• Accueil
• Catalogue
• Contact
• Liens
• Radio

Nederlands
English

Voorstelling

Tien jaar al bestaat deux accords diront... Tien jaar al vinden Anne Niepold en Aline Pohl hun (muzikale) wereld uit... Een sleutelwoord? Avontuur!

"Geen folk, geen jazz, geen klassiek, geen wereldmuziek, maar dit alles tegelijk. Het resultaat van deze mix is fascinerend: verrassend, spontaan, vrij. Een waarachtige en grappige voorstelling. »

Eisherz (hart van ijs) vertelt het verhaal van een hart. De muziek leidt ons mee... Zijn slag, zijn kloppingen, zijn stoornissen, aanvallen en stilstanden. Zijn hervattingen, zijn moods - nu eens droef, dan weer licht- zijn "Verheft uw hart!" Een hard verhaal, dat ons nauw aan het hart ligt...

DISCOGRAPHIE
DEUX ACCORDS DIRONT «Eisherz» (2010/homerecords.be)
DEUX ACCORDS DIRONT «Gardadvergur» (2006/homerecords.be)
DEUX ACCORDS DIRONT «L'histoire du Kangourou» (2001/autoprod.)
DEUX ACCORDS DIRONT «Noctambules» (2000/autoprod.)

Deux accords diront : Gus Viseur Prijs, Parijs 2006

Presentation

Ten years already since the foundation of deux accords diront... Ten years that Anne Niepold and Aline Pohl have invented their (musical) universe... A motto ? Adventure !

« Not trad, nor jazz, nor classical, nor world, but all of this at the same time. The result of this mix is fascinating: surprising, spontaneous, free. A genuine and funny performance. »

EISHERZ (heart of ice) tells the story of a heart... Throughout the music: its beats, its palpitations, its arrhythmias, crises and arrests. Its restarts, its humours - some dark, some light - its 'take heart !' An affair of the heart, a story close to our hearts...

DISCOGRAPHY
DEUX ACCORDS DIRONT «Eisherz» (2010/homerecords.be)
DEUX ACCORDS DIRONT «Gardadvergur» (2006/homerecords.be)
DEUX ACCORDS DIRONT «L'histoire du Kangourou» (2001/autoprod.)
DEUX ACCORDS DIRONT «Noctambules» (2000/autoprod.)

Deux accords diront : Gus Viseur Award, Paris 2006

Présentation

Dix ans déjà depuis la création de deux accords diront... Dix ans qu'Anne Niepold et Aline Pohl s'inventent leur univers (musical)... Un mot d'ordre ? L'aventure !

« Ni trad ni jazz ni classique ni world, mais tout cela à la fois. Le résultat de ce mélange est fascinant : étonnant, spontané, libre. Un spectacle vrai et drôle.»

EISHERZ (coeur de glace) raconte l'histoire d'un coeur... Au fil de la musique : ses battements, ses emballements, arythmies, crises et arrêts. Ses reprises, ses humeurs - tantôt gros, tantôt léger - ses 'haut les coeurs !' Une histoire de coeur, une histoire qui nous tient à coeur...

DISCOGRAPHIE
DEUX ACCORDS DIRONT «Eisherz» (2010/homerecords.be)
DEUX ACCORDS DIRONT «Gardadvergur» (2006/homerecords.be)
DEUX ACCORDS DIRONT «L'histoire du Kangourou» (2001/autoprod.)
DEUX ACCORDS DIRONT «Noctambules» (2000/autoprod.)

Deux accords diront : Prix Gus Viseur, Paris 2006

Ton Maas - Volkskrant (NL), *****

MUZIEK Is dit nog wel folk? Bij enkele bezoekers van het maandelijkse folkcafé in het Tilburgse Paradox gingen zondagmiddag de wenkbrauwen omhoog bij de eerste inzet van de driekoppige blazerssectie die voor de gelegenheid is toegevoegd aan het Belgische trekzakduo Deux Accords Diront.

