Bourgondisch Vlaamse gewoonte, copieus is. Met de nodige woordspelingen wordt alles verduidelijkt. Zo is nummer twee 'Ade I' te begrijpen als 'Salade I', nummer zeven 'Naise' als 'Spaghetti Polonaise' en nummer negen 'Tissim' als 'Tomatissimo'. Dat wordt dan zwierig en met de nodige, soms wel voorspelbare woordspelingen aan de M/V gebracht.

Excuus voor volgende povere beschrijving, maar de muziek van Aranis tart elke beschrijving, zeker live. 'Roqueforte' is een ge(s)laagde cd, die alles biedt wat een liefhebber van spannende muziek, niet zonder filmische kwaliteiten, zich wensen kan, in de lijn dus van de voorgangers, maar dan met slagwerk erbij. Op toneel komt daar nog een dimensie bij. Er is natuurlijk het visuele aspect, hoe die mensen opgaan in het bespelen van hun instrument én in het voor deze muziek zo belangrijke samenspel. Het is op zich al een fascinerend zicht hoe Joris Vanvinckenroye zijn mensen met de ogen aanvuurt, terwijl hij ostentatief geniet van de fijne uitvoering van zijn werk. David Kerman en altviolist Stefan Wellens dragen bij tot een dynamiek, die echter louter in functie blijft van de muziek. Want die is het die finaal alle aandacht zuigt: live speelt Aranis intense, geladen, grillige, bijwijlen onverwachte, maar tegelijk heel organische composities. Die lijken telkens weer een andere richting uit te gaan, maar je hebt nooit het gevoel naar een lappendeken te luisteren, want de puzzelstukken vallen uiteindelijk op de juiste plaats: het zijn volwaardige mini symfonieën.

Je bewondert het individuele kunnen van deze mensen: we vernoemden nog niet Liesbeth Lambrecht (viool), Pierre Chevalier (keys), Stijn Denys (gitaar) en Marjolein Cools (accordeon), stuk voor stuk gedegen musici. Natuurlijk krijgt elk instrument op tijd en stond en beurtelings een leidende rol, maar echte 'solo's' of egotripperij zijn daar niet bij. Het samenspel, het 'sym-fone' is allesoverheersend. De afwisselende klankkleuren zijn immer boeiend, maar worden bereikt zonder effecten en louter met de in dit stuk opgesomde akoestische en klassieke instrumenten.. De (akoestische) gitaar heeft wel een speciale, uitgekiende klank, maar die is uniform en past wonderwel in het totaalgeluid: de effectpedalen blijven thuis. Het klavier haalt uiteraard een zeldzame keer een wat ongewone bruitage op (iets wat op doodsklokken lijkt in het broeierige 'Past', bij voorbeeld), maar klinkt doorgaans gewoon als een piano.

Wie voor melancholische deunen komt, is er aan voor de moeite: dit is jachtige, gedreven muziek, waarin zachtere passages de heftige ritmiek in- of uitleiden, of ruimte geven om op adem te komen. Wonderlijk is ook die onmiskenbare onderhuidse swing. We wilden het 'funky' noemen maar iemand van Aranis corrigeerde achteraf in 'groovy'. Zelden zo'n groove gehoord in muziek geproduceerd met deze middelen die je normaal klasseert onder 'folk' of 'klassiek'.

Aranis speelt nog een negental keer 'Roqueforte' ten lande tot in april 2011, te beginnen met een optreden in CC Het Bolwerk (Vilvoorde) op vrijdag 12 november (02/255.46.90) Voor een volledige kalender zie www.aranis.be. We kunnen deze concerten alleen maar aanbevelen.

Emeline Gosse - progressia.net

Le compositeur principal Joris Vanvinckenroye ne cesse de surprendre, en introduisant notamment dans son orchestre de chambre des percussions pour ce quatrième album. Les compositions sont ainsi construites autour des basses conférant une tonalité fondamentalement plus masculine à ce disque, en opposition à son prédécesseur Songs From Mirage.

