• Accueil
• Contact
• Liens

Nederlands
English

fRoots de Janvier/février 2006.

« L'affaire du pigeon » du groupe : Dazibao, issu du CD original Alma, Home Records 4446009, sera repris sur le CD compilation « fRoots26 », 18 titres, 12,000 exemplaires tirage maximum qui sera offert gratuitement avec le magazine

World - déc.2005/jan.2006

Dazibao c'est une musique difficile à définir, proche d'une atmosphère folk "euro-orientale" festive. Les deux accordéons diatoniques de Sophie Cavez et Jonathan de Neck insufflent un air de musique populaire européenne, saupoudrée d'accents flamencos et orientaux avec la guitare et le luth de Karim Baggili, le tout soutenu par les nombreuses percussions (darbouka, pandeiro, udu, cajon ...) de Jo Zanders. C'est un quatuor frais et original où musique rime avec plaisir. Dazibao surprend, casse les rythmes, sait se réinventer dans une même chanson. "Avant-Après" par exemple débute par une guitare à l'influence brésilienne marquée, puis des voix timides se greffent aux accordéons donnant une tout autre couleur à l'ensemble, une coupure rythmique avec une reprise très accélérée, encore un changement de rythme avec un solo de guitare intimiste et la chanson se termine sur des percusssions qui font le lien avec la chanson suivante : "A fond l'épi" au swing ensorcelant. Les accordéons se cherchent, se suivent, sont en canons puis l'instant d'après s'interpellent en jeu de questions-réponses, donnant lieu à des duos originaux (Suzanette). Le luth, lui, est utilisé de manière neuve, avec des solos attachants, lançant des modulations au milieu des morceaux (Croc' et Franklin). Un groupe où les musiciens sont pour la majorité autodidactes mais qui possèdent une sonorité d'ensemble originale et travaillée.

Marc Bouduin Le Canard Folk - Octobre 2005

Voici le premier cd du groupe Dazibao, avec Sophie Cavez et Jonathan De Neck aux accordéons diatoniques et à la composition, avec Karim Baggili (guitare flamenco, oud) et Jo Zanders (percussions). Et, en invité, Vincent Noiret (contrebasse). C'est donc de l'accordéon diatonique nouvelle tendance, avec une touche flamenco plus ou moins prononcée selon les morceaux. C'est bien plus qu'un nouveau duo Laloy - Le Tron, même si le début du disque y fait immanquablement penser. Non, les deux accordéonistes développent une vision personnelle qui alterne passages énergiques et moments de rêverie, voire de brefs passages méditatifs en solo ("A fond l'épi", "Tabouret-vache") du plus bel effet. Le long "Anneaux de Novembre", qui débute en forme de valse joliment ornementée à la Marc Perrone, est un délicat bijou. Et Karim Baggili, plus que d'apporter simplement une couleur exotique, contribue significativement à la construction du groupe. Vous aurez sans doute l'occasion d'entendre Dazibao lors de sa très active tournée promotionnelle : ce groupe prend sa destinée en main.

Nicolas De Man et D.J. Rome : Ciné Télé Revue - 6 octobre 2005

Coup de coeur. L'exception étincelante de finesse.
Alors là, pour une surprise, c'en est une magnifique, qui, en plus, est un produit bien de chez nous ! Toutefois, autant vous prévenir tout de suite : ne vous attendez pas à du rock ou à quelque chose dans le genre, car l'inspiration est résolument orientale, avec des touches folk et flamenco. N'espérez donc pas entendre des guitares électriques ou des synthés. Il s'agit ici d'acoustique, de musicalité et de sonorités aussi inspirées qu'enchanteresses... Au milieu de la production discographique actuelle, Dazibao fait office d'exception culturelle, étincelante de beauté et de finesse. Pour un coup d'essai, c'est un coup de maître. A découvrir absolument !

Henk, foto's Martijn Lieffers en Ronald Rietman - folkforum.nl

Dazibao overdonderend in Tilburg
Het Waals/Vlaamse kwartet Dazibao liet zondagmiddag Tilburg versteld staan. Dat wil zeggen, de zeventig mensen die zich gelukkig wisten met een plaatsje in muziekpodium Paradox. De gelaagdheid van de akoestische luistermuziek boeide van begin tot eind.
Onder het publiek muzikanten als de Vlaamse topgitarist Philip Masure en traditiegetrouw ook liefhebbers van moderne jazz. Zij constateerden na afloop terecht dat Dazibao over een week absoluut niet zou misstaan tijdens Stranger than Paranoia, een festival in Paradox dat het publiek graag confronteert met muziek die op vele manieren grenzen overschrijdt.
Elementen uit folk, klassiek, jazz, mediterraan, raï, flamenco, oosters, arabisch, Zuidamerikaans, Vlaamse traditionele muziek en wat al niet meer worden door Dazibao als vanzelfsprekend in elkaar gevlochten. De jonge muzikanten bedienen zich van diatonische accordeons (leidster Sophie Cavez en Jonathan De Neck), flamenco gitaar en Arabische luit (Karim Baggili) en percussie (Jo Zanders). Stuk voor stuk tonen ze zich één met hun instrumenten.
Sophie Cavez, die balmuziek brengt met haar band Cavez-Express, hanteert met Dazibao complexere patronen. Geen dansmuziek dus, maar luistermuziek met wel net zo'n aanstekelijke grooves. Een enkele keer wagen twee fanatieke dansers nog een scottish op Tabouret-vache. Soms meen je ook even een bourrée voorbij te horen komen, een jigue of een mazurka, maar daar is geen beginnen aan. Telkens wijzigt het tempo of wordt het ritme ingenieus omgegooid. Iedereen luistert ademloos toe en krijgt op het einde - hoewel na een kleine twee uur vrijwel murw gespeeld - nog een toegift.
Alle nummers van het eerder dit jaar lovend ontvangen debuutalbum Alma passeerden. Maar ook nieuw werk als het nummer Bathmen, genoemd naar de plaats in de buurt van Deventer waar de vier muzikanten verbleven tijdens hun eerste korte tourtje door ons land twee maanden geleden. In dat nummer is een voorname rol weggelegd voor de ud.
Met name de Arabische kleur die deze korthals luit aan de sound geeft zorgt dat Dazibao zich onderscheidt van bijvoorbeeld de formatie Tref, waarbij de muziek ook om twee diatonische accordeons draait. Karim Baggili, wiens vader uit Jordanië afkomstig is, maakt indruk op de ud. Zeker als hij bij aanvang van de tweede set een razendsnel intro speelt, refererend aan de Arabische taqsim, een inleidende improvisatie. Meer nog dan op de cd kleurt hij de muziek als hij arabische zang imiteert bij zijn ud-spel.
Maar Baggili kruidt de muziek niet enkel Arabisch. Ook Andalusië blijkt niet ver weg als hij de flamenco-gitaar virtuoos bespeelt. Het publiek maakt daar al meteen kennis mee tijdens het openingsnummer Alma. De accordeons mogen dan - zeker op de cd - bepalend zijn, live is de snarenmeester dat minstens zo. En dan zou ik daar eigenlijk in een adem aan toe moeten voegen de enorme drive en subtiliteit van percussionist Jo Zanders. Op darbouka ondersteunt hij de arabische touch, op cajón de Andalusische en dan brengt hij op tamboerijn ook nog Zuid Amerikaanse spirit in.
Diatonisch accordeoniste Sophie Cavez is verantwoordelijk voor de meeste composities. Maar uit de pen van haar maatje op net zo'n prachtige Castagnari accordeon, vloeit ook al het nodige schoons. Als de twee accordeonisten improviseren op het thema Anneaux de novembre van De Neck, herken je de invloed van beider leraar Didier Laloy. De Neck blijkt niet bang voor wat dissonantjes. De dynamiek is ongekend. Dan weer verstild, dan weer uitbundig. Een enkele oogopslag van de een brengt de ander weer in het gareel van het folky thema of geeft juist het sein voor een uitstapje naar een modern klassiek intermezzo. Cavez en De Neck groeien als het ware naar een twee-eenheid.

