• Accueil
• Contact
• Liens

Nederlands
English

Presentation

BASta! is a one man band by double-bass player and composer Joris Vanvinckenroye.

Joris creates his work through recording himself and layering the sound to create an orchestral ambience in his own cinematic fusion style. Elements of classical music, rock, jazz and folk are combined to reach an organic whole.

Joris is also the founder and composer of Aranis, a group from Antwerp that has won several prizes in the last few years, including the Youth and Music Prize for Chamber Music, the Klara Trophy for the most intriguing concert and the Mano Mundo public award. Aranis has produced 2 CD's and are producing a 3rd in 2009 and have toured throughout Europe, occasionally teaming up with other musicians such as flute-player Toon Fret and 'multi-musician' Jan Marmenout. The popular Belgian newspaper De Tijd described Aranis as: "In-between the finesse of classical music and the excitement of pop".

Joris studied at the Royal Conservatory of Music in Antwerp and as well as his work with BASta and Aranis he has an exceptional range of experiences. He was a founder and composer of Troissoeur during which time he worked and toured with Sandy Dillon, Daniel B and Satoshi Takeishi. He has played for the tango musicians of Lunfardo, and toured with the orchestra of Björk and Robby Lakatos. He has composed for theatrical productions such as Oerd, a production directed and played by An De Donder, and he also often teaches classes in improvisation and musical creativity.

For Antipode, Joris/BASta will create a cutting edge new work that drives the movement with clarity, dynamism and power.

Voorstelling

Joris Vanvinckenroye is contrabassist én componist. Hij was één van de oprichters en bezielers van Troissoeur waar hij een belangrijke functie kende als componist. Met Troissoeur werkten ze samen met artiesten als Sandy Dillon, Daniel B, Satoshi Takeishi,...en traden op in binnen- en buitenland.

Joris is tevens oprichter en componist van Aranis, een Antwerpse groep die de afgelopen jaren meermaals in de prijzen viel (Jeugd en Muziek Prijs Kamermuziek , Klara Trofee voor het meest beklijvende concert, Mano Mundo Publieksprijs,...). Op hun palmares staan twee CD's, een single, een vinylplaat en een derde CD wordt verwacht in het najaar van 2009. De groep concerteerde in binnen- en buitenland en werkte reeds samen met muzikanten als fluitist Toon Fret, multi- muzikant Jan Marmenout e.a. 'De Tijd' omschreef Aranis als volgt; "Tussen de finesse van klassieke muziek en opwinding van pop"

Naast de vele praktijkervaringen, (hij was ook contrabassist bij tangogroep Lunfardo en reisde als orkestmuzikant mee met het orkest van Björk en Robby Lakatos), heeft Joris ook een opleiding genoten aan het Koninklijk Conservatorium voor Muziek te Antwerpen.

Hij componeerde muziek voor theaterproducties waaronder "Oerd"; een productie van 'Het Paleis' met regisseur en actrice An De Donder, en als pedagoog geeft hij geregeld cursussen rond improvisatie en creatief musiceren bij o.a. 'Musica', 'Wisper' en 'De Veerman'.

Over BASta!: "...Met toestellen waarmee hij zichzelf opneemt bekomt hij een orkestrale sound in zijn typische filmische mengstijl . Elementen uit klassieke muziek, rock, jazz en folk worden gecombineerd tot een organisch geheel..."

Présentation

Joris Vanvinckenroye est compositeur et bassiste. Il fut l'un des fondateurs inspirés de 'Troissoeurs' dont il avait la position importante de compositeur. Avec Troissoeur, ils jouaient de la musique avec des artistes comme Sandy Dillon, Daniel B, Satoshi Takeishi et ils avaient des concerts en Belgique comme à l'étranger.

Joris est aussi fondateur et compositeur de 'Aranis', un groupe d'Anvers qui a gagné plusieurs prix comme :Jeugd en Muziek Prijs Kamermuziek (prix Jeunesse et Musique, musique de chambre) Klara Trofee voor het meest beklijvende concert (Trophée de Klara pour le concert le plus mémorable), Mano Mundo Publieksprijs,(prix du public de Mano Mundo ...)

Ils ont produit deux CD et le troisième est attendu en automne 2009. Le groupe a fait des concerts en Belgique comme ailleurs et de la musique avec des musiciens comme le flûtiste Toon Fret et le multi- instrumentiste Jan Marmenout.

L'excellent journal 'De Tijd' disait d'Aranis : 'entre la finesse de la musique classique et l'excitation de la musique pop.'

A part sa grande expérience pratique (il était aussi bassiste avec le groupe de tango Lunfardo et a voyagé comme musicien d'orchestre avec Bjork et Robby Lakatos) Joris a reçu son éducation au Conservatoire Royal de Musique à Anvers.

Il a composé de la musique pour du théâtre, par exemple pour 'OERD' une production de 'Het Paleis' avec la régisseuse-actrice An De Donder.

En tant que professeur, il a régulièrement donné des cours sur l'improvisation et la création musicale chez 'Musica', 'Wisper' et 'De Veerman'.

Gerald Van Waes - psychemusic.org***

After having experienced Aranis live a couple of times I began to recognise Joris Vanvinckenroye's specific style and compositional ideas, something which directed the band in rather academic way with a certain freedom to develop upon these elements. Taking out Joris'approach even more, into a solo release, will make the talent as well as the disadvantages and limits of this approach more visible.

Almost every composition uses one layer of rather predictable or straight rhythms, a swing or two-step nearby, to compose with that within a minimalist frame certain improvised and semi-composed modes. A few folkier tunes were based upon minimalist improvisations on old music dances.

Having had a master degree in double bass here shows off another aspect of his talent. Especially "SRP" seemed to have been composed by different instruments, ranging in colour from an electric bass to violin, but all being arranged with double bass alone. Most compositions are rather attractive and smoothly swinging, but remain in a rather safe mode of composing, and at times cycle a bit around without leading to anything else (only to fade out a bit further).

So outside the nice and smooth attractiveness even its minimalism remains a bit predictable as if I heard this all before, but then into more ambitious compositions as one of the elements. For new classical music this has not enough to offer, for pop music this might give some new perspective, but even for the minimalism I expect a bit more especially rhythmical challenge than this. Nice and well recorded and professionally played, but not too special.

Besides work with BASta and Aranis, Joris was also founder and composer of the progressive sounding alternative rock band Troissoeur. He has also worked with Sandy Dillon, Daniel B, Satoshi Takeishi, and the Lunfardo tango related group, and has toured with the orchestra of Björk and Robby Lakatos. He has also composed for some theatrical productions.

Holly Moors - moorsmagazine.com

Basta! is bassist Joris Vanvinckenroye, die hier in zijn eentje op zijn contrabas kleine wonderen verricht. Vanvinckenroye componeert en speelt, en het verbijsterende is dat drie kwartier bas totaal niet verveelt.