Trois invités sont venus gonfler les rangs du quintette avec leur propre expertise : l'effet de profondeur pour David Kerman (percussion), que Stefan Wellens à l'alto relève avec délicatesse tandis que Pierre Chevalier au piano fournit des rythmes rapides et incisifs. Si l'atmosphère que dégage Roqueforte reste sombre, elle n'en est pas moins nourrie de quelques bouffées d'espoir. Les inquiétants passages à la limite de l'angoisse côtoient des nuances plus douces et empreintes de légèreté dans un mélange des genres qui fait encore et toujours la richesse musicale d'Aranis.

Cette orientation plus grave mais d'une grande intensité prouve à nouveau que le groupe belge sait se remettre en question et les réminiscences de jazz, de tango, de folk, voire les incursions andalouses continuent d'offrir un melting-pot des plus habiles.

Peter van Haerenborgh - progwereld.org

"Elk album, elke tour probeert de band iets nieuws toe te voegen aan hun al bekende sound. Deze keer de drie zangeressen, volgende keer de percussie. Aranis zal nooit twee keer dezelfde plaat maken, ze willen zichzelf blijven vernieuwen."

Ongeveer een jaar geleden schreef ondergetekende dit in de recensie van Aranis' vorige album, "Songs From Mirage". Het leek toen erg sterk om dit te beweren terwijl er nog niets van hun volgende album bekend was. Een jaar later is het dan ook tijd om die stelling te bewijzen nu het vierde album, "RoqueForte", is verschenen. Doet de band ook nu wat ze telkens beloofden? Blijven ze doen waar ze tot nu toe voor gestaan hebben? Het antwoord op deze vraag zal eigenlijk niet zo eenvoudig te geven zijn en eerder tweeledig zijn.

Ja, Aranis vernieuwt hun geluid alweer, want dit nieuwe album klinkt totaal anders dan het vorige waarop ze drie zangeressen aan hun bezetting hadden toegevoegd en een iets donkerde sfeer hadden gecreëerd. De zangeressen zijn hier alweer overboord gegooid zodat de band lijkt terug te keren naar de twee eerste albums die ook volledig instrumentaal waren. Doch is er een wezenlijk verschil tussen deze "RoqueForte" en Aranis' twee eerste albums. Waar de eerdere instrumentale werkjes eerder vrolijk of zelfs frivool klonken, is hun vierde meer aan de donkere kant van het spectrum terug te vinden. Net als voorganger "Songs From Mirage" dus.

Maar er is meer gewijzigd dan enkel de stap van zang naar instrumentaal. Zo is voor dit album ondermeer pianist Pierre Chevalier toegevoegd aan de bezetting. Gezien de beste man ook nog lid is van illustere landgenoten als Univers Zero en Present, lijkt het dan ook geen toeval dat er sprake is van een meer donkere sfeer en een verschuiving naar Univers Zeros kant van de chamber rock. Toch zou het wat ver gaan om deze koerswijziging - in zoverre dat we al van een echte koerswijziging kunnen spreken - aan Pierre Chevalier alleen toe te schrijven.

Er is namelijk nog een andere nieuw bandlid bijgekomen voor dit vierde album. Voor het eerst maakt Aranis namelijk gebruik van een drummer: Dave Kerman, de man die bij 75% van de huidige avant-prog bands al gedrumd heeft. Het behoeft weinig verduidelijking dat hij een schat aan ervaring met zich meebrengt en uiteraard een meer dan goede drummer is voor dit soort muziek. Toch is dit een zet waar vragen bij gesteld konden worden. Tenslotte stond er in de recensie van "Songs From Mirage" ook het volgende te lezen: "Met de instrumenten die de band tot zijn beschikking heeft, klinkt het als een heel vol geheel. Deze band heeft helemaal geen percussie nodig."

Ondanks dat "RoqueForte" ondertussen wel bewezen heeft dat deze uitspraak niet meer waar is, zat er al bij al toch een grammetje waarheid in. Want Kerman drumt zeer subtiel op dit album, soms vaak amper merkbaar. Dat in tegenstelling tot vele andere bands waar de drums er erg sterk bovenuit komen of benadrukt worden. En dat lijkt mij dan ook de enige juiste benadering voor Aranis' muziek. Hier past geen alomtegenwoordige drum bij maar eerder de zachte subtiele versie die Kerman hier dan ook perfect uitvoert. Enkel in Noise en Naise wordt Kermans drum meer benadrukt hoewel het nergens overdreven is. Doch wil ik wel toevoegen dat deze twee nummers - toevallig ook de langste twee - tot Vanvinckenroyes sterkste composities behoren. Of dat met de drums te maken heeft of niet, laat ik graag in het midden.