Ton Maas, Volkskrant (NL) 13-10-05, *****

Wat bezielt vier begenadigde muzikanten uit België om zich 'muurkrant' te noemen? Al doen ze dat in het Chinees, feit is dat er aan hun muziek geen woord te pas komt. Wel is er een fascinerende dialoog tussen de diatonische accordeons van Sophie Cavez en Jonathan de Neck, die door de percussie van Jo Zanders en de ûd of gitaar van Karim Baggili vernuftig van interpunctie wordt voorzien.
Dazibao mag dan voortkomen uit de Vlaamse neo-folkboom (Cavez speelt tevens in Urban Trad en De Neck bij Laïs), de subtiele gelaagdheid en de spankracht van hun composities tillen deze muziek daar mijlenver bovenuit. Razend knap om het dan nog zo luchtig en bijna terloops te laten klinken. Morgen te zien in Hengelo(Rabotheater) en overmorgen in Deventer (Theater Bouwkunde).

Geert Verbeke / Stage magazine

De aanspreekbaarheid van deze muziek is gewoon schitterend, een golf emotie raakt mij middenscheeps. Voltreffer met veel nostalgische kleuren. Knap werk met musici die elkaar uitstekend aanvoelen en elkaar veel ruimte geven. Speels en inventief, en ook hier de verstilling naast het speelse. Meer van dat...

Georges Tonla Briquet - MaasMuzikas

Mazzmuzicas #012
Dazibao is niet minder dan de nieuwste sensatie in het Belgische folkwereldje. Sophie Cavez (diatonische accordeon, zang en ook lid van o.a. Urban Trad en Camaxe), Jonathan De Neck(diatonische accordeon, zang), Jo Zanders (per-cussie; stuwende kracht achter Fanfarrah en Lokomotiv en tevens actief bij Göze) en Karim Baggili hebben alles om uit te groeien tot een topgroep.
Techniek(het ongelooflijke samenspel in een aantal stukken!), vlotte melodieën (alle-maal eigen werk!), avontuurlijke combinaties op de as België-Zuid Spanje-Noord-Afrika en bovenal een niet te stui-ten spelplezier. Live kun je dit laatste natuurlijk nog beter evenaren maar zelfs hier op cd kun je het niet ontkennen. De openingstrack alleen al overvalt je door de frisse en onstuimige klanken. Dit is heus geen toevalstreffer of een raak gekozen zet om de cd mee te beginnen want het blijft zo tot de laatste noot 48 minuten later. De combinatie accorde-on-oud en accordeon-flamencogitaar zorgen voor de meest kleurrijke sfeerscheppingen die we in deze context sinds lang gehoord hebben.
In het verlengde van Didier Laloy en Tricycle. Ze speelden zich reeds in de kijker op Sfinks en het Dranouter festival en Muziekpublique maakte er een punt van de officiële cd-voorstelling te organiseren. Betere referenties kun je toch niet wensen. Hou deze groep in het oog want dit is hot stuff. Volgend jaar gegarandeerd op heel wat zomerfestivals.

Jan op 25/10/2005 23:03 © folkroddels.be

Dazibao in Cultuurkapel De Schaduw
Alma wordt voorgesteld in the 'Middle of nowhere'
Als je ooit op zoek bent gegaan naar 'the middle of nowhere' en niet gevonden dan kan ik je allicht een hint geven. Snor eens door de velden van Ardooie (West-Vlaanderen) en je zal er zeker en vast, ergens in een donker hoekje, Cultuurkapel De Schaduw ontdekken.
Vrijdag 21 oktober bood deze hele mooie en ongewoon gezellige lokatie onderdak aan DAZIBAO. Samen met (amper) een veertigtal andere gasten woonde ik er een wondermooi concert bij. De enige voorstelling trouwens van de eerste full-CD 'Alma' in West-Vlaanderen!
Jonathan, Sofie, Karim en Jo namen ons op sleeptouw doorheen hun eerste volwaardige CD! Eigenlijk had ik het schijfje vooraf al veelvuldig beluisterd. De commentaar die JÅK eerder schreef kan ik dan ook alleen maar beamen. Maar eigenlijk was ik ook al heel wat eerder 'weg' van deze groep. Meer bepaald van toen ik het demootje 'Tabouret Vache' in mijn handen werd gestopt door Jo Zanders, na een optreden van TANTRA in d'Iefte te Deerlijk.(2003)
De schitterende accordialogen die Jonathan De Neck en Sophie Cavez opvoerden waren stuk voor stuk pareltjes om van te genieten. DEUX ACCORDS DIRONT was hier nooit ver weg.... Een andere streling voor oor (en oog!) was het gitaar- en luitspel van Karim Baggili. De manier waarop deze man de snaren beroert, is gewoonweg verbluffend. Aangevuld met het subtiele maar uitdrukkelijke percussiespel van Jo Zanders (de enige Vlaming van het viertal) bereikte DAZIBAO een ongeëvenaarde muzikale volmaaktheid. Deze cocktail van Oosterse muziek, flamenco en folk is bepalend voor het geluid van DAZIBAO. Vier ijzersterke muzikanten die samen een ijzersterk product serveren: gouden dauwdruppels op een zonovergoten grasveld! Zondermeer zalig!
Woordvoerdster Cavez maakte van de gelegenheid gebruik om haar Nederlands te etaleren en te oefenen. Ik wil ze hiervoor van harte feliciteren!
Het is duidelijk dat de groep met deze bezetting ook mikt op (Vlaamse) schouwburgen, theaterzalen en intieme locaties als deze. Volgens mij komt DAZIBAO dan ook volledig tot zijn recht als je voluit van de muziek kan genieten. Met een half geïnteresseerde tent of zaal verwordt hun muziek tot de spreekwoordelijke 'parels voor de zwijnen'.
Vlaanderen weze gewaarschuwd: ook Wallonië zendt zijn folkzonen en -dochters uit. En dat kan alleen maar de muzikale sterkte van ons kleine landje bevorderen.

fROOTS Playlist

10 albums that we've enjoyed listening to while putting this issue together. Some are so fresh off the press that they aren't even reviewed yet, but you can hear tracks on fRoots Radio ... DAZIBAO Alma ...

Bart Vonk Financieele Dagblad 07-10-05

Het is bijna niet te vatten met wat voor professionaliteit onze zuiderburen met volksmuziek bezig zijn. De ene folkgroep staat nog maar net in de schijnwerpers of de volgende staat al weer te trappelen om de podia te bestormen. Ook de Waalse groep Dazibao verrast met haar debuutalbum Alma.
Spil van de band zijn de piepjonge trekharmonicaspelers Sophie Cavez en Jonathan De Neck. Onwaarschijnlijk virtuoos gaan zij tekeer op hun diatonische instrumenten waarop je slechts 'hele tonen' kunt spelen. Toch lijkt die beperking van geen enkel belang, want de harmonicaduels houden de aandacht van begin tot eind vast met een woeste mengeling van musette, tango, flamenco en zelfs Arabische muziek ondersteund door Arabische luit. Het maakt dit album tot een spannende luisterervaring.