Dat die zich weinig aan grenzen gelegen laten liggen, bleek al eerder uit het feit dat Anne Niepold, de componiste van het tweetal, in 2008 de prestigieuze Toots Thielemans Jazz Award ontving voor haar baanbrekende werk op de trekharmonica. Voor het nieuwste project van Deux Accords Diront werden drie veelzijdige jazzblazers aangetrokken, die kunnen wisselen tussen tenor- en baritonsax, basklarinet, trompet, bugel, trombone en euphonium. Percussionist Michel Seba zorgt voor spaarzaam gedoseerde accenten, hoewel ook hij een enkele keer de kans krijgt om flink van leer te trekken.

Sinds Anne Niepold en Aline Pohl elkaar ruim elf jaar geleden tegen het lijf liepen en besloten om samen iets te doen aan de vele hardnekkige vooroordelen jegens de trekzak, is er heel wat veranderd. De folkinvloeden van destijds hebben plaatsgemaakt voor jazz, wereldmuziek en eigentijds klassiek, onherleidbaar vervlochten in een eigenzinnig idioom.

Niepold is als componiste sterk gegroeid en haar stukken bieden ook steeds meer ruimte voor im - proviseren op het scherpst van de snede. Net als bij trapezewerkers zonder vangnet houd je als luisteraar regelmatig de adem in, zo spannend is de muzikale interactie tussen de dames. Aan hun eigen grimassen en glimlachjes van opluchting te zien is het voor hen zelf al niet veel anders.

De uitgebreide bezetting voegt boeiende nieuwe klankkleuren toe aan het palet van Deux Accords. De groep klinkt soms als een heuse bigband, dankzij de uitgekiende orkestraties en strak uitgevoerde riffs.

Holly Moors - www.moorsmagazine.com

Anne Niepold en Aline Pohl zijn twee jonge Belgische vrouwen die de diatonische accordeon spelen, en die samen het duo Deux Accords Diront vormen. Hun fantastische muziek kun je omschrijven als moderne folk met jazzinvloeden, vleugjes wereldmuziek en avantgardistische experimenten. En dan kunnen ze ook nog eens ongehoord weemoedig spelen, of meeslepend en swingend.

Voor hun album Eisherz hebben ze een drummer/percussionist uitgenodigd en drie geweldige blazers. Niepold is verantwoordelijk voor de composities en de fijnzinnige arrangementen, maar de band weet de muziek mooi ingetogen en toch gepassioneerd te brengen. Muziek om stil van te worden, muziek om droevig van te worden, maar ook intelligente muziek waar je op momenten bijzonder vrolijk van wordt. Op de voorkant van het hoesje zie je de dames in spijkerbroek en gympen, op het boekje staan ze als mysterieuze vamps in het bos - op een geheimzinnige manier passen die uitersten goed bij hun muziek.

Voor muziekliefhebbers met open oren een absolute aanrader.

Gerald Van Waes - Psychevanhetfolk ****

With the first track, "Coeur", the duo deliberately tricked me as a listener with an interesting fundament of inspiration based upon baroque and a bit later classical music, arranged with some brass instruments, moving freely with improvisation, touching known old style themes and harmonic arrangements.

It is interesting to hear this move over "Neige" to more improvisational dialogues, led by the diatonic accordion duo. These extra compositional arrangements evolving to the more breathing space of improvisations of the moment, an area between folk and jazz and a more independent melodic improvisation, are a welcome and strong addition to the colour pallet of Anne Niepold and Aline Pohl, with an extra interaction between different worlds and fundaments with different compositional tempo and detail.

The extra additions of arrangements by percussion and brass show mostly a broadened expression of their previous tendencies, once more moody melodic, then more breathing dynamic with a touch of jazz. As intended, there is a rather melodious story line in compositional form, a concept that succeeds in taking the listener into that journey's experience.

A nice improvement since their debut some years ago.

Tom Keller, folkworld.eu

The Belgium duo Deux Accords Diront and their album Eisherz. This accordion duo was born twelve years ago when Anne Niepold and Aline Pohl decided it was time to start playing together. Their aim was to stop the clichés and the prejudice against their instrument. They wanted to discover new ways to regain the interest of people.