Maar we kunnen wel al even concluderen dat het nieuwe personeel en de nieuwe richting zeer goed bij elkaar passen. Het vermoeden rijst dan ook bij ondergetekende dat bandleider Joris Vanvinckenroye de composities voor "RoqueForte" geschreven heeft met deze bezetting in het achterhoofd en dat de invloed van Kerman of Chevalier minder groot is dan de sombere sfeer doet vermoeden.

Toch moet er bij het hele album een kleine kanttekening geplaatst worden die te maken heeft met de vraag die ik eerder stelde over Aranis' neiging om telkens te vernieuwen. Ik zei eerder dat het antwoord tweeledig was en dat houdt dus in dat er ook een negatieve kant aan zit. Het lijkt namelijk vaak dat in plaats van vooruitgang en vernieuwing er eerder voor gekozen is om terug te grijpen naar hun eerder werk. Toch slaagt Aranis erin om dit aan te passen zodat hun sound alweer veranderd is. Buiten de aangehaalde personeelsverschuivingen is de grote oorzaak daarvan voornamelijk de sfeer die van frivool en vrolijk verder naar somber is geëvolueerd.

Al bij al ben ik ervan overtuigd dat Aranis alweer in zijn opzet geslaagd is en zichzelf is trouw gebleven met deze "RoqueForte". De toevoeging van nieuwe muzikanten ging alweer zonder enige problemen en bleek om een echte verrijking te gaan die de sound van Aranis verbreed heeft. Gecombineerd met Vanvinckenroyes sterke composities, zoals we van hem gewend zijn, maakt dat dit album een absolute aanrader geworden is. Enkel de liefhebbers van de drie zangeressen vanop "Songs From Mirage" zullen een kleine traan wegpinken wanneer zij merken dat zij hier niet meer zijn. Maar dat mag de pret absoluut niet bederven. Dit is nog steeds één van België's beste en origineelste progbands!

De Standaard

... Dynamisch, jazzy en folky tegelijk, en een pact tussen geschoolde ernst en spontane energie: dat is ook Roqueforte van Aranis. Hier klinkt niet de sierlijkheid van Zefiro Torna, noch de grillige zotheid van Aurelia. Aranis klinkt meer uitgemeten, met een strakke maat en flink wat minimalisme als inspiratie.

Joris Vanvinckenroye componeerde elf instrumentale stukken. Hij zet rust tegenover jachtigheid en zoekt intense druk. Tussen elke repetitieve compositie staat een 'Ade', een trage zoemtoon die versierd wordt met ijl pianospel. Onvermijdelijk maakt het geheel een gezochte indruk.

Aranis heeft wat meer tijd nodig om door te dringen, omdat verwacht wordt van de luisteraar dat hij in minder ook meer voelt...

Napisal Bartosz Michalewski - progrock.org.pl

Po raz kolejny przyjdzie mi napisac kilka zdan o plycie nader odleglej od tego, co wiele osób rozumie pod pojeciem progres. I z jednej strony to dobrze, bo wielu ludziom wartaloby uswiadomic, ze prog nie konczy sie na tych czterech, pieciu nurtach, które jako tako radza sobie w swiecie komercji. Ale z drugiej strony zaczynam chyba wychodzic na cudaka, który siedzi zawsze z kraja i chce inaczej niz wszyscy wokól. Zdaje sie, ze bede musial napisac w najblizszym czasie recenzje jakiejs zwyczajnej plyty - Genesis albo Wielblada.