Integendeel, want Basta laat de kracht en de energie van de bas horen. De donkere kant van de klank en de melancholie die daar bij hoort spelen hier een ondergeschikte rol, al is de melancholie zeker niet afwezig. Maar de pure energie van Vanvinckenroye domineert. En dat betekent dat de bas hier danst, schreeuwt en juicht. De verstilde momenten zijn in de minderheid, maar ook daarin toont Vanvinckenroye zich een ware meester. Minimalistische ritmeherhalingen worden hier gecombineerd met machtige melodieën en de bas mag zich van al zijn kanten laten zien.

Een magnifiek muzikaal avontuur dat nog lang natrilt bij de luisteraar. Een absolute aanrader.

Achim Breiling - babyblaue-seiten.de

Basta! ist Joris Vanvinckenroye, seines Zeichens Kontrabassist und kreativer Kopf von Aranis. Der tiefstreichende Belgier veröffentlicht seit Anfang des neuen Jahrtausends Tonträger, zuerst zusammen mit seinen drei Brüdern in einer Band mit dem scheinbar unpassenden Namen Troissoeur (Drei Schwestern), dann eben mit Aranis. 2009 erschien nun mit "Cycles" von Basta! sein pseudonymes Solodebüt.

Kontrabass gibt es hier zu hören. Sonst nichts! Meist gestrichen, aber auch gezupft, den Korpus mitunter perkussiv mit einbeziehend, vielschichtig übereinander gelegt und dicht verwoben rockt sich Vanvinckenroye durch die 12 Stücke. In stilistischer Hinsicht gibt es hier nicht viel Anderes zu hören als auf den Aranis-Alben, reduziert allerdings, geradezu destilliert. Jazzig, folkig, klassisch-kammermusikalisch und immer sehr rhythmusbetont kreiert der Belgier hier Kammerrock für einen Solisten, der erstaunlich abwechslungsreich und spannend aus den Boxen gepurzelt kommt. Streng genommen ist "Solist" natürlich nicht ganz korrekt, tänzeln doch hier meist drei bis vier unabhängige, nachträglich zusammengemischte Kontrabassspuren schwung- und druckvoll durcheinander, mal erdig-rockig, mal ätherisch-jazzig, mal angeschrägt und heftig. Sehr unterhaltsam und klangvoll ist das Ergebnis aber immer.

"Cycles" bietet eine kurzweilige Dreiviertelstunde an basslastigem Kammerrock, der jedem, dem die Alben von Aranis zusagen, rundum zu empfehlen ist. Joris Vanvinckenroye demonstriert auf beeindruckende und virtuose Art und Weise welch verschiedene klangliche Möglichkeiten ein Kontrabass im Studio bietet. Langweile kommt trotz der minimalen Besetzung beim Rezensenten jedenfalls keine auf.

Schön!

Sean Trane - progarchives.com ****

The brain of Aranis is contrabassist Joris Vanvinckenroye (and on then you've got the five girls and her-anus ;o)p))) and outside his writing the huge majority of Aranis material, he also finds time to have his solo project. And when I mean solo project, Basta! I really mean solo: Joris stands alone on that album, alone with his contrabass and nothing else.

Hey!!!! Come back!!! Don't run away! It's not boring at all?.

As a matter of fact, it's quite fascinating, really. You never thought contrabass could be this fun, really. Well maybe not as fun as Aranis' first two albums, but still quite entertaining, coz it shows how you can exploit the instrument in a dozen of way. Of course there is double tracking and there are overdubs and?. Sometimes you can hear Joàris playing five things on that stand-up bass and it simply is never boring as he goes from almost medieval (with Sonan and the two dronal Folky Tunes) to almost free-jazz (with Delayed) and all the way to the grandiose SRP and Sleeping Dogs tracks and the Flamenco-flavoured Cycles. And the final eponymous Basta tune is probably the album's peak.

Well, Joris' album is surprising, not conceited (unlike Jaco) and borderline fascinating and personally I prefer this to a former god of the electric bass. While not essential, this is still much worth the detour.

Radnai Rudolf - muszeroldal.hu

Talán nehéz elképzelni, hogy egyetlen bogovel is lehet izgalmas lemezt csinálni, de ez a lemez bizonyíték lehet rá. Joris Vanvinckenroye lemezén mintha egy egész zenekart hallanánk játszani, pedig minden hang egyetlen bogobol származik. Megnevezheto zenei stílusról itt sem beszélhetünk a zeneszerzo/eloadó a klasszikus zene, a rock, a jazz és a folk elemeit ötvözi izgalmas egésszé. A bogo hangját egész kivételesen jó hangminoségben vették fel, ez is hozzájárul a különleges zenei élményhez.

Jan de Raaf - folkforum.nl

"Naast de vele praktijkervaringen, (hij was ook contrabassist bij tangogroep Lunfardo en reisde als orkestmuzikant mee met het orkest van Björk en Robby Lakatos), heeft Joris ook een opleiding genoten aan het Koninklijk Conservatorium voor Muziek te Antwerpen." (bron: homerecords.be)

En de veelzijdigheid van deze bassist en componist, Joris Vanvinckenroye, hoor je goed op deze cd. Dit is een solo cd van deze topmuzikant waarin je sterk de invloed van minimalistische muziek van componisten als Philip Glass, Steve Reich en Michael Nyman hoort. De gelaagdheid en de motief gerichte composities zijn hier kenmerkend voor. Echter wat ik mis en wat de voorgaande componisten wel in hun muziek hebben is eenvoudige maar pakkende melodielijnen. De cd is wel melodisch maar een echte melodie waarvan je achterover slaat mis ik helaas. Wat deze cd echter meer maakt dan een minimalistische cd, zijn de zijdelingse invloeden van jazz/funk die een duidelijke swing geven aan bepaalde stukken op de cd (de rock invloeden bijvoorbeeld op Sonan, track 3).

De cd begint met een agressieve compositie (Codis). Het heeft wat weg van de cello metalgroep, Apocalyptica. Het stuk wordt laag voor laag opgebouwd en het heeft een stevige rechte ¾ puls. Het wordt aangevuld met wat eenvoudige korte melodielijntjes die op den duur als een breiwerk van harmonieën in elkaar vallen tot tegen- en middenmelodieën. Tot zover allemaal gestreken partijen, maar tegen het eind van het nummer komt er een groovende geplukte baspartij inzetten. Dit zet de compositie op een ander been, het gaat in tegen de "rechte" pulse, in tegen de ¾ maatsoort en geeft swing en contrast aan het stuk, geweldig! (zie hier een filmpje). De vijfde compositie op de cd, getiteld SRP, begint in tegenstelling tot het eerste nummer op de cd met geplukte motieven. Op de achtergrond komt er een soort van gestreken engelen gloed voorbij gespeeld in het hoge register van de bas wat een mooi contrast levert met de geplukte groove waarmee het stuk is ingezet. Ik vind dit persoonlijk een mooi stuk, het heeft een goede opbouw en leuke melodische motieven, sommige klinken ritmisch lekker vrij wat de swing ten goede komt en het inkomen van de strijkers om daarna de geplukte partijen te "verdrijven" geeft een mooie weergave van de twee technieken (plukken en strijken). Toch heb ik een soort van incompleet gevoel als het nummer af is. Het heeft een climax maar voor mij een iets te "milde", waardoor het meer een soort van overgangs compositie lijkt tussen twee stukken, wat ik persoonlijk jammer vind.