Henk - Waardering 8,5

http://www.folkforum.nl/content/view/5606/55/
Sophie Cavez hoorde ik zo'n tweeënhalf jaar geleden voor het eerst in 't Smiske in Asse. Voor de pers werd daar het album Jong Folk ten doop gehouden. De Waalse Sophie vertegenwoordigde Dazibao, een van de vele jonge Belgische folkgroepen die op dat album aan bod komen. De jonge accordeoniste maakte een verlegen indruk. Pas toen ze haar diatonische accordeon bespeelde kwam ze een beetje los.
Toen ik haar een paar maanden later met Dazibao op Dranouter bezig hoorde klonk haar muziek verfijnd. Maar de presentatie was nog immer timide. Sindsdien moet Cavez een gigantische ontwikkeling hebben doorgemaakt. Nu swingt ze op het podium met Urban Trad en geeft ze resoluut leiding aan Cavez Express, haar stevige balgroep. De presentatie gaat haar nu een stuk gemakkelijker af. Ze is de kinderschoenen helemaal ontgroeid.
Iets wat ook blijkt uit de acht composities die ze schreef voor het debuutalbum van Dazibao. Het merendeel van Alma klinkt namelijk eigenzinnig en origineel. Zowel vrolijk als gevoelig. Er spreekt volwassenheid uit. Waar ze bij Urban Trad en Cavez Express vaak in dienst speelt van de dansers, stoeit Cavez op Alma met de ritmes. Creatief wordt de wereld verkend van ritmes als die van de rumba, of flamenco. De blik wordt ook naar het oosten en naar de arabische wereld gericht.
Het bijzondere aan de Dazibao-sound is de twee-eenheid die de twee diatonische accordeons in de groep vormen. Naast Cavez speelt namelijk ook Jonathan De Neck diatonische accordeon. Hun samenspel grijpt naadlos in elkaar. Zij putten zowel uit traditionele muziek als uit jazz en geïmproviseerde muziek. Voeg daar nog eens de arabische en oosterse toets bij die Karim Baggili aanbrengt op flamenco-gitaar en ud (Arabische luit), plus het stuwende en inventieve spel van Jo Zanders op kleine percussie-instrumenten als darbouka, pandeiro, udu,of cajon en je begrijpt dat Dazibao veel verder gaat dan enkel Europese folk. Daarbij krijgt het op enkele nummers steun van contra-bassist Vincent Noiret.
Alma is een mooi instrumentaal luisteralbum geworden, waarop na enkele draaibeurten nog steeds iets nieuws valt te ontdekken. Zoals het door tempowisselingen boeiende titelnummer dat lijkt uit te gaan van geïmproviseerde muziek. Dit nummer toont ook hoe mooi een stem (van Cavez) als extra instrument kan dienen. Nog zo'n fluwelen jazzy luistermuziek levert het ruim zeven en een halve minuut durende Anneaux de novembre op, een van de twee sterke nummers die Jonathan De Neck schreef. Een enkel nummer van de in totaal tien (een kleine 50 minuten muziek) levert iets in door jeugdige gehaastheid, maar over het algemeen gaat het om fijnzinnig en gevoelig werk.
Het album begint al meteen gedurfd. Een arabische toonladder op accordeon, een gedreven hoog tempo met een vreemd ritme. Op de achtergrond wordt op z'n arabisch met de melodie mee geneuried. Waarna moeiteloos wordt overgeschakeld op iets rumba-achtigs. Waar het nummer Suzanette even iets dansbaars krijgt, wordt dat meteen de nek omgedraaid met een fraai jazzy intermezzo op de twee accordeons. Zoals ook de aanvankelijk dansbare scottish Tabouret-vache de dansers plots voor problemen stelt met een jazzy accordeonsolo, waarna de gitarist weer eens een flamenco-ondertoon tevoorschijn tovert.
Geen gesneden koek dus, maar voor de fijnproever wel heerlijk gekruid...
Op de Vlaamse folksite www.folkroddels.be bespreekt en bejubelt DJ.Jåk dit album ook. Hij gaat wat dieper. Zo wijdt hij meer uit over de flamenco-invloeden. Ook vraagt hij zich af waar de titel Alma vandaan komt. In een reactie wijst Jan op het Spaanse woord 'ziel'. Tijd dus om deze vraag eens aan Sophie Cavez zelf voor te leggen. Sophie mailt desgevraagd: 'Alma betekent inderdaad ook de ziel in Spaans, maar is ook de voornaam van de dochter van iemand die me veel in mijn leven van muzikant heeft geholpen. Dat is dus ook een soort hommage..' Het moet dus toeval zijn dat een Frans bedrijf dat zich richt op nieuwe media 'Alma' heet en een internet-divisie kent onder de naam 'Dazibao'. "Ha", reageert Sophie, "de naam Dazibao hebben we toevallig gekozen. Alleen omdat het goed in onze oren klinkt.. We hebben Dazibao in het woordenboek gevonden. Het betekent: een chineese muraale krant. Zo'n krant op de muren in de straten van de steden in China waarop iedereen zijn zegje kan doen..."

Folkroddels 04/09/2005

Sublieme plaat waarin Pan-Europese folk, Arabische muziek, flamenco en bossa-nova elkaar ontmoeten.