Jednak na razie jestesmy przy Aranis, a wiec na totalnych obrzezach progresu. Chociaz nie... W druga strone - to jest progresywne tylko, ze w zadnym wypadku nie jest to rock. Sytuacja ma sie tutaj podobnie jak w wypadku grupy Popol Vuh. Florian Fricke w swojej muzyce ewidentnie nawiazywal do krautrocka, który to gatunek jest skrajna przeciez manifestacja rocka. A Popol Vuh od krautu zaledwie wychodzil. I z Aranis jest podobnie. Punktem oparcia jest dla nich avant prog, czyli nurt raczej rockowy, ale nie zawsze i nie do konca. A oni ida jeszcze dalej.

W Belgii i okolicach kapel avat progresywnych nigdy nie brakowalo, muzycy Aranis mieli wiec na kim sie wzorowac. Najmocniej slychac tutaj wplywy Univers Zero i Art Zoyd. Tyle ze Aranis gra nieco weselej, a przynajmniej nie az tak depresyjnie. Roqueforte to nie jest mroczna, psychotyczna plyta, do której wydawca powinien dolaczac zyletke w zestawie. Moze na balach karnawalowych takie cos by nie przeszlo, ale sciezka dzwiekowa do horroru to tez nie jest.

A co to jest w takim razie? Muzyka kameralna. Z bardzo mocnymi wplywami avant proga, nieco bardziej dynamiczna niz to, co uslyszec mozna w filharmonii, ale jak juz wspomnialem rocka tutaj w zasadzie nie ma. Tresc tej muzyki stanowia skrzypce, akordeon i kontrabas. Czesto z pomoca przychodzi im pianino, czasem wiolonczela. Instrumenty perkusyjne sa schowane tak, ze stanowia raczej element zdobniczy, ich rola w muzyce Aranis jest chyba glównym elementem jej anty-rockowosci. Podobnie gitara - jezeli w ogóle jest to, jako nieznaczna dekoracja. Calosci dopelniaja partie fletu, niezwykle barwne, ale nie na modle rozmarzonych progresywnych pasazy na pieciu dzwiekach. Bo Roqueforte to jak juz napisalem progres. I jak juz napisalem jest to progres majacy korzenie rockowe. Ale rock symfoniczny to za cholere nie jest, raczej muzyka klasyczna, totez dla wiekszosci fanów rocka jest to kompletnie inny swiat i bez przyjecia do wiadomosci i zaakceptowania tego faktu za muzyke Aranis w ogóle nie ma po co sie zabierac.

To, co sprawia, ze o Roqueforte pisze ja, nie zas jakis znawca muzyki klasycznej jest - poza rzecz jasna sfera inspiracji - rytm, któremu najblizej jest chyba do tanga. Najpiekniejsze dla mnie w tej muzyce jest napiecie pomiedzy tanecznym rytmem i awangardowym zgielkiem. I mimo ze rytm jest w skali calosci zbyt pokomplikowany zeby zachecal kogokolwiek do wyjscia na parkiet, a zgielk wyjatkowo powsciagliwy, to nadal elementów tych jest wystarczajaco duzo, zeby tworzyc twórczy dysonans. Uwazam, ze jest w tym jakas metafizyka, odnajduje tu mityczny pierwotny chaos, w którym zlaczone ze soba byly idee calkowicie sprzeczne. Oczywiscie rozumiem, ze to nie jest argument, który móglby zachecic do Aranis fana AC/DC i Guns'n'Roses, tylko, ze z pozycji oczekiwania na rozrywke do muzyki powaznej nie ma sensu podchodzic. Wiec jezeli ktos szuka czegos, co móglby pogwizdywac przy goleniu, to trafil pod zly adres.

Kiedy tylko dostalem plyte do reki wyciagnalem z koperty taka biala kartke z opisem, co to za album, co to za zespól i w ogóle po co to wszystko. I przyznam, ze o ile przed zapoznaniem sie z zawartoscia tej kartki wydawalo mi sie, ze bede mial do czynienia z zespolem tylez dobrym co podrzednym, to kiedy przeczytalem kogo na ten album Aranis zaprosil, momentalnie zmienilem zdanie. Perkusista Dave Kerman to jest jeden z najwazniejszych muzyków w calej historii rockowej awangardy. 5uu's, Thinking Plague, Present i jeszcze kilka innych zespolów, w których gral to prawdziwe rekiny avant proga! Pierre Chevalier (Univers Zero, Present) tez sroce spod ogona nie wypadl. Nawet pamietajac, ze muzyka niszowa rzadzi sie nieco innymi niz mainstream prawami takie nazwiska robia wrazenie. Ale sluchajac Roqueforte nie dziwie sie ze tej klasy muzycy co Kerman zechcieli tutaj zagrac.