Track 7, Delayed, is een mooie compositie die een weergave is van "onorthodoxe" geluiden die je kan creëren op een bas. Het geeft een beetje een Haunted gevoel wat heel goed tot zijn recht zou kunnen komen in een thriller of horror film. Mooie filmische compositie! De "club" hit van deze cd voor mij is track 8, Sleeping dogs. Het heeft een mooie melodisch groovende puls die mij dansend achter de computer krijgt. Echter de melodie die later eroverheen gespeeld wordt heeft veel weg van een solo (is misschien een solo?) en mist in mijn ogen wat "zekerheid". De melodielijn had er wat meer uit mogen springen, maar dat neemt niet weg dat ik het een fijn nummer vind.

Ik vind het een geweldige cd en zeer zeker een aanrader. Het geeft een nieuwe dimensie aan de contrabas als instrument! Het is een cd waarop je een mooie mix van filmmuziek, rock, klassiek, folk en funky muziek te horen krijgt.

Jan de Raaf, waardering: 8.5

Artiesten die ook interessant kunnen zijn als je deze cd goed vindt zijn: Renaud Garcia Fons, Apocalyptica, Cello Octet Conjunto Iberico, Het Kronos Quartet, Edgar Meyer. Andere groepen waarin Joris Vanvinckenroye zijn kunsten vertoont/vertoonde en zeer de moeite waard zijn om te beluisteren zijn: Troissoeur en Aranis.

waysidemusic.com

Basta is double bassist and composer Joris Vanvinckenroye, who is the bassist and also the composer of Aranis! This is not a 'typical' double bass solo album (as if there were such a thing!) - using a large number of overdubs, it's a full album of entrancing pieces not at all dissimilar to the chamber music/chamber rock sound of Aranis - but all just based downward into a lower octive.

Again, not what you would expect from the instrumentation (or lack thereof) and quite great.

Eric Therer - RifRaf

Joris Vanvinckenroye est incontestablement doué. Contrebassiste talentueux et chevronné, il se dévoile ici sous le couvert de son projet en solo baptisé Basta! Au travers de la douzaine de morceaux présentés sur ce premier disque, il confirme ses grandes aptitudes de compositeur qu'on lui connaissait déjà au sein du groupe anversois Aranis. Il n'est pas inutile de relever qu'il a tourné comme musicien d'accompagnement de Bjork, de Sandy Dillon et du groupe de tango Lunfardo. Ce n'est pas tout, il a également composé pour le théâtre et il enseigne l'improvisation.

Disons-le d'emblée, 'Cycles' est un disque qui surprend par ses sonorités à la fois denses et contrastées. La contrebasse en est l'instrument unique mais elle se décline en un spectre de sons de basse, de cordes, de percussion et de... contrebasse. Des compositions véloces et ventilées qui parfois lorgnent vers le folk ou la pop (écoutez 'Srp', vous penserez peut-être au Cure de la fin des années 80.)

C'est une chance pour Home Records, label liégeois, que d'avoir cru en cet artiste flamand et de l'avoir accueilli en son sein pour un disque sponsorisé par la Région flamande. Basta! dépasse de toute façon de loin les limites communautaires. Il ira loin, très loin.

Jan van Leersum - mazzmusikas 131

Basta is een soloproject van contrabassist/componist Joris Vanvinckenroye. Hij was één van de oprichters van Troissoeur en Aranis, waar hij een belangrijke functie kende als componist. Een soloalbum op de bas is in de jazz niet uniek, maar Joris beweegt zich meer in de richting van rock, folk en minimal music, met een duidelijk klassieke achtergrond.

Het gevaar van éénvormigheid ligt op de loer bij dit soort soloprojecten, maar daar is hier zeker geen sprake van, ik had ook niet anders verwacht van Homerecords. De wisseling van sferen en de opnametechnieken, zoals overdubbing, zorgen voor een orkestraal geluid, in het nummer SRP klinkt het als een complete strijkersectie, heel bijzonder. In het persbericht heet het dat Astor Piazolla naast John Cale en Jethro Tull in zijn hoofd wonen; Tull haal ik er niet uit, maar die andere twee wel.

Alle nummers de revue laten passeren heeft weinig zin, niet dat ze zoveel op elkaar lijken, maar het beschrijven van deze muziek is lastig. Eén van de fraaiere stukken is Sleeping Dogs, dat doet denken aan het solowerk van Paul Chambers. Waarschijnlijk niet voor een ieders oor, bij mij zit dat wel snor.

Renato Moraes - progbrasil.com.br

Basta! é Joris Vanvinckenroye em seu primeiro trabalho solo. Joris é o compositor principal da banda Aranis e em seu disco Cycles aparece sozinho tocando apenas baixo acústico.

A primeira vista pode parecer que o disco é um enfadonho conjunto de solos de baixo, um atrás do outro, ledo engano meu irmão! Cycles reúne uma série de faixas agradabilíssimas de serem ouvidas em que o baixo é gravado várias vezes e as sobreposições nos dão a idéia de uma banda de baixos. A música é bastante agradável e flui facilmente, algo como o Kronos Quartet do baixo, sabendo ser agradável e vanguarda ao mesmo, para demonstrar que música moderna e contemporânea não precisa ser difícil! O CD tem doze faixas em que algo de minimalismo, jazz e música clássica se misturam em proporções semelhantes, com toques de tango e new age. O baixo é tocado com arco e também é dedilhado e a música vai se desenvolvendo em camadas, em que são sobrepostos temas novos que lentamente modificam o motivo central de cada composição.

Para que gosta de Dave Holland, Miroslav Vitous, Kronos Quartet, entre outras preciosidades da música.

Ruggero - agarthaprog.com

Chamber music composta ed eseguita solamente per contrabbasso... non c'è alcun bisogno di ascoltare il cd, sicuramente sarà una "palla mostruosa", come può essere altrimenti? Sbagliato. Puro preconcetto smentito dalla volontà dell'autore, Joris Vanvinckenroye, di infrangere le convenzioni e vincere lo scontato componendo per emozionare.

Vanvinckenroye è il leader degli Aranis chamber ensemble belga giunto di recente alla sua terza prova in studio ed erede di quella tradizione cameristica d'avanguardia che deve principalmente (ma non solo) la sua fama a gruppi storicamente (e musicalmente ) imprescindibili come gli Univers zero, gli Art zoyd ed i Julverne.