Jak Folkroddels 04/09/2005

... Deze maand is de langverwachte 'echte' debuutplaat verschenen. Het kleinood luistert naar de naam 'Alma'. We moeten toch nog eens proberen te weten te komen waar die naam voor staat.
In het CD boekje zie je een vrolijke jonge bende wild in het rond springen (foto's door onze Bart Denolf!). Nochtans associeerde ik DAZIBAO niet meteen met feestmuziek, maar met gevoelige 'world-folk'. Tot ik eens goed naar die plaat luisterde. Het was me eerder nog niet opgevallen dat hun muziek bij momenten écht wel stevig vooruit gaat. Gelukkig niet ten koste van de subtiliteit van de muziek. Het zou ons te ver leiden om ieder nummer apart te bespreken (diegenen die zich geroepen voelen mogen dat hieronder in 'commentaar' gerust wel doen natuurlijk). Veel belangrijker is te weten welke sfeer opgeroepen wordt, en hoe dit gedaan wordt. Het merendeel van de melodieën zijn van de hand van Sophie Cavez, al heeft ook Jonathan De Neck een aantal parels op zijn naam staan. Dé hoofdinstrumenten zijn de twee diatonische accordeons. Prachtige solostukken worden afgewisseld met adembenemend samenspel.
Luit, gitaar en percussie hebben ook een heel belangrijke rol in de muziek. Eigenlijk zijn zij het die de 'sfeer' creëren. In opener 'l'affaire du pigeon' lijkt het bijvoorbeeld alsof de voltallige groep op één of andere minaret staat te spelen. Door de luit en de percussie klinkt de muziek namelijk erg Arabisch. En als we op de achtergrond ook nog nasaal geneurie horen kan het helemaal niet meer stuk. Eventjes gaan luit en accordeon in duel. Een duel zonder winnaars.... Uiteindelijk ontdekken ze dat ze perfect samen kunnen leven. Het nummer eindigt in volle euforie. Zou dit als metafoor bedoeld zijn voor een multiculturele samenleving? De melodie krijgt trouwens nog een extra invulling dankzij gastmuzikant Vincent Noiret op contrabas. Ook in andere nummers ontmoeten we dezelfde dualiteit tussen Westerse en Arabische muziek. Luister maar eens naar 'Eau-à-tiré', of naar 'Suzanette' met de darbuka van Jo Zanders in een glansrol.
Karim Baggili bespeelt niet alleen de luit, maar ook een flamenco-gitaar. Dergelijke gitaren hebben een kleinere klankkast dan folkgitaren, en de kam staat lager. Klanken blijven minder lang resoneren, en de snaren 'rammelen' eerder. Dit resulteert enerzijds in een kouder en melancholischer geluid. Anderzijds is het mogelijk om er sneller op te spelen zonder dat het een zootje wordt. Maar de gitaar alleen maakt natuurlijk geen flamenco. Heel belangrijk bijvoorbeeld is het ritme. Dat wordt bij flamenco 'compas' genoemd. Er zijn heel wat basiscompassen. De meeste tellen twaalf tellen. Die ritmes Luisteren naar exotische namen als 'fandango' (niet te verwarren met de gelijknamige volksdans) of 'buleria' en klinken in onze oren vaak 'vreemd'. Je zou ze eigenlijk 'assymetrisch' kunnen noemen (net zoals b.v. een wals in 5, 8 of 11).
Een aantal compassen zit simpeler in elkaar en klinken een stuk toegankelijker voor Jan Modaal. Zo bijvoorbeeld het 'Rumba'-ritme dat wereldberoemd werd dank zij de 'Gipsy Kings' en meer recent ook door b.v. 'Ojos de Brujo'. Bij een aantal melodieën van Dazibao is dit rumba-ritme duidelijk te herkennen. Maar het valt eveneens op dat ze een voorliefde schijnen te hebben voor assymetrische ritmes. Toch kunnen we hier zeker niet stellen dat ze flamenco maken. Het lijkt zelfs niet op flamenco. Ik voel hier geen 'Duende' (onvertaalbare term, maar laat ons het houden op de 'flamenco-blues'). Maar flamenco vormt wel overduidelijk een grote inspiratiebron. Wat mij betreft staat er één echt buitenbeetje op de plaat. 'Avant-après' klinkt namelijk ronduit als bossa-nova, en deze muziekstijl komt uit Brazilië (en is recent aan een tweede jeugd begonnen dankzij de lounge-hype). Alle nummers die op de demo stonden kun je terugvinden op dit album. Ze werden wel heropgenomen, en voorzien van een nieuw arrangement.
Tot slot nog een berichtje voor de dansmaffia die zich na het succesvolle aantreden van de CAVEZ EXPRESS op de Gentse Feesten en op het Folkfestival Dranouter afvragen of hier ook balmuziek staat. Welnu, laat ons duidelijk maken: Dazibao is géén balgroep. Ze maken luistermuziek, en zijn daar trots op. Slechts een handvol melodieën zijn dansbaar. Ik veronderstel bijvoorbeeld dat op 'A fond l'épi' een andro kan gedanst worden, en op 'Tabouret-Vache' (dat velen zullen herkennen dankzij de eerste JONGFOLK-verzamelaar) een scottisch. Ik daag bij deze de dansverslaafden uit om op de schitterende afsluiter 'Anneaux de novembre' een mazurka te dansen. Als dat lukt, en enkel dan, dan mogen jullie je als volwaardig lid van de dansmaffia beschouwen.

Cliff : cdRoots (USA)

This Belgian quartet of accordions, guitar, ud and percussion offer some very fresh ideas, using local and global roots to produce original new music unchained to any genre. Highly Recommended!

Vic Smith - Folk Roots jan/feb 2006

In Dazibao, we have more very talented and musically adventurous Belgians. These are apparently unconnected to all those in the Wild Boar stable or with the many musicians who plays in groups with Didier Laloy altough perhaps inevitably Didier is among the list of people thanked in the short album notes. The three elements that make up Dazibao seem to have equally important contributions to make. Firstly there is the lead provided by the diatonic accordeons of Sophie Cavez and Jonathan De Neck. The way these two interplay and interact would make an interesting album in itself, but here they are superbly underpinned by Middle Eastern percussion from Jo Zanders and the assistance of Karim Baggili who alternates North African ud and flamenco guitar. Working within these margins they come up with some very inventive compositions and arrangements. Listen, particulary, to "Avant Après" and you will hear a wide range of shifting rythms,timbres and moods - all within an exhilarating five and a half minutes.
The instrumentation might lead to the impression that this is going to be primarily dance music, but as with the album it is paired with here, there is something quite cerebral in their approach. Hear a track on this issue's fRoots 26 CD.

fRoots magazine.

« L'affaire du pigeon » of the band: Dazibao, source Compact Disc: Alma, Home Records 4446009, will appear on the compilation disc titled fRoots26 to be given free of charge with the January/February 2006 double issue of fRoots magazine. This CD will contain 18 tracks, and will be subject to a maximum pressing of 12,000 copies.

Alain Hermanstadt - Trad Magazine n°105, jan./fév. 2006

La fusion réussie des accordéons diatoniques de Sophie Cavez et Jonathan de Neck entremêle des émotions de voyages extraordinaires.
Boutons de nacre et soufflets produisent un univers de danse et d'écoute volubile. L'Affaire du pigeon, nostalgique et émouvant Anneaux de novembre au service d'une dualité très réussie. Porté par le climat original de leurs compositions, le chant et contre-chant des accordéons qui s'élèvent, la guitare omniprésente ou le oud remarqué de Karim Baggili et les percussions raffinées (darbouka, pandeiro, udu, cajon ...) de Jo Zanders, l'ensemble grandit et gonfle alors pour évoluer dans un monde musical chamarré emplit de musiques traditionnelles bouillonnantes.
Métissé de quelques touches flamenco, de sonorités orientales aux arabesques graciles et de rythmes impairs des Balkans, le répertoire (mazurka, scottish ...) bien nourri de Dazibao, génération naissante des nouvelles formations, vient relayer celui des diatoniques de Bruno Le Tron ou Didier Laloy pour transcender leur enseignement.
De la graine de diatonistes à semer au plein vent.

goe vollek Wilfrid

Dazibao brengt muziek onder de steeds groter wordende noemer van de wereldmuziek. De groep is ontstaan rond twee zeer goede diatonische harmonicaspelers nl.Sophie Cavez en Jonathan De Neck. Deze getalenteerde muzikanten nemen voor het volle pond de compositie van alle tien de nummers voor hun rekening. Het is een plaat waar vaart achter zit, want zoals dikwijls bij de wereldmuziek worden hier ook tal van, voor onze westerse oren althans, ongewone ritmes en muzikale wendingen gebruikt. Deze worden mede verwezenlijkt door Karim Baggili op flamencoguitaar en Arabische luit, en Jo Zanders op allerlei percussietuigen.
Toch wordt dit ritmische avontuur ook wel regelmatig verzacht door enkele poëtische moment.
Onze twee hoofdrolspelers hebben hun sporen al dik verdiend bij tal van andere groepen waarvan ze een gastrol kregen. Zo speelt Sophie al van in 2004 mee met Urban Trad en was ze prominent aanwezig in tal van projecten als Camaxe en Afrolka. Jonathan heeft een duo met hommelspeler Dominique Belge (D'eux) en zit samen met Sophie ook nog in de formatie Knopft Quartet.
Als je deze cedee qilt beluisteren moet je wel van diatonisch accordeon houden. U weze gewaarschuwd.