Nie napisalem zbyt wiele o tym, czy plyta mi sie podoba czy nie, bo ci którzy sa taka muzyka zainteresowani zlapali przynete na poczatku trzeciego akapitu (przyneta owa jest porównanie do Univers Zero i Art Zoyd), zas ci, którzy maja w nosie awangarde podziekowali mi po przeczytaniu pierwszego zdania. Nie pisalem wiec czy Roqueforte mi lezy czy nie, bo i nie mialem po co. Ale teraz, pod sam koniec napisze - bardzo mi sie podoba. Zadne arcydzielo, zadna plyta dekady, znam lepsze. Ale znam tez bardzo wiele gorszych, które sprawiaj, ze rzeczony album oceniam na mocna, solidna czwórke.

Koos Gijsman - Altcountryforum

Een opvolger van een succesvol album produceren is een lastige klus. Dat geldt zeker voor de Belgische groep Aranis die vorig jaar met het album Songs From Mirage niet alleen vele lofuitingen van de muziekpers kreeg toegezwaaid, maar tevens het Luikse Homerecords label een heus oplagerecord in de verkopen bezorgde.

Componist en bassist Joris Vanvinckenroye heeft voor dit album de vocalen uit het repertoire geschrapt. De vraag of de resterende instrumentalisten dit gemis hebben kunnen ondervangen, kan ik bevestigend beantwoorden. Natuurlijk, het is even wennen zonder de zangstemmen die van Songs From Mirage zo'n apart klankenfestijn maakten. De toegevoegde waarde van dit nieuwste album is dat de instrumentalisten een grotere vrijheid en ruimte binnen het klankbeeld genieten. Je kunt het vervolgens aan deze rasmusici wel toevertrouwen deze gelegenheid ten volle te benutten.

Naast de strijkers Liesbeth Lambrecht en Stefan Wellens excelleren fluitist Jana Arns, accordeoniste Marjolein Cools en pianist Pierre Chevalier in een exotisch muzikaal feest dat ritmisch in het spoor gehouden wordt door drummer/percussionist David Kerman.

Een spoor dat de luisteraar stilistisch meeneemt op een reis langs stijlgebieden als folk, jazz, klassiek en wereldmuziek. Het avontuur wordt bewust opgezocht en het collectief legt verbindingen tussen die stijlgebieden die ik nog niet eerder ben tegengekomen. Als een kudde dartele veulens stort de groep zich op de composities van Vanvinckenroye. De vele verschillende samenwerkingsverbanden die daarbij elkaar aanvullen, leveren een ongekende rijkdom aan klankleuren op die het gehoor betoveren. De speciale aandacht die op de Belgische conservatoria aan improvisatiekunst besteed wordt, betaalt zich dan ook met een zeer hoge rente uit op dit unieke album. Misschien een idee om aandelen in de markt te zetten, Joris?

Mélodie Oxalia - longueurdondes.com

Les compositions de Joris Vanvinckenroye sonnent étonnamment : elles évoquent Erik Satie par la finesse tout en virevoltant entre le classique, le jazz, les musiques du monde, avec parfois même des intonations rock.

Les morceaux, sans intervention vocale, laissent une impression de profondeur et marquent par leur intensité. Violon, accordéon, flûte traversière, guitare et contrebasse jouent des mélodies aux timbres graves, planants et lointains, pour s'immiscer au coeur du trouble. Le tout est relevé par des invités à l'alto, au piano et aux percussions. Ces dernières appuient un rythme envolé et bien pesé qui dynamise la musique, brute ou délicate.

Le mélange des genres fait d'Aranis un groupe inclassable et c'est tout à son avantage : les amateurs de belle musique, quel que soit leur style de prédilection, trouveront certainement ici un aspect à leur goût et l'album de qualité.