Come "Basta!", nome del progetto incarnato al 100% dallo stesso Vanvinckenroye, questo ottimo musicista e compositore ci propone "Cycles", cd contenente 12 composizioni di media durata per un totale di 45 minuti circa, con il preciso scopo di colpirci nell'anima, emozionare il nostro cuore e farci dimenticare sin dalle prime note di essere all'ascolto di un'opera realizzata con un solo strumento. Obiettivo centrato in pieno: mai un attimo di noia, molte idee, tutte belle e piacevolissime, grande capacità di "riempire" lo spazio uditivo sfruttando tutte le diverse possibilità espressive consentite dallo strumento. Con un pizzico di acida cattiveria paragono mentalmente gli Aranis e Vanvinckenroye con i nostrani (e sopravvalutati) Gattomarte e Lusvardi... sorrido, soprassiedo e rimetto nuovamente nel lettore "Cycles"...

Consigliato a tutti.

http://www.merlinprog.com/nordeuropa.htm

Aranis sin kaptein heter Joris Vanvinckenroye, og har tydeligvis behov for å lage musikk i en annen kontekst enn moderbandet. Ganske annen musikk egentlig, da det kun er Vanvinckenroye som spiller på sin kjære kontrabass! Antakeligvis høres det lite festelig ut for folk lest, men mannen skriver så gode låter og har så mye på hjertet at dette ikke er en analogi til en albansk spillefilm i sort og hvitt fra 1935. Faktisk er det ofte ganske triggende musikk og høyst utrolig at det er mulig å få en kontrabass til å lyde så mangeartet. Med Bastakonseptet viser Joris Vanvinckenroye til fulle at det er mulig å nyttiggjøre dette instrumentet på ganske så mange måter. Selvsagt er det mye overdubs og heftig bruk av studio sine muligheter, og så vidt våre ringe ører kan høre er det opp til fem "Joriser" som spiller på likt på enkelte partier! Selv om Vanvinckenroye er ekstremt dyktig på kontrbass blir det aldri en forfengelig musiker vi møter her, som er opptatt av, "se hvor flink jeg er". Tvert imot så er "Cycles" et ydmykt verk, som er personlig og hvor denne strålende musikeren virkelig gir oss noe genuint og høyst originalt. En musikk som blander jazzete toner, folkvibber, klassisk musikk og rock på en spennende måte. Basert på dette komme det en orkestral og minimalistisk, nærmest filmaktig fusionmusikk som er ytterst elegant forrettet. Selvsagt er ikke denne musikken for massene, men vel verdt for de som virkelig vil ha noe annerledes musikk, og som tåler en noe uvanelig musikalsk opplegg. Tittelsporet er kanskje skivas høydepunkt, og en verdig avslutning på albumet som en vil huske. Vi vil også huske en temmelig melankolsk stemning som "Cycles" gestalter, som noen ganger er nøktern og rolig men fint kontrastert med heftigere utblåsninger. Vanvinckenroye har utvilsomt den styrken at han har en visjon som går på å utfordre musikalske regler og ta sjanser og stole på sine egne instinkter i jakten på å utøve særegen musikk. Mer progressiv tankegods enn dette er det ikke mulig å ha, og for å riktig understreke det nevnte så underviser mannen bak Basta musikkstudenter i improvisasjon og kreativitet. Snakk om rett mann på rett plass! Skiva blir aldri kjedelig da det er en så variert kolleksjon av låter fra mektig "SRP" til "Cycles" som har flamenco vibber. Fra jazz i fri dressur på "Delayed" til "Sonan" hvor vi brått tar en kjapp tidsreise til middelalderen. "Cycles" er ei unik og spennende skive, som nok likevel mest er for de som søker virkelig kvalitetsmusikk som er modig og temmelig langt utenfor allfarvei.

Frédéric Vion - Traverses n°27

ARANIS fait partie des découvertes du festival Rock in opposition 2009. Vous pouvez suivre dans ce numéro que le leader du groupe qui laisse aisément la parole aux membres de ce groupe, est discret. Il est tellement discret que lorsqu'il sort un disque, il ne met même pas son nom sur la pochette.

Donc, derrière le nom énigmatique de BASta ! (les majuscules et les minuscules semblent avoir leur importance), se cache Joris VANVINCKENROYE, contrebassiste et compositeur attitré d'ARANIS, dans un essai musical intitulé Cycles. Un essai car il s'agit d'une manière de composer qui est différente de celle qu'il utilise pour ARANIS puisqu'il utilise l'enregistrement en direct sur lequel il joue et se réenregistre. Pour favoriser la diversité, les morceaux sont plutôt courts (3 à 4 minutes), basés sur une phrase musicale jouée en boucle qui fait l'objet d'une superposition d'autres phrases qui forment ainsi un dialogue musical uniquement à partir de la contrebasse, sans autre effet ni instrument ajouté.

Le résultat est à la croisée de différents genres : folk, chanson (sans texte ni voix !), rock de chambre, musique répétitive, expérimentations sonores. Bien sûr, le rythme est une composante évidente de la contrebasse, renforcé par le caractère cyclique des compositions, mais l'utilisation que Joris VANVINCKENROYE en fait fouille tous les univers possibles : avec archet, en pinçant les cordes, en tapant sur dessus ... La superposition de pistes est cependant limitée en nombre (pas plus de quatre), ce qui donne une certaine épure dans les morceaux. A certains moments, quelques passages semblent improvisés, d'autres rompent l'allure du morceau lui donnant une atmosphère différente. Ces moments permettent d'éviter un côté systématique et froid d'un jeu qui serait trop marqué par l'outil d'enregistrement.

Très bien fait, pas révolutionnaire mais plaisant à l'écoute.

Mirjam Adriaans - folkforum.nl

Het café van de Mezz in Breda is goed gevuld bij de laatste editie van Ent Op Streek in 2009. Er is wat geroezemoes, maar het optreden van BASta! wordt goed ontvangen, er wordt enthousiast gereageerd op de gelaagde basavonturen die Joris Vanvinckenroye uit zijn instrument tovert.

Lange sterke vingers sluiten zich om de hals van de bas. De muzikant legt zijn oor bijna tegen het instrument, dat hij tot leven brengt door te drukken, kneden, slaan en strijken. Joris Vanvinckenroye kennen we als inventieve bassist en componist van Aranis en Troissoeur, en als gastmuzikant bij tal van andere groepen. Vanmiddag maakt hij optimaal gebruik van de mogelijkheden van de bas in zijn nog jonge eenpersoonsproject BASta!. Als je niet beter weet zou je denken dat er meer instrumenten aan bod komen, het geluid van een viool wordt benaderd door de dunste snaar apart te nemen vlak boven de kam, toch is het enkel de bas die rockt, swingt, melancholiek jammert of ritmisch overtuigt.