Antoine Légat - www.Folkroddels.be 22/09/05

De formule van het kwartet is niet nieuw: ons land grossiert letterlijk in de bands die hybride en virtuoze, vaak (maar niet uitsluitend) instrumentale muziek produceren vanuit een folk basis: DAAU, Troissoeur, Bal des Boiteux en Ballroomquartet zijn de bekendste exponenten. Ook Urban Trad, Think Of One, Fluxus en Olla Vogala gaan daar een eind weegs in. Dazibao is dus in goed gezelschap, maar bezit heel sterke troeven om zijn eigen niche te veroveren. Op Sfinks 2004 veroverden ze vakkundig de circustent. Beide Franstalige accordeonisten en de twee Leuvenaars zijn niet bij de pakken blijven zitten en hebben zich vervolmaakt en als groep de formule verfijnd en uitgediept. Het is de gelaagde samenhang die Dazibao zo boeiend maakt: geen onbezonnen cross-over, maar gewortelde folk met stijlvaste oosterse accenten. Sophie Cavez en Jonathan De Neck (amper 20!) munten uit op diatonische accordeon, mentor Didier Laloy achterna. De complexe patronen van de bekoorlijke composities brengen ze in duet of duel met verve. Luitist-gitarist Hakim Baggili zorgt voor de Arabo-Andalousische toetsen. De technische beheersing waarmee hij zowel flamenco als de oosterse toonaarden brengt, dwingen bewondering af. De taxim (intro) die hij na de pauze speelde op korthalsluit was verbluffend. Percussionist Jo Zanders liet zich niet onbetuigd op tamboerijn, cajon (flamenco doos) en darbouka (schelle handtrom), ogenschijnlijk simpele instrumenten, maar meesterlijk bespeeld. De geraffineerde virtuositeit, het sprekend gemak en jeugdig zelfvertrouwen van Dazibao verraden een potentieel dat met briljante opener Alma, overigens knap ingeblikt en fraai gepresenteerd, lang niet uitgeput is.

Frédéric Renson - Vers L'avenir - 24/09/05 ****

Dazibao, c'est un peu la jeune classe des musiques du monde. Les compositions de Sophie Cavez et Jonathan De Neck aux accordéons diatoniques, n'ont rien à envier à leurs maîtres. D'autant qu'en embarquant Karim Baggili dans l'aventure, les cartes postales andalouses (guitare flamenco) et arabes(oud) donnent une audacieuse identité à ce premier album.

World musiques destinations - nr13, décembre 2005 / janvier 2006

Dazibao c'est une musique difficile à définir, proche d'une atmosphère folk « euro-orientale » festive. Les deux accordéons diatoniques de Sophie Cavez et Jonathan de Neck insufflent un air de musique populaire européenne, saupoudrée d'accents flamencos et orientaux avec la guitare et le luth de Karim Baggili, le tout soutenu par les nombreuses percussions (darbouka, pandeiro, udu, cajon...) de Jo Zanders.
C'est un quatuor frais et original où musique rime avec plaisir. Dazibao surprend, casse les rythmes, sait se réinventer dans une même chanson. "Avant-après" par exemple débute par une guitare à l'influence brésilienne marquée, puis des voix timides se greffent aux accordéons donnant une tout autre couleur à l'ensemble, une coupure rythmique avec une reprise très accélérée, encore un changement de rythme avec un solo de guitare intimiste et la chanson se termine sur des percussions qui font le lien avec la chanson suivante :"A Fond l'épi" au swing ensorcelant. Les accordéons se cherchent, se suivent, sont en canons puis l'instant d'après s'interpellent en jeu de questions-réponses, donnant lieu à des duos originaux (Suzanette). Le luth, lui, est utilisé de manière neuve, avec des solos attachants, lançant des modulations au milieu des morceaux (Croc' et Franklin). Un groupe où les musiciens sont pour la majorité autodidacte mais qui possèdent une sonorité d'ensemble originale et travaillée.

Sylvie Godefroid, SABAM MAG 43, 2005

Alma, c'est un premier du genre. Un premier album pour un quatuor fraîchement assemblé dans un décor sonore pour le moins onirique et voluptueux : Dazibao.
Au centre de cet univers acoustique gravitent des personnalités et des parcours déjà bien marqués et marquants. Ce nouveau projet vient de naître de la rencontre des accordéons diatoniques de Sophie Cavez (Urban Trad) et de Jonathan De Neck. Il est né aussi de l'alchimie de la guitare flamenco de Karim Baggili et des percussions de Jo Zanders.
Alma, c'est une musique empruntée à l'Orient. Une musique teintée de jazz, d'ambiances traditionnelles, et laissant la part belle à l'improvisation des musiciens.

Bart Vonk, Financieele Dagblad, jaarlijst 2005, 31 december 2005

Tot slot nog enige woorden over het debuutalbum "Alma" van de Waalse groep Dazibao, die ons de indruk geeft dat de trekzak het nationale instrument is. Groepsleden Jonathan De Neck en Sophie Cavez duelleren op de harmonica alsof hun leven ervan afhangt. Ze houden de aandacht moeiteloos vast met een woeste mengeling van musette, tango, flamenco, en zelfs Arabische muziek. Net als de eerder genoemde cd's boeit dit album van begin tot eind. Kortom, la "Wallonie se réveille".

Alain Hermanstadt, Trad Mag 106, février-mars 2006

Musiques multiples
Pays imaginaire ou danse sacrée? Instrument de musique inconnu ou mélodie divinatoire? Rien de tout cela, Dazibao nous vient de Belgique. Les quatre membres du groupe: Sophie Cavez, Jonathan De Neck (accordéon diatonique), Karim Baggili (guitare et luth) et Jo Zanders (percussions) sont les jeunes et nouvelles pousses qui pointent le bout de leurs instruments dans la sphère des musiques traditionnelles. Qu'ont-ils assimilé? Quelle est leur vision et leur perception des musiques traditionnelles? La rencontre de deux accordéons, d'un luth et de percussions. Entretien avec Sophie Cavez

En forme de préambule, peux-tu présenter le groupe?
Dazibao existe depuis deux ans dans sa formule actuelle. Il y a quatre ans, j'ai rencontré Jonathan à l'occasion d'un stage d'accordéon à Borzée dans les Ardennes belges. On était les deux jeunes du stage. On a très vite sympathisé, et on s'est rendu compte qu'on s'intéressait aux mêmes styles musicaux. On s'est revu (nous venons tous les deux de Wallonie) et un peu joué ensemble pour le plaisir. Composant tous les deux, on a essayé nos propres trucs. Ça collait bien! Entre-temps, j'ai fait la connaissance de Karim, Belge d'origine yougoslavo-jordanienne. Nous devions accompagner un chanteur pour enfants, Raphy-Rafaël en tournée en France. On a essayé accordéon, guitare et luth et on s'est bien amusé en tournée. Avec Jonathan, on lui a proposé de se joindre à nous. Deux ou trois concerts ont suivi puis un enregistrement sur une compilation de jeunes groupes de musique folk. En trio, c'était bien, mais jouer avec un percussionniste, ça nous plaisait. J'ai tout de suite pensé à Jo, qui vient de Louvain en Flandre, que j'avais entendu en concert. Il a tout de suite été partant. Dazibao était né!