Ulf - merlinprog.com

58 minutter og 22 sekunder med utfordrende og temmelig mørk og akustisk kammeraktig rock med et progressivt fundament fra disse belgierne. Som så ofte før er det Joris Vaninckenroye som trakterer dobbeltbassen som står for de heftige kreative men ofte sublimt vakre låtene. "Roqueforte" er den fjerde skiva til Aranis, og de har levert ganske så flotte verk før, men det spørs om ikke dette overgår alt annet utrolig nok! Aranis har rendyrket sine særpreg og er nå i seg selv en egen sjanger fordi de er så unike i sitt uttrykk og tilnærming til musikken. Viljen til å ha en progresjon i musikken sin er noe Aranis bare må honoreres for uavhengig av om en liker det de serverer eller ei. I forhold til forrige skive "Songs From Mirage", er det en del nytt hva gjelder instrumentering. "Roqueforte" er totalt instrumental, og naturlig nok er vokalistene fra "Songs From Mirage" enn så lenge passivisert. Inn som gjesteartister kommer en grådig bra trommeslager i form av veteranen Dave Kerman kjent fra Present, Thinking Plague og U Totem. Andre nykommere er også Univers Zero sin pianist Pierre Chevalier og Stefan Wellens på bratsj. Selv om Aranis introduserer trommer på dette verket er det ikke akkurat rocka saker de serverer, men mer snakk om at en temmelig subtile rytmikk som betoner og farger musikken. Noen ganger er Kerman fremme i lydbildet, men som oftest så er det ikke det dominerende instrumentet. Likevel så høres det ut som Kerman alltid har vært en naturlig og integrert del av lydbildet, og det forteller vel en del om evnen til å arrangere og planlegge musikk skulle vi tro? I tillegg er det et flott fokus her er på den gode komposisjon, og det er også et fabelaktig samspill og samhandling mellom ekstremt dyktige musikere. Skiva krever at en lytter til den over tid og med konsentrasjon. Da blir en rikelig belønnet og får del i et verk hvor harmonier, spenning, strukturer og rytmikk blir mer og mer forstålig og det hele blir en ytterst lekker og vakker musikk. Dette flamske ensemblet er så absolutt noe for seg selv, og vi må bare berømme de for stor originalitet og at de stadig er utforskende og eventyrlyste. På "Roqueforte" betyr det at bandets nikk mot postrock og folk er tonet ned og det er mer fokus på og utforske mulighetene innen avant prog og klassisk musikk. Noe forenklet kan vi kanskje si at Aranis på denne skiva spiller Bela Bartok i en rockkontekst! Uansett om dette er helt korrekt, så er det korrekt at trekkspillet til Marjolein Cools faktisk låter særdeles bra i denne sammenhengen, og det sier vi som absolutt ikke er noen stor tilhenger av det instrumentet til vanelig! Slikt har noe med settinga å gjøre, og nærmest som å trylle frem en kanin av flosshatten tryller Vanvinckenroy trekkspillet til et instrument som gir noen av komposisjonene et ekstra løft. Et annet "løft" kommer fra at musikken er mer grublende og stenket med en mørk teint, og ikke minst at det er en elegant og skarpskåren råskap som gir et sound som er ytterst fascinerende. Nettopp ordet fascinerende sier mye om Aranis sin musikk og sammen med velspilt, spennende og toppet med glitrende og kreative komposisjoner er mye sagt om praktverket "Roqueforte".

Geir V. Larzen - Norway Rock Magazine 1

Geir V. Larzen - Norway Rock Magazine 2

Renato - progbrasil.com.br

Roqueforte é o quarto CD do grupo belga Aranis. Dois integrantes saíram (piano e violino), mas três convidados estão presentes, Stefan Wellens na viola, David Kerman na percussão e Pierre Chevalier no piano, os dois últimos integrantes do Present, para completar e dar mais um sabor novo à banda.