Sommige composities heeft hij al enkele jaren op de plank liggen, waaronder het titelnummer van zijn solo cd Cycles die in september verscheen. Het is het eerste stuk dat hij voor dit project schreef, dus werd het album ernaar vernoemd. Titels interesseren hem niet zo, het publiek wordt zelfs uitgenodigd om een betere naam te verzinnen voor het nummer SRP, het gaat Vanvinckenroye om de klanken, de muziek. Dat heeft hij op zijn album al laten horen en vanmiddag laat hij het ook nog eens zien. Zijn gezicht oogt gespannen, soms licht verbaasd, af en toe zelfs gekweld. Waarschijnlijk is het pure concentratie, die zorgt voor een intensiteit en vooral expressiviteit die op een cd nauwelijks te vangen is. De bas lijkt een verlengstuk te worden van zijn bespeler. De nummers worden laag voor laag live geconstrueerd, zo legt hij tussendoor kort uit. Een man, een bas, een loop station en een delay apparaat, meer is niet nodig voor een uur lang boeiende muziek.

www.progreviews.com

I have a hard time with albums or live performances that consist of a single solo instrument (with the exception of solo piano). Acoustic bass in particular is tough for me to handle in a solo setting - I believe I saw improviser Reuben Radding do a solo upright bass set some years ago and truly had difficulty staying awake, even though Radding is a massively talented musician.

So when I received a package in the mail some time ago with the new Aranis album Songs From Mirage (yay!), and a recording of Aranis composer Joris Vanvinckenroye's works for solo bass (under the band name Basta!), it's not surprising that I spent some time with the full-band record and, embarrassingly, none at all on the solo bass record. I'm only now getting around to the Basta! disc, Cycles, and that's a shame, because it's fantastic.

Cycles has Vanvinckenroye's stamp all over it, of course, not just in the instrumentation but in the compositions. The 12 pieces on the record are chock-full of the tasty melodies, rhythmic grooves and intriguing counterpoints of Vanvinckenroye's Aranis compositions. But wait, you say: counterpoints? On a solo record? Yes, there are tons of overdubs going on here. This might as well be a full band recording, if the full band were all playing basses; it'd be impossible to pull off live as a solo show, but who cares? A far cry from an improvised set tossed off as an accompaniment to the new Aranis record, Cycles is a fully realized set of engaging compositions that just might be better than Songs From Mirage.

I've given it one and a half listens so far and you can bet that it'll be getting many more.

UPDATE: "impossible to pull off live as a solo show" - WRONG! Everything is possible with enough pedals. Thanks to Dave Kerman for the tip.

Matt Howarth - soniccuriosity.com

This release from 2009 offers 45 minutes of brisk classical music. Basta! is Joris Vanvinckenroye on double bass.

Surprisingly lively tuneage for one guy on a stand-up bass. While the engaging melodies retain a classical air, the material explores sprightly territory with a vibrant sense of adventurous daring. Strident bowing is balanced by luxurious sawing, flavoring things from both ends of the mood spectrum. There's plucking, slapping and touches of enhancement; in fact, Vanvinckenroye does just about everything to his instrument except fly it around the room. This extravagant performance style produces a versatile range of expressions, all of which are adroitly put to use to craft tunes of exquisite beauty.

While no actual percussion is present, carefully crafted slaps and artfully plucked strings provide suitable rhythms to the breezy melodies. A refreshing diversity is applied to the compositions, blending traditional airs with modern sensibilities. Yet these pieces flourish with spry animation, coaxing the double bass to sing with jubilation. Pensive characteristics are infused with brisk enthusiasm, transforming this tuneage into material that will delight even those who normally find classical music to be too dry.

Highly recommended.

RUIS n°53

BASTA! is het soloproject van Joris Vanvinckenroye, de bassist van de Belgische groep Aranis.

De sfeer van Basta! is vergelijkbaar met die van Aranis, maar iets meer filmisch en melancholisch. Alle nummers worden gespeeld met contrabas, telkens in meerdere lagen, en ritme en melodie vullen elkaar aan.

Mooi werk zonder meer.

Alice Bossut - musiczine.net

Quelle bonne surprise ! Cette galette a été pressée par le label Homerecords pour le projet solo de Joris Vanvinckenroye ! La musique de BASta! évoque à la fois le répertoire classique de Jordi Savall et les sons électro de Air, ainsi que la musique du film « Himalaya, l'enfance d'un chef ».

Joris a étudié le violoncelle au conservatoire royal d'Anvers, puis il s'est fait la main et l'oreille aux côtés d'artistes tels que Sandy Dillon, Björk, Satisho Takeishi, Toon Fret, Jan Marmenout, Robby Lakatos, en compagnie desquels il a participé à divers projets. Fondateur et compositeur du groupe Troissoeur, puis de l'autre formation (toujours active) Aranis, il participe aussi à des projets théâtraux. On l'aura compris, le bonhomme a eu l'occasion de se faire l'archet au gré de moult expériences.

S'il n'a que quatre cordes à sa contrebasse, il a plus d'un tour dans sa poche et surtout, une loop station qui lui permet de superposer les couches et d'avoir, pour ce projet solo, l'étoffe d'un orchestre de contrebasses !

« Cycles » est un album solo atypique. Les rythmes répétitifs sont posés sur des basses qui parfois trompent l'oreille et se prennent pour des sons électroniques. John Cage ne doit pas être bien loin, Joris pince, tape, frotte, secoue sa contrebasse et en sort des sons inattendus. L'instrument grince ou chante, c'est selon.

Dans un genre indéfinissable, mais à qui le terme 'rock de chambre' sied plutôt bien, BASta! est un projet expérimental et novateur, bien qu'on puisse évoquer les Velvet Underground et Brian Eno, entre (de trop nombreux) autres. On pourrait citer également le joueur d'oud Anouar Brahem pour l'aspect cyclique, la douceur et la sensualité des mélodies. La musique, harmonieuse, consistante et chargée de suspense, revêt aussi une dimension méditative, quasi-métaphysique. Joris joue seul dans un orchestre imaginaire et dès lors, très personnel. Basta ? Mais non, on en veut encore!

Dave Lynch - itunes.apple.com

April 2009 was a busy month for Antwerp double bassist Joris Vanvinckenroye. Not only did he spearhead the recording of Songs from Mirage, the third full-length CD by his principal creative outlet, the neoclassical chamber rock outfit Aranis, but he also kept his fingers busy under his solo moniker BASta! (exclamation point included and fully warranted), recording this occasionally astounding 45-minute album of multi-tracked bass. Cycles is 100 percent Vanvinckenroye and his double bass - there are no other instruments present (or at least that is the claim, as hard as that might be to believe at times) - although this is not the sound of unaccompanied bass solos. Rather, Vanvinckenroye plays what would appear to be a handful of bass parts at the very least, and oftentimes what sounds like a bass-filled ensemble of nearly orchestral proportions, in multi-layered compositions that surely encompass both the highest and lowest notes the instrument is capable of producing.