This is their fourth album and Eisherz is entirely composed by Anne Niepold and the duo is backed by three musicians on brass instruments and a drummer/percussionist. Niepolds composition are a mixture of jazz, classical and folk styles. This is far from easy listening but sometimes complicated compositions with subtle the brass and accordions alternately taking the lead. Now, twelve years after their start it's easy to conclude that they broke any form of cliché hanging around the accordion. This is modern, almost avant gardistic music.

Well over thought compositions and strong play, an album that intrigues and needs time to reveal all its secrets.

Georges Tonla Briquet, Rif Raf Magazine

Zowat tien jaar geleden verrasten Aline Pohl en Anne Niepold de goegemeente met hun debuutschijf « Noctambule ». Twee onstuimige meiden die met hun diatonische accordeons de grenzen van folk verlegden. Dat Wouter Vandenabeele (Ambrozijn, Olla Vogala) hun pad kruiste in de loop der jaren (o.a. In de groep Chansons Sans Paroles), was duidelijk te horen. Hun experimenteerdrift was navenant.

Ondertussen bleven ze ook druk in de weer met andere diverse projecten en won Niepold de Toots Thielemans Jazz Award in 2008. Hiermee hebben we meteen een rechtstreekse link naar de nieuwe (vierde) cd. De twee deernen fladderen nog steeds vrolijk rond maar nu meer richting jazz. Geen pure traditionele jazz echter. Het is eerder een geflirt met het genre, net zoals Tuur Florizoone dat doet. Even wat stijlelementen ontlenen en darmee dan eigen feeërieke werelden met sterk filmische inslag ontvouwen. Ze krijgen daarbij het gezelschap van Jo Hermans (trompet, flügelhorn), Wietse Meys (saxofoon, basklarinet), Michel Seba (percussie) en Frederik Heirman (trombone, euphonium).

Weer een sterke release van Homerecords.be dat grossoert in de dergelijke pareltjes.

autrebistrotaccordion.blogspot.com

... Je jette un oeil sur les rayons de disques. Il est rare que je n'y déniche pas quelque exemplaire intéressant. Et justement, en parcourant le présentoir des albums de jazz, une couverture attire mon attention : Un cadre noir, une photographie. Sur le cadre noir, "Deux accords diront / Eisherz" ; sur la photographie, deux jeunes femmes, assises à terre, contre un mur. L'une a deux chaussures noires et regarde, mains jointes, vers le ciel. L'autre, qui regarde le photographe droit dans les yeux, a une basket rouge et une basket orange. Avec des lacets blancs. Elles sont adossées à un mur minimaliste de parpaings. C'est un disque Homerecords.be.

Je ne saurais dire pourquoi, car je ne connais pas "Deux accords diront", mais j'ai l'intuition qu'il y a de l'accordéon dans ce disque. Voyons le verso : Anne Niepold, compositions, arrangements, accordéon diatonique, Aline Pohl, accordéon diatonique, Jo Hermans, trompette, flügelhorn, Frederik Heirman, trombone, euphonium, Wielse Meys, saxophone ténor & baryton, clarinette basse, Michel Seba, batterie, percussions. Ce personnel me plait bien. Un détail m'intrigue : j'ai trouvé ce disque en "jazz", mais il y a sur la couverture un autocollant "Trad". A priori, la double appartenance me surprend.

A bien des égards, ce disque est étrange. Je n'y reconnais pas la couleur "trad" ; je le situe beaucoup plus dans une zone au croisement du jazz et de la musique contemporaine. Ou alors, il faut penser à une sorte de tradition primordiale de musique septentrionale. Peut-être une certaine sensibilité nostalgique ou même mélancolique, une perception du monde en demie teinte. Une expression me vient à l'esprit par analogie avec la peinture : "c'est une musique mate". J'essaie de comprendre ce que signifie ici cet adjectif. Est mat, ce qui n'est ni transparent, ni brillant, ni éclatant. Et c'est bien de cela qu'il s'agit : une musique plutôt sombre comme le sont les sous-bois ou les paysages nordiques quand le ciel est bas et lourd. Une musique qui évoque la vie intérieure de forêts profondes. Le trombone, la trompette et les saxophones contribuent largement à créer un tel climat. Les mélodies sont souvent retenues, comme si l'on s'engageait dans des chemins forestiers sans les parcourir jusqu'au bout. En tout cas, il y a comme du mystère dans cette musique. Quelque chose de caché ; le contraire d'une transparence.