Bom para quem nunca ouviu Aranis, o som da banda é acústico, como uma banda de câmara com influência de Piazzolla, Michael Nyman e R.I.O., principalmente Univers Zéro e Present, mas o som totalmente acústico, dominado por dois violinos, acordeon e flauta é muito distintivo, rico e bonito. Entretanto, o mesmo trocadinho que funciona em francês com o nome Roqueforte também funciona para nós e é o trabalho mais energético da banda. Roqueforte é uma suíte dominada por um tema central que se repete com variações de intensidade e complexidade que aumentam ao longo do CD. O tema principal é ligado por passagens mais abstratas e etéreas nomeadas Ade (I a IV). Apesar do estilo inconfundível do compositor e baixista Joris Vanvinckenroye estar presente, Roqueforte tem mais influência do R.I.O., principalmente de Present e Univers Zéro, o que não é de se estranhar em virtude da participação de Kerman e Chevalier. Aliás, Kerman mostra toda a sua versatilidade, pois toca principalmente percussão e abusa da criatividade sabendo colocar um bom andamento sem ser pesado como costuma se apresentar nos trabalhos do Present ou 5uu´s. A última parte, Forte, é curta, mas é onde a banda mostra a sua potência, mesmo sendo dominado por instrumentos acústicos, eles mostram que eles não estão de brincadeira. Ainda não estando contentes, resolveram adicionar um OS, a décima segunda faixa, um minuto de explosão. Não dá para colocar o CD apenas para ouvir uma faixa, ele é contagiante e você precisa ir até o final.

Altamente recomendado.

proggnosis.com

Aranis! Aranis! Aranis! (forgive me i just love the name!) can be because it fits perfectly with the sound, sort of gentle dark chamber-rock, so obviously Aranis is female, mysterious music just like an hypnotic unknown lady, can be because Aranis is a lady, a lady of middle '700 (forgive me again im crazy when i start describing what's in my mind!). 4th album by this Belgian ensamble it's absolutely recommended to chamber-rock fans and RIO-prog oriented listeners.

I ve been enjoyining their music since their debut and i m always surprised by the pure perfection and intensity they create, this album steps backward after the more "experimental""gloomy""sad" previous work "Songs from Mirage" and reprises the original landscape of the first albums, so more explicit in execution with less "filters, noise and ambient sounds"and without a choir. In poor words more "classical".

Reading the line up you ll notice partecipation of musicians of the RIO world in particular of Present (absolutely a MUST in a RIO-Avant fan collection!). Aranis sound takes roots (how do you say this doug, that thing trees and vegetables suck food from earth?) in the Belgian tradition and perfectionize it, imagine Present (with no electric guitar and obsessive drums), CroMagnon and Univers Zero mixed together in a less obsessive-dark way and ENJOY, music in fact is not so "scary" even if it reminds "cold"!! Anyway the band which probably mostly influenced their background is, Julverne (again, if you don't have, You must definetively explore their music) from the past and from the "near-past (90s/00s)"Jan Kuijken solos and Louise Avenue projects.

Don't get so enthusiastic if you read Dave Kerman is playing drums because he is just part of the ensemble, never protagonist, he does his work as always in a professional way but never focusing attention on himself, so mostly plays the percussionist role in this work, in fact i feared, reading all those Present members and Kerman in the line up that the sound should have changed into something more "heavy" but this didn't happen. Grazie!

The album focuses on some themes which are rearranged and reprised for the whole time, so you can consider it entirely as a "suite". RoqueForte! (sweet and spicy at same time, referring to the French cheese!)fits perfectly with the idea/concept/literature of this band. After this, then, i can talk about "a composition" which is trememdously elegant and gets you addicted to it; a perfect wedding of flute/violin/accordion surrounded by piano/bass/viola. Imagine a lady (cat)walking with a black tailleur right before it gets dark in an Autumn evening in Paris near Tour Eiffell, this is the image i get while playing this great album.

Absolutely don't miss this!You are warned!I ve warned You!

Bengt Edqvist - Lira

SNABBTANGO. Det belgiska bandet Aranis musik är inte helt enkelt att genrebestämma. Sjalva hävdar man att deras musik är för de som gillar klassiskt, jazz, folk, world, filmmusik och rockmusik. Nja, så många är det nog inte som kan ta till sig denna musik for den är inte helt lättsmält även om den emellanåt ar spannande och framförallt mycket rytmisk, vilket är dess styrka.