Unsurprisingly, the bassist is enamored of pulse-driven music, as he is when composing for Aranis, and in many ways Cycles sounds like Aranis if that ensemble's violins, flute, accordion, piano, and guitar had been replaced by basses. The result is certainly earthier, and if you think Aranis' chamber instrumentation and Euro-folkish elements humanize that group's occasional minimalist tendencies, well, Vanvinckenroye takes things a step further here - with their woody textures and grain, his basses are engaged in a deeply organic dance as they lay down a strong foundation of repeated, loop-like phrases while also answering one another in counterpoint, chugging through the middle ground with relentless drive, and singing wildly in the high registers.

And that's only on the first track, "Codis." Scattered across the disc as a whole, Vanvinckenroye uses the bass as a percussive instrument, his arco playing is rich with overtones and recorded with crystal clarity yet depth by Pieter Thys (who certainly deserves much credit for the amazing sonics heard here), and his pizzicato technique in the deepest range provides a true kick to the sternum. On album highlight "SRP," a 7/8 rhythmic foundation is joined by buzzing, fluid basses recalling Percy Jones' electric fretless before shimmering celestial strings - those are basses? - enter to astonishing effect.

Vanvinckenroye and Thys conjure up a rough and grainy tone particularly in the middle register - some might even be reminded of Tom Cora's cello - given added punch by the bassist's sometimes clipped phrasing, even when he is bowing. And yet Vanvinckenroye's layered arrangements and melding of classical, rock, folk, and world music styles also recall another "traditional yet contemporary" artist - Sicilian cellist Giovanni Sollima.

The tendency to compare Cycles to the work of cellists rather than other bassists should indicate Vanvinckenroye's facility with what in some hands - aside from the bevy of jazz-based creative improvisers, that is - can be a heavy and cumbersome instrument. Not so here, even as Vanvinckenroye never loses sight of the fact that double basses have arguably found their most engaging roles in rhythm sections. And rhythm is key throughout Cycles, even when the bassist mimics the sound of a creaky door hinge in a haunted house during "Delayed" (although he strays from the rhythm in a standout improvisational interlude during the title track - ironically perhaps the most uncharacteristic music on the disc).

Cycles is a fabulous showcase for the talents of Joris Vanvinckenroye, and one might hope he would bring these skills more to the fore in Aranis, his primary gig at the time of this recording.

Dave Lynch, Rovi

Jâk - folkroddels.be

De tweede solo-artiest was Joris Vanvinckenroye op een contrabas. We kennen deze muzikant al jaren, eerst als één van de broers binnen TROISSOEUR en later als bezieler en componist bij ARANIS (waarvan we onlangs nog een CD-recensie publiceerden).

Zijn soloproject heet BASTA (vat je hem?). Al tijdens het eerste nummer 'Delayed' was het net of er een gans orkest op het podium stond. Om te vermijden dat het publiek zou denken dat hij stond te playbacken legde hij uit dat hij dit effect bereikte dankzij twee electronische snufjes die bediend worden met zijn voeten: een loopstation en een delay. Hij is zeker niet de enige die we kennen die dit doet: denk maar aan Jeroen Geerinck (onlangs nog op 't boombalfestival) en Daniel Detamaecker, maar hier werden deze effecten gebruikt in functie van de schitterende composities. Dat een contrabas diepe zware tonen kan spelen dat weet natuurlijk iedereen, maar Vanvinckenroye haalt er veel meer uit: nu eens percussie, dan weer hoge tonen of een krassend geluid. Soms met de handen, vaak met de strijkstok slaagde hij erin het publiek muisstil te doen luisteren. Onze fotografe durfde op den duur zelfs niet meer te fotograferen, want zelfs het klikken van de spiegelreflex was te horen tot ver in de tent. Het was geleden van een optreden van Renaud Garcia Fons lang geleden in Gent dat ik nog zo onder de indruk geweest was van een contrabassist.

Hij kreeg oververdiend een staande ovatie. Later viel deze eer ook de beurt aan SNAARMAARWAAR en STYGIENS, maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dit ongetwijfeld kwam omdat de stoelen tegen dan verwijderd waren uit de tent. Dit soloproject BASTA verscheen ook op CD. Binnenkort publiceren we een recensie van dit kleinood.

Christian Moll - folkworld.eu

Vor einigen Jahren war die junge belgische Folkmusik Szene eine der heißesten in Europa. Viele junge Bands habe ungewöhnliche Wege beschritten und verschiedenen Einflüsse in ihr Klangbild eingearbeitet. Ich habe allerdings in den letzten Jahren diese Szene etwas aus den Augen verloren. Dabei habe ich sicherlich einiges verpasst.

Die beiden vorliegenden Alben sind 2009 Erzeugnisse der flämischen Szene. Maßgeblich beteiligt an diesen beiden Alben ist Joris Vanvinckenroye. Joris spielt den Kontrabass und ist Komponist - alle Kompositionen der beiden Alben sind aus seiner Feder. Ich bin vor einigen Jahren schon auf Joris gestoßen - damals war er mit seinen Brüdern und Pieter Thys bei den "drei Schwestern" Troisseur.

Basta! ist die Joris solo auf dem Kontrabass. Das ganze Album ist ausschließlich dem Kontrabass gewidmet - gezupft und gestrichen. Ich bin beeindruckt wie voll der Klang auf dem Album zum Teil geworden ist. Seine Kompositionen sind stimmig und langweilig wird mir das Album nie...

Aranis existiert schon einige Zeit und "Songs from Mirage" ist schon das zweite Album. Vor diesem Album war Aranis eine rein instrumentale Band - hier stoßen jedoch drei Sängerinnen zu der Band. Schon instrumental bilden die Musiker gerne große Spannungsbögen. Der Gesang ist mysthisch, oft sehr fordernd, etwas getragen mit zum Teil chorhaften Charakter, gesungen wird in einer Sprache, die ich nicht erkenne (ich nehme an, dass es auch keinen echten Text gibt - sondern eher lautmalerische "Stimminstrumente"). Durch die Stimmen wird der Spannungsbogen der Instrumente verstärkt.

Beides sind sehr spannende Alben - empfehlenswert! (Auch wenn ich zugeben muss, dass ich bei Aranis bei ersten Hören mir noch nicht sicher war, ob mir die Musik gefällt - aber die Faszination nimmt mit jedem Hören zu.)

Luther Zevenbergen - New Folk Sound

De vroegere contrabassist van Troissoeur Joris Vanvinckenroye is na het opbreken van die groep nooit uit beeld verdwenen. Zo is hij de laatste jaren vooral actief in Aranis, een groep die hij al in de nadagen van Troissoeur oprichtte. Aranis heeft zojuist haar vierde cd opgenomen die in de loop van dit jaar versschijnt en Vanvinckenroye verraste vorig jaar met een bijzondere solo-cd onder de naam Basta!. Daarnaast maakte hij ook muziek voor dansen theaterprojecten. Onlangs trof ik hem ope en straattheaterfestival in leper. Ik sprak met hem over de verschillende muzikale projecten waar hij druk mee is.