Quels sont les antécédents musicaux de chacun?
Karim est autodidacte. Il a commencé par la guitare électrique en écoutant Dire Straits. Il a découvert Paco de Lucia et s'est mis à la guitare flamenca. Il a également abordé le luth arabe. Il joue dans sa propre formation « Karim Baggili Quartet ». Il accompagne également des chanteurs « jeune public», Christian Merveille, Yvette Berger pour lesquels il a réalisé les arrangements musicaux de certains de leurs cd's. Il joue également avec « Traces », trio contrebasse, saxophone et ud (luth) qui propose une musique entre jazz et musique du monde.
Jonathan, lui, a commencé l'accordéon très jeune et a suivi des cours chez Alix Colin, Marinette Bonnert (Matoufet, Moïraï) et Louis Spagna, puis a suivi des stages chez Bruno Le Tron, Didier Laloy. Aujourd'hui, il étudie la composition au Conservatoire de Liège. Jonathan et moi, faisons partie d'un quatuor d'accordéons diatoniques « Knopf Quartet ». Nous essayons de reproduire l'effet d'un quatuor à cordes adapté aux diatoniques. C'est donc de la musique très écrite pour 4 voix.
Jo a commencé la batterie tout jeune. Il s'est ouvert petit à petit aux percussions, joue dans des fanfares de rue, des percussions brésiliennes, des rythmes samba batucada. Il a découvert le folk il y a quelques années et joue à présent avec « Göze », un groupe de bal flamand.
Pour ma part, je suis autodidacte. J'ai commencé l'accordéon il y a cinq ans et j'ai suivi quelques stages avec Bruno Le Tron et Didier Laloy. J'ai tout appris en jouant dans des jam's. J'écoutais et j'essayais, quand je rentrais à la maison, j'avais ainsi quelques mélodies en plus. J'ai assisté à beaucoup de concerts et l'ensemble m'a beaucoup apporté. Je joue principalement avec « Urban Trad » qui se présente comme un groupe de musique folk européenne du 21°siècle. On tourne beaucoup en Belgique et à l'étranger. Je joue aussi dans « Camaxe », un groupe de musique galicienne. Enfin, j'accompagne les chanteurs Raphy-Rafaël et Geneviève Laloy. Depuis peu, un nouveau projet de bal folk est né « KV Express », pour lequel j'ai composé toutes les musiques.

Mélanger ainsi les musiques et les courants musicaux n'est pas un peu une façon de délayer la musique et la dénaturer?
C'est encore plus simple que cela, je ne me suis jamais posée de question sur la musique que je compose, ni avant ni après l'avoir créée. Elle vient comme elle vient. Je n'ai aucune prétention. Il n'y a dans notre musique aucune démarche réelle comme dans certains groupes. Je pense à ceux qui jouent des morceaux traditionnels de régions spécifiques en souhaitant faire revivre une tradition. Ou bien à ceux qui veulent arranger des morceaux traditionnels de façon contemporaine, etc. Autant de démarches différentes, qui sont toutes aussi respectueuses et intéressantes les unes que les autres. Chez nous, ce n'est pas venu d'une démarche intellectuelle, mais plutôt d'une rencontre entre personnes. Jonathan et moi d'abord, puis Karim ensuite. Il se trouve que Karim joue du luth et de la guitare, mais s'il jouait de la trompette, Dazibao aurait un trompettiste! Si Jo était spécialiste de congas et de musique cubaine, les musiques de Dazibao auraient certainement un petit côté cubain! Rien n'est imposé, quand on crée une musique, on ne part d'aucune base réfléchie. Notre musique, c'est la personnalité même de chacun d'entre nous. Elle s'inspire bien sûr de ce que l'on écoute. Le répertoire de Dazibao est basé sur des compositions de Jonathan et de moi-même.

Vous dites votre répertoire teinté de musiques traditionnelles, qu'entendez-vous par là?
Elles sont une de nos sources d'inspiration. Nos mélodies sont structurées comme les musiques trad, avec partie A et B répétées. On emploie leurs sonorités, leurs effets et leurs scansions. Nous avons découvert l'accordéon pendant les stages et cours de musique traditionnelle et c'est à travers cette musique que l'on s'exprime.

Vous dites vos musiques traditionnelles « multiples », quelles sont-elles réellement?
On n'écoute pas seulement des musiques traditionnelles de Belgique ou de France, mais aussi celles des pays de l'Est, arabe, flamenco, brésilienne... Tout ce qui nous touche dans ces musiques nous inspire. Le résultat est un peu un mélange de ces diverses sonorités. Les mélodies qu'on écrit peuvent faire penser à plusieurs genres, mais on n'essaie pas de reproduire à l'identique de la musique arabe avec l'accordéon, mais simplement d'employer quelques similarités. C'est venu très naturellement et ce n'est qu'après avoir digéré le produit qu'on se dit: « Tiens, ça fait penser à ceci ou cela ».

Quels musiciens ou artistes vous ont inspirés?
Pour l'accordéon, Didier Laloy. C'est un peu grâce à lui si j'en suis là. Avec Bruno Le Tron, ils sont nos « maîtres », même au niveau du son. Ils nous ont transmis des fondements qu'on utilise à notre façon. L'accordéoniste italien Filippo Gambetta m'a aussi beaucoup inspiré. Son jeu très spécifique, qui utilise beaucoup les basses croisées, me touche. Je suis aussi fan de Renaud Garcia Fons. Je connais tous ses disques par coeur! La façon dont il orchestre ses morceaux, c'est étonnant. Un vrai voyage! Surtout pour « Navigatore ». Son disque en duo avec Jean-Louis Matinier, là c'est ce qu'il y a de mieux. J'apprécie également Panta Rhei, Ialma, Trio Trad, Paco de Lucia, Vicente Amigo, Anouar Brahem, le jazz fusion en général. Et pour finir, je suis fan de beaucoup de musiciens belges avec qui j'ai l'occasion de jouer comme Philippe Laloy, Vincent Noiret, Philip Masure, Tom Theuns, Luc Pilartz, Frédéric Malempré... Karim lui est fan de Gerardo Nuñez et de Farmers Market. De la musique traditionnelle arabe...

Bal ou concert, comment vous positionnez-vous?
Dazibao, c'est concert. La musique de bal, c'est tout à fait autre chose, il faut respecter les rythmes et les mélodies en fonction des danses, tenir compte des danseurs et ça, c'est tout un art. Nous laissons cela aux spécialistes. Pour notre part, nous n'avons jamais eu l'intention de faire danser les gens avec notre répertoire! D'ailleurs ce serait impossible! Ou alors de la danse contemporaine!

Vous faites un gros travail sur le jeu croisé des accordéons, cela ouvre des possibilités?
Oui, le jeu croisé nous permet d'utiliser des gammes un peu spéciales. J'ai travaillé de cette façon-là depuis le début sans me poser de questions. Je ne sais pas si c'est bien ou mauvais, enrichissant ou pas. Sur mon système Castagnari, j'ai quasiment toutes les notes en tiré donc ça vient plus facilement. Souvent Jonathan trouve des contre-chants directement! Moi, mon truc c'est plutôt les accords! Après, on construit les arrangements ensemble avec Karim et Jo et on fait tourner la mélodie pour chercher ce qui sonne. Cela se fait assez naturellement.