Skall man nodvändigtvis sätta in detta i någon genre tycker jag det finns mycket argentinsk tango I botten, något som jag tycker är en tendens inom världsmusiken. För övrigt verkar det vara något dystert over belgarna i allmänhet att döma av det aktuella skivbolagets senaste utgåvor. En skiva handlar om jordens undergång, en annan om vargtimmen, det vill saga den time på natten då spökena är som mest aktiva och då man oftast har mardrommar.

Aranis musik beskrivs med orden "mörka melodier blandas med hotande rytmer" och mörk är ett understatement när det gäller musiken. Själv tycker jag att det ar lite i dystrate laget, men samtidigt beror ju detta faktiskt lite på situationen man befinner sig i när man lyssnar. Haromkvallen, i en isande novembervind, uppför Stigbergsliden i Goteborg fungerar musiken utmärkt, medan den när man lagar en frisk och nyttig italiensk soppa i sitt ljusa kök blir lite for kontrasterande. Det var ju det där med att musiken var något för filmmusikdiggare.

folkroddels.be

Aranis gaat vreemd met muziek die je niet kan labelen. Ruwer, maar mooier dan ooit tevoren.

De gebruikelijke bezetting wordt overhoop gegooid en percussionist Dave Kerman (USA), pianist Pierre Chevalier en altviolist Stefan Wellens worden voor de gelegenheid geëngageerd. Roqueforte is het nieuwe programma van Aranis' huiscomponist, Joris Vanvinckenroye. Hij belooft alvast veel power! Duistere melodieën wisselen af met dreigende ritmes, ruige solo's en innemende improvisaties. Art Rock die doet denken aan Univers Zero, maar evengoed refereert aan de impact en energie van pakweg Kimmo Pohjonen tot The Bad Plus.

Het concert krijgt tevens een culinair accent met titelnummers als Spaghetti Polonaise, Croque lawaai, Balade Niçoise, Pasta presto e.a. De muzikanten spelen hier dan ook gretig op in!

De krant De Tijd stelt dan ook: "Tussen de finesse van klassieke muziek en opwinding van pop."

http://scrittoreprog.blogspot.com

Che la label milanese Altrock si stia specializzando sempre più in produzioni di "rock da camera", non è certo una novità. La filiera è assai lunga e costellata di lavori estremamente interessanti da parte di ensemble capaci di realizzare una mirabile sintesi qualitativa tra attitudine compositiva e precisione interpretativa (Yugen, Rational Diet, Finnegans Wake, Kurai...solo per citare qualche nome).

Rientrano nella coerenza del novero anche i belgi Aranis di cui Altrock ha prodotto il quarto CD Roqueforte. Si tratta di un lavoro non facile ma che attirerà di certo i cultori di un certo Rock In Opposition, benché i connotati timbrici dell'ensemble appaiono "classici" e cameristici (flauto, contrabbasso, pianoforte e vilino) con innesti inusuali (fisarmonica; suggestivi gli interventi in Noise) o più legati all'immaginario sonoro del rock (chitarra e batteria).

Il risultato è un'oscillazione in bilico tra le ritmiche frenetiche dettate dai maestri del Novecento storico (Stravinsky, Prokofiev e Bartók) e le impostazioni strutturali dei King Crimson più cerebrali, disossati dall'apparato elettrico e elettronico degli anni Settanta e Ottanta (paradigmatico l'opener Roque). Nel baillame di pulsazioni e compulsioni, si inserisce - tra un brano e l'altro, quasi a smorzare l'inarrestabiole incedere metrico - la "promenade" lunare e seminquietante di Ade, composizione sezionata in quattro parti. Menzione particolare meritano le track Naise (un collage d'impressionismo msuicale orientaleggiante con sfumature jazzate) e il prog acustico in 5/4 di Tissim.

Non secondaria - ma, semmai, emblematica - la presenza in line-up di David Kerman (batterista dei Thinking Plague) e di Pierre Chevalier (già pianista degli Univers Zero).