Onder de naam Basta! Staat hij alleen op het podium, slechts gewapend met zijn contrabas en een loop-sampler. Met dit apparaat kan hij, terwijl hij speelt, korte stukjes samplen om die vervolgens als basis te gebruiken voor een nieuwe laag. Ik vraag hem hoe dit project precies tot stand is gekomen. "Met Troissoeur probeerden we van alles uit en hebben zoo ok met elektronica geëxperimenteerd. Onze gitarist had altijd wat van die apparatuur, die eigenlijk speciaal voor gitaar gemaakt is, zoals bijvoorheeld een loopstation. Ik vond dat tof en heb daar ook dingen mee uitgeprobeerd. Op een gegeven moment ben ik voor mijn eindexamen van het conservatorium de uitdaging aangegaan om zo'n stuk te maken. Ik vond dat ik voor mijn examen beter zoiets kon doen dan een concerto uit 1800 te spelen. Dat is mijn ding niet helemaal, ik wilde echt iets persoonlijks creëren. Alleen de contrabass vond ik wat te mager en dus ging ik het uitproberen met die loops. Daar ben ik een paar jaar vrij ongedwongen mee bezig geweest, maar ent het eindexamen had ik een doel en heb ik zo'n stuk uitgewerkt. Ik ben daar goed op beoordeeld en dat gaf me de stimulans om het uit te bouwen en er wat nieuwe stukken bij te maken. Een concert vormde dan weer de gelenheid om nieuwe stukken uit te werken en zo heb ik in vier, vijf jaar een heel programma samengesteld. Het leek mij een goed idee om naast de laatste Aranis-cd tegelijkertijd ook deze cd uit te brengen, dan kun je dat meteen meenemen in dezelfde promotie."

De interactie van een groep wordt met Basta! Dus eigenlijk vervangen door de interactie met de technische middelen, zoals een loopstation. "In de tijd met Troissoeur heb ik wel gemerkt dat het heel moeilijk is om zoiets als een loopstation te gebruiken in combinatie met andere muzikanten. Omdat je een vaste puls moet hebben. En dat moet je dan synchroon zien te krijgen. Zoverzijn we als groep nooit gekomen. Je kunt dat dan het beste solo doen, dan heb je de controle over alles. Ofwel werk je zonder ritme en maak je meer soundscapes. Dat laatste hebben we met Troissoeur wel gedaan."

Wie de Basta!-cd beluistert heeft regelmatig het gevoel dat er meer muzikanten aan het werk zijn. Joris legt een basis van basloopjes en ritmische patronen en speelt daarover melodieën in de hoge registers. Op bepaalde momenten lijk je een strijkkwartet te horen. De vraag is dan ook op welke manier hij die lagen opgebouwd heeft in de studio en hoe hij dat live in zijn eentje doet. "Alle structuren van een stuk komen min of meer overeen met wat er op de cd staat. Uiteraard is een cd geen live-concert, en ik heb wel kleine aanpassingen gedaan om het voor de cd wat beter te maken. Soms moet je twee schema's wachten voor je de volgende partij kan spelen, puur omwille van de techniek. In de studio ga je dat niet doen, want dat wordt dan een saai moment. Tijdens een optreden kan dat best omdat er toch wel meer gebeurt. De grote structuur van een stuk blijft echter wel hetzelfe. Ik heb in de studio ook niets op voorhand opgenomen. Want het moest geen cd worden met stukken die tijdens optredens onspeelbaar zijn." De muziek op de cd klinkt allemaal vrij spontaan, alsof het geïmproviseerd is, maar tegelijk klinken de melodieën doordacht en vloeiend.

"Voor Aranis schrijf ik altijd alles uit, terwijl we met Troissoeur een veel intuïtïevere manier van werken hadden. Basta! Is eigenlijk een combinatie van die twee manieren van werken. Met die loopstation, kwam ik al improviserend tot iets, om dan vervolgens een melodie uit te werken. Voor de optredens heb ik geoefend om de gecomponeerde melodieën over de loops te spelen. Met improvisatie vanuit loops is het gevaar dat het vaak terugvalt op patronen die op den duur niet genoeg afwisseling brengen. Het basisschemaligt vast. De bovenste laag kan wel een beetje variëren van concert tot concert, maar als je vraagt of het allemaal improvisatie is, dan moet ik zeggen dat dit slechts voor een klein deel zo is."

Voor elk project waarin Joris Vanvinckenroye actief is, geldt dat het muzikaal heel moeilijk te plaatsen is. Ook in zijn solo-cd herkent de luisteraar flarden klassiek, geïmproviseerde muziek, maar ook elementen uit de folk en wereldmuziek. Maar een vergelijking die je overall terugziet is die met componisten als Steve Reich en Michael Nyman. De eerste is de grootmeester van de 'minimal music', terwijl de tweede daar veel elementen uit leent, maar tevens veel sterke melodische ontwikkeling in zijn werken stopt. "Ik ken de muziek van Michael Nyman en Steve Reich natuurlijk wel, maar zij zijn eigen lijk geen grote voorbeelden voor me of vormen voor mij geen streefdoel. Door die loops kom je uit op herhaalde patronen. Dat is eigenlijk een technische belemmering, maar ik probeer dat om te zetten naar iets muzikaals. De gedachtengang van Steve Reich was juist om vanuit herhaling iets te creëren en hij werkte veel met faseverschuiving. Zulke dingen doe ik nooit. Maar die invloeden neem ik natuurlijk wel mee, zoals ik uit allerlei genres invloeden meeneem. In die vijftien jaar dat ik actief ben heb ik diverse fasen doorgemaakt. In de begintijd van Troissoeur was dat onder andere de folk. En dan vooral de wat avontuurlijke folk uit Scandinavië, of de Balkan. Groepen die iets meer doen dan alleen traditonele muziek spelen. Tegenwoordig heb ik vooral veel voeling met Chamber Rock of Rock in Opposition. De essentie van die genres is dat je alle stijlen vermengt en zo tot nieuws komt."

Joris deed in 2005 eindexamen op het conservatorium en begon die opleiden dus toen hij al actief was met Troissoeur. Maar voor iemand met zo'n brede muzikale oriëntatie zou het conservatorium benauwend kunnen zijn. "Ik heb gelukkig leraren gehad gie mij niet in een keurslijf wilden steken. Ze gaven me de vrijheid, ook omdat ik al iets ouder was en goed wist wat ik wilde. Ze hebben me daar goed in gesteund. Uiteindelijk ben ik het conservatorium gaan doen om me te ontwikkelen en vooral de strijktechniek wilde ik goede leren. Daarom heb ik ook de classieke richting gekozen en niet de jazz, waarin die strijktechniek niet echt bestaat. Ik heb nog wel gevraagd op de informatiedag og ik de twee richtingen kon combineren, maar dat was dus niet mogelijk."