Vous improvisez parfois sur le cd!
Les impros sont importantes pour nous. Ce sont les moments où chacun peut s'exprimer. On se surprend parfois lors des concerts.

La guitare et le oud sont des instruments aussi très solo dans votre disque!
L'essence même de Dazibao, c'est la rencontre entre les accordéons et le monde flamenco et arabe via Karim. Le luth et la guitare sont des instruments solistes, les percussions, la cerise sur le gâteau!

Comment se porte la musique traditionnelle chez vous?
À vrai dire, je ne connais pas bien la musique traditionnelle belge. Quelques groupes la jouent : « Rue de Village », « Het Brabants Volksorkester »... Par contre la musique folk est assez développée, surtout en Flandres. De jeunes groupes jouent pour la danse dans les «BoomBal», un bal folk « modernisé » avec de la musique live assez dynamique. Public assez jeune, lumières un peu « discothèque ». C'est toujours la fête. Ça cartonne pour le moment. C'est un bon concept qui permet de faire découvrir la musique folk à des gens qui ne la connaissent pas.

Jörgen Winkler, Swedish Radio West, march 06

I must say it is really fantastic. I've been listening to folk music, world music for more than 30 years and I must say that Dazibao is some of the most exciting I've heard.

Holly Moors, NL

Sophie Cavez is de jonge dame waar de Belgische band Dazibao om draait. Zij schreef zeven van de tien composities op hun album Alma en ze speelt de diatonische accordeon die het geluid van de band voor het grootste deel bepaalt. Ook Jonathan de Neck speelt zo'n accordeon, en dat klinkt wel heel speciaal, twee accordeons die samen, naast elkaar en onder elkaar door spelen.

Maar onderschat de andere bandleden niet, want Karim Bagilli zorgt er met zijn prachtige oudspel en zijn flamencogitaar voor dat de muziek van het gezelschap een mooi oosters of mediterraans geluid krijgt. Jo Zanders verzorgt de percussie, maar ook hij doet daar iets bijzonders mee. Let maar eens op de tempowisselingen en de subtiele accenten die hij weet aan te brengen. Energieke, avontuurlijke folk, meeslepend en opwindend. Inventieve en spannende arrangementen.

Het probleem (als je dat al een probleem zou willen noemen) is dat je op deze muziek te veel verschillende labeltjes zou kunnen plakken - folk, wereldmuziek, wereldfusie en soms zelfs musette of flamenco. Wij noemen het voor het gemaak gewoon avontuurlijke folk, en deze cd is een absolute aanrader.

RootsWorld Bulletin #349 - Michael Duke

The young accordion player and composer Sophie Cavez has emerged as a mainstay of the Belgian and French traditional music scenes, through her work with Urban Trad, Knoph Quartet, Camaxe, and the super group KV Express. She is also a founding member of Dazibao, a musically adventurous quartet that includes Jonathon De Neck on diatonic accordion, Jo Zanders on percussion and Karim Baggili on guitar and oud.

The group presents a compelling range of styles, from North African minor key pieces through Andalusian flamenco to French café music. In lesser hands, this eclecticism might seem like musical tourism, but instead, Dazibao's intelligence and skill create a taut musical vision.

Cavez and De Neck composed all of the pieces on the album, and it is interesting to hear the differences in their approaches. Cavez'compositions have a decidedly North African flavor, a marked departure from the Western and Northern European sensibility of her previous work. For example, the Berber-influenced "Suzanette" features a circular structure and swooping minor scales, artfully performed by Baggili and Zanders. The piece then morphs into an abstract middle section with interesting use of the accordion's bass keys, before returning to the main theme.

Likewise, the exhilarating lead track "L'affaire du Pigeon" rushes out the gate with a dizzyingly fast, ornamental minor key riff, followed by a somber middle section notable for Karim Baggili's dusky oud playing, before roaring back to life with a return of the original melody. Baggili's also provides a fascinating guitar work-out on "Eau-à-tiré," where his staccato fills produce a palpable tension.

De Neck's compositions, while also imbued with an Andalusian-North African sensibility, are closerin theme to French musette or, in the case of "Avant-après," a lovely syncopated bossa-nova rhythm. A number of tracks include vocalese, sometimes burrowed deep within the mix, which adds a sense of mystery to the proceedings. Special mention should also be made for Jo Zanders' supple hand-percussion work, which provides a range of subtle textures and pulsating rhythms throughout the proceedings.

Despite their different styles, the ensemble shares a searching quality in their playing, which gives their musical explorations a somewhat abstract quality akin to the solo recordings of Thelonious Monk. The payoff for the listener, though, is that we get to share with the musicians the exhilaration of discovery. Although the CD loses a little bit of steam in the last third, Alma provides an impressive showcase for Dazibao's focused playing and restless musical explorations.

Michael Duke, RootsWorld USA, may 2006

The young accordion player and composer Sophie Cavez has emerged as a mainstay of the Belgian and French traditional music scenes, through her work with Urban Trad, Knoph Quartet, Camaxe, and the super group KV Express. She is also a founding member of Dazibao, a musically adventurous quartet that includes Jonathon De Neck on diatonic accordion, Jo Zanders on percussion and Karim Baggili on guitar and oud.

The group presents a compelling range of styles, from North African minor key pieces through Andalusian flamenco to French café music. In lesser hands, this eclecticism might seem like musical tourism, but instead, Dazibao's intelligence and skill create a taut musical vision.

Cavez and De Neck composed all of the pieces on the album, and it is interesting to hear the differences in their approaches. Cavez' compositions have a decidedly North African flavor, a marked departure from the Western and Northern European sensibility of her previous work. For example, the Berber-influenced "Suzanette" features a circular structure and swooping minor scales, artfully performed by Baggili and Zanders. The piece then morphs into an abstract middle section with interesting use of the accordion's bass keys, before returning to the main theme. Likewise, the exhilarating lead track "L'affaire du Pigeon" rushes out the gate with a dizzyingly fast, ornamental minor key riff, followed by a somber middle section notable for Karim Baggili's dusky oud playing, before roaring back to life with a return of the original melody. Baggili's also provides a fascinating guitar work-out on "Eau-à-tiré," where his staccato fills produce a palpable tension.

De Neck's compositions, while also imbued with an Andalusian-North African sensibility, are closer in theme to French musette or, in the case of "Avant-après," a lovely syncopated bossa-nova rhythm. A number of tracks include vocalese, sometimes burrowed deep within the mix, which adds a sense of mystery to the proceedings. Special mention should also be made for Jo Zanders' supple hand-percussion work, which provides a range of subtle textures and pulsating rhythms throughout the proceedings.

Despite their different styles, the ensemble shares a searching quality in their playing, which gives their musical explorations a somewhat abstract quality akin to the solo recordings of Thelonious Monk. The payoff for the listener, though, is that we get to share with the musicians the exhilaration of discovery. Although the CD loses a little bit of steam in the last third, Alma provides an impressive showcase for Dazibao's focused playing and restless musical explorations.

EVOLUCIONA MUSICA 2006 BURGOS

No podía faltar el acordeón en esta edición. La Música de Dazibao nace de las raíces tradicionales. Son su fuente de inspiración. Sus melodías se estructuran como las de las músicas tradicionales los efectos y medidas de sus versos. Descubrieron el acordeón durante unos cursos de música tradicional. Se expresan a través de ellos. Toda la música que les conmueve les inspira flamenco, árabe, música del Este, brasileña, belga y francesa. El resultado es la mezcla de todas las diversas sonoridades.

Sophie Cavez y Jonathan de Neck tocan el acordeón diatónico y forman un dúo prácticamente orgánico. Desde la improvisación alegre, las melodías se entrecruzan formando un juego de ensamblaje particular donde se funden los acordeones. Myrddin consigue con su guitarra unos acentos sutiles que nos recuerdan el flamenco y las miniaturas orientales. Vincent Noiret aporta con el contrabajo un apoyo y un aderezo a este trío.

Este cuarteto existe desde hace poco, pero ya ha elaborado un mundo musical de ensueño en el seno del cual es fácil dejarse llevar. Este proyecto de música popular europeo que avanza hacia el futuro y que dulcemente conquista tus sentidos auditivos.

La prensa mundial dice de ellos: "Son la nueva generación de músicos del mundo. Las composiciones de Sophie Cavez y de Jonathan de Neck en los acordeones diatónicos, no tienen nada que envidiar a las de sus maestros. Al embarcar a Myrddin de Cauter en su aventura, tocando una guitarra flamenca y el contrabajo dotan de una identidad audaz a su primer álbum, Alma".

Ton Maas

The exciting dialogue between the two accordions of Sophie Cavez and Jonathan de Neck was my introduction to Home Records and skyrocketed the recording onto my short list of the best music of 2005. Both the compositions and arrangements have a richness and finesse that remind me of the great Argentine tango composer Ástor Piazzolla.

Ton Maas

Mijn eerste kennismaking met Home Records, die al meteen in mijn jaarlijstje van beste cd's uit 2005 belandde. Het is vooral de enerverende dialoog tussen de diatonische accordeons van Sophie Cavez en Jonathan de Neck die je op het puntje van je stoel gevangen houdt. Bovendien hebben de composities en arrangementen een spankracht die telkens weer aan Piazzolla doen denken.

Rolf Groeneveld, new folk sounds 107

Ach, het houdt maar niet op bij onze zuiderburen. Denk je net dat de voorraad jong muzikaal talent nu toch echt uitgeput moet zijn, komt er weer zo'n plaat als Alma langs. Een virtuoos gesprek tussen twee trekharmonica's in een mengtaal van Arabisch, Spaans en Frans, met een flamencogitaar of een ud als vertaler en een batterij aan percussie-instrumenten als gespreksleider. Ook Frankrijk is nu eindelijk wakker geschud, want Alma kreeg een officieel 'bravoos!!!' van het gezaghebbende Franse Trad Magazine, en dit jaar stond Dazibao als eerste groep uit de nieuwe Vlaamse folkbeweging op het festival in Saint Chartier.

Ze mogen dan wel jong ogen, de vier leden van Dazibao hebben al een respectabele staat van dienst. Sophie Cavez is autodidact op de trekharmonica, al heeft ze verschillende cursussen gevolgd bij die andere trekzakvirtuozen Didier Laloy en Bruno Le Tron. Naast Dazibao speelt ze ook folk-techno met Urban Trad, Galicische volksmuziek in Camaxe, en bal folk in haar eigen KV Express.
Haar muzikale gesprekspartner Jonathan De Neck studeert hedendaagse muziek in Luik en speelt onder andere met Anne Niepold (Olla Vogala, Deux Accords Diront) en met wederom Sophie in het Knopf Quartet.
Percussionist Jo Zanders is naast Dazibao ook betrokken bij Göse en de Belgian Bagpipe Groove Experience.
Tot slot telde de groep tot voor kort ook ud-speler en gitarist Karim Baggili, die ook een kwartet heeft dat zijn naam draagt. Niet lang geleden heeft hij Dazibao echter verlaten, om vervangen te worden door gitarist en klarinettist Myrddin De Cauter, de jongste telg uit roemruchte familie De Cauter. Myrddin heeft twee solo-cd's gemaakt, en onder andere met Wannes Vandevelde gewerkt. Ik spreek Sophie, Jonathan en Jo op een snikheet Saint Chartier.

Is het nu de bedoeling dat Myrddin de nieuwe Karim wordt?
Nee, natuurlijk niet. Toen we een vervanger voor Karim zochten was het wel belangrijk dat de betreffende persoon gitaar speelt en de flamencostijl onder de knie heeft. Ons huidig repertoire is namelijk sterk afgestemd op het flamenco spel van Karim. Na de zomer gaan we aan nieuw repertoire werken. Dat zullen we ook met Myrddin arrangeren.

Hoe gaan jullie te werk? Is Dazibao Sophie en Jonathan plus begeleiding?
Nee nee, we zijn met zijn vieren! Meestal componeren Sophie en Jonathan een melodie, waarbij we soms een idee voor het arrangement, maar vaak ook niet. Dat spelen we met zijn vieren door, en dan komen vaak vanzelf ideeën voor het arrangement naar boven drijven. Jo is als percussionist meestal de enige die iets opschrijft!

Wat is jullie muzikale achtergrond?
Sophie: Ik ben autodidact, maar ik heb ook enkele cursussen gevolgd bij Didier Laloy. Mijn invloeden zijn vooral folk en een beetje jazz, en flamenco. Maar ik moet toegeven dat mijn favoriete jazz-artiesten mensen zijn die ik uit de folkwereld ken. Jo: Ik ben ook autodidact, maar ik heb veel geleerd toen ik speelde in een amateurfanfare met marokkaanse percussionisten en blazers. Ik heb ook in allerlei straatgroepen gespeeld, en ik ben ooit naar Brazilië geweest waar ik tamboerijn leerde spelen. Via de groep Tantra ben ik de folk in getuimeld. Het mooi van folk vind ik, dat die muziek een geschiedenis heeft. Je bent met iets bezig dat er in sommige gevallen al duizende jaren is. Ik vind 'authentiek' een cliché-woord, maar het komt daar wel op neer, en dat heeft voor mij wel iets.

Maar met Dazibao maak je toch juist nieuwe muziek?
Jo: Ja, maar toch is het in de geest van wat er vroeger was. Dat proberen we om te zetten in iets nieuws dat niet ouderwets of oubollig is. En dat spreekt mij evengoed aan in de fanfares waar ik mee speel, als in Boombal, als in Dazibao. Zo is het ook een beetje met die jazz-invloed. Je hoort geen duidelijke jazz in onze muziek, maar we werken wel graag vanuit de gedachte achter de jazz, we proberen de openheid die jazz-muzikanten hebben ook in onze muziek toe te passen. We reserveren in onze stukken bijvoorbeeeld vaak een stukje improvisatie, ook op het podium. Zoals je in een auto een gegeven route rijdt, uitstapt om op de bonnefooi een wandeling te maken en daarna je route weer vervolgt.

Hoe voelde het om de eerste nieuwe Belgische folkgroep op Saint Chartier te zijn?
Super, hè. Wim Claeys heeft er al uitgebreid over aan onze kop gezaagd. Hij grapte altijd dat Tref en Ambrozijn niet op Saint Chartier mochten spelen omdat ze geen draailier hebben, maar die hebben wij ook niet! Dus ja, voor ons is dit een kus van de juf en een bank vooruit!