De muziek waar hij binnen zijn studie veel aan gehad heeft is Bach. En misschien vinden we daarin wel een link met Basta!. Want Bach mocht dan geen loopstation hebben, de gedachte om één muzikant tegelijkertijd twee partijen te laten creëren is in de Cello Suites van Bach ook aanwezig. "Hij deed dat allemaal met noten. Daarom is het ook mooi en uitdagend om te bestuderen, omdat je voelt, hier is over nagedacht, hier zit iemand achter die dat met visie deed, die een ongelofelijk vakmanschap had. Ik heb alle Cello Suites van Bach gestudeerd. Dat is echt heel moeilijk in ik zou het ook nooit op een concert durven spelen. Maar ik vind het prachtig, het is ook het enige van het klassieke repertoire dat ik nog regelmatig studeer."

Zelf heeft hij dus een vruchtbare tijd gehad op het conservatorium, maar hij ziet ook wel de beperkingen. "Hoe er nu mee omgegaan wordt is heel intellectueel. Het gaat vooral om de details en niet meer om zelf muziek creëren. Uw eigen muziek maken geeft veel meer voldoening. Daar is veel te weining aandacht met medestudenten tijdens de opleiding. Dat is toch het moment om zoïets te doen."

De muziek van Aranis leunt veel sterker op de klassieke muziek dan de andere projecten van Joris. Dat heeft voor een deel natuurlijk ook met de samenstelling van de groep te maken. "We proberen dat nu wel een beetje te veranderen. Als we proberen om het een keer te laten, rocken, dan lukt dan vaak maar half. Vorige week hebben we de nieuwe cd opgenomen. We hebben er nu een drummer bij, die helemaal geen klassieke achtergrond heeft. Hij heeft meer een rockmentaliteit en dat past goed in de groep, hoe vreemd dat ook mag klinken."

Aranis is ook een groep met veel verschillende invloeden, maar de klassieke stempel heeft misschien ook wel te maken met het feit dat de muziek vooraf gecomponeerd wordt. Of speelt daar toch een groepsproces mee, zoals bij Troissoeur? "Dat groepsproces was er hij Troissoeur wel meer dan met Aranis, maar ik wild at ook wel relativeren. Troissoeur was naar buiten toe een groepsproces, maar dat was ook niet altijd zo. Daar warden veel dingen ook afzonderlijk voorbereid en in de groep gebracht, maar dat mocht naar buiten toe niet gezegd worden. Het was niet zo dat alles in de oefenruimte ontstond, er waren riffs en zelfs structuren die thuis werden voorbereid en dan gezamenlijk werden gearrangeerd. Als we wat samen probeerden te maken, vooral in de laatste jaren, kwam het nooit tot een resultaat. Iedereen had een ander idée en dat liep zo uit elkaar date er niet uitkwam. Dat is ook de redden dat Troissoeur is vastgelopen. Op een gegeven moment kon ik mijn ideeën ook niet meer kwijt. Die stijl wilden de anderen niet meer, dus ben ik uiteindelijk maar een eigen groep oprichten. Zo is Aranis ontstaan."

Naast de muzikale projecten werkt Joris ook samen in een dansvoorstelling. En in leper spreek ik hem vlak voor een optreden met theatermaker Kurt Demey die er zijn voorstelling De Gehoornde Man speelt. "Dat is heel fijn om te doen. Het is een heel ander publiek, dat niet direct voor de muziek komt, maar wel apprecieert wat ik doe. Met dans is voor mij veel makkelijker, omdat muziek en dans elkaar niet in de weg zitten. Er is meer interactie, zoals dat ook tussen muzikanten is. Als iemand nu iets met tekst doet, moet ik me daar aan aanpassen. Maar het belangrijkste is voor mij dat ik mijn muziek kan brengen. Ik will er wel voor waken dat niet iemand van mij vraagt om in de stijl van wie dan ook te schrijven. Ik kan musikaal wel alle kanten opgaan, maar moet het wel zelf zo voelen."

Marius Roeting. - pzc.nl

Wat zou een solo-instrument mij als muziekliefhebber kunnen bieden? Ik dacht in dertig seconden de cd Basta! wel even door te kunnen skippen.

Het tegendeel bleek waar. Vijfenveertig minuten bleef ik gefascineerd en gepassioneerd gekluisterd aan de geluidsboxen. Eén man, Joris Vanvinckenroye, acteert met één instrument (een contrabas) als een ware one-man-band en creëert een dynamisch groepsgeluid. Oók live maakt hij dat totaalgeluid waar. Vrijdagavond presenteert Vanvinckenroye Basta! in theater De Wegwijzer in Nieuw- en Sint Joosland.

Vanvinckenroye speelt contrabas. Maar niet alleen maar 'pom pom pom'. Hij plukt, trekt, strijkt, slaat, wrijft en trommelt op snaren en klankkast. Zijn muziek kent vele uitingsvormen. Het is een samengaan van diverse opgedane invloeden en omvat onder meer klassiek, jazz, pop, rock, folk, wereldmuziek en kamermuziek. Het valt niet te categoriseren in een van die vakjes, maar is tegelijkertijd alles tezamen.

Zijn composities zijn als een muzikale puzzel, waarbij alle stukjes passend zijn in vorm, (klank)kleur, thematiek en sfeer. De Vlaming maakt daarbij gebruik van elektronische hulpmiddelen. De delay - voor geluidsvertraging en nagalm - en een loop-station zijn de belangrijkste hulpbronnen. Met het laatste kan hij live, dus niet voorgeprogrammeerde, stukjes opnemen en ze laten terugspelen. Zo bouwt de bassist laag voor laag een compositie op.

"Het alleen spelen brengt een beperking met zich mee. Meestal begin ik met een ritme dat als basis voor de melodie geldt. Daarna komt een baspartij, een melodielijn, een tweede lijn enzovoort. Zo vul ik de compositie langzaam in. Na twee minuten moet ik wel een groepsgeluid gecreëerd hebben. Alles moet kloppen. Dat vergt veel oefening."

"De begrenzing van het alleen spelen is eveneens een voordeel. Je speelt exact in dezelfde sfeer en timing. Bovendien kan je als solist veel makkelijker aansluiten bij andere projecten, zoals voorstellingen met dans en toneel", vertelt de bassist.

Het gebruik van de techniek is geen doel op zich, maar staat in dienst van de muziek. "Zo'n zes jaar geleden begonnen we in mijn voorgaande groep Troisseur te experimenteren met elektronica. Ik studeerde in die periode af op het conservatorium en wilde iets bijzonders en persoonlijks als eindproject leveren. Ik heb het gebruik en toepassen van die elektronica toen verder ontwikkeld. Langzamerhand groeide het aantal composities en kon ik er een heel repertoire en een cd mee vullen. Er is eerder een muzikale beperking dan een technische."

Al is er sprake van enige improvisatie tijdens een uitvoering, vooral de structuur van de compositie ligt vast. "Ik heb geen standaard werkwijze. Elke compositie heeft een eigen verhaal, een eigen geschiedenis. Maar meestal ontstaan ze uit een improvisatiemoment. Dat registreer ik. Het zijn kleine muzikale ideetjes die ik later aanvul."