En consultant le site http://www.deuxaccordsdiront.be/ , et en particulier en notant le suffixe "be" je ne peux m'empêcher de penser à d'autres accordéonistes : Laloy ou Florizoone. Mais aussi à Tref, à Tricycle. Ou encore au trombone et à l'euphonium de Massot...

[Après une nuit de sommeil] En écoutant une nouvelle fois les douze titres d' "Eisherz", je pense à cette caractéristique fondamentale des systèmes, à savoir que "le tout est plus que la somme des parties". La formule est certes abstraite, mais je la trouve tout à fait pertinente en ce qu'elle permet de distinguer entre un objet constitué comme une juxtaposition ou une simple somme d'éléments mécaniquement associés et un objet dont les éléments forment un réseau ou un organisme quasi biologique. En l'occurrence, au fur et à mesure que j'écoute ces douze titres, je sens des liens se tisser entre eux et, d'une certaine façon, l'écoute de chaque morceau agit en retour sur ma perception de tous les autres. On a affaire à un système et non à une liste. En ce sens, je parlerais volontiers, à propos d'"Eisherz" d'une oeuvre.

Steven - folkroddels.be

Tien jaar bestaan ze al als duo. Deux Accords Diront, of beter Anne Niepold en Aline Pohl. 10 jaar waarin ze eigenzinnig hun weg zijn gegaan met accordeonmuziek zoals niemand anders ze maakt. Ter gelegenheid van deze verjaardag komen ze met een nieuwe CD naar buiten. Nadat ze eerst 2 CD's in eigen beheer uitgaven, is dit hun tweede schijf bij het intussen beroemde Home Records. Al een referentie op zich.

Toen ik de CD de eerste keer in de lader stak, dacht ik een verkeerd exemplaar te hebben. Ik hoorde geen accordeons, alleen maar blazers. Een blik op de -uiterst verzorgde- hoes leerde me dat ik wel de juiste schijf had. Voor deze CD krijgt het duo immers op een aantal nummers stevige ondersteuning van 2 koperblazers, een houtblazer en een percussionist. Dit brengt niet alleen een verrijking van de klank met zich mee, maar maakt op de een of andere manier de CD ook een stuk toegankelijker. Zeker in vergelijking met hun vorige plaat (Gardadvergur) die bij wijlen zeer hermetisch klonk.

De stukken zijn op 1 na allemaal gecomponeerd door Anne Niepold. Het zijn composities, geen verzameling van deuntjes of jazz standards, maar volwaardig uitgeschreven stukken muziek, die af en toe ook ruimte laten voor improvisatie. Deze composities zijn moeilijk onder één noemer te vangen. Er zitten zeker stukken jazz in (soms zelfs erg 'klassiek' aandoende jazz), er zitten verwijzingen in naar meer traditionele muziek (maar niet veel) maar bovenal is het een eigen stijl, soms repetitief, soms atonaal. Nu eens ingetogen dan weer uitbundig. Het is muziek die uitnodigt om naar te luisteren, met de aandacht die het verdient. En elke keer vind je er nieuwe aspecten in terug, zoals bijvoorbeeld een kloppend hart -een Eisherz misschien?

Zeggen dat Homerecords goede artiesten onder dak heeft, is een open deur intrappen. Deux Accord Diront bewijzen dit met Eisherz eens te meer. Folk is het al lang niet meer. Veeleer een eigen stijl die de beide dames de voorbije 10 jaar samen steeds verder uitgediept en verfijnd hebben. Wat mij betreft mogen ze er nog een veelvoud aan toevoegen.

In het recentste nummer van Trad Magazine wordt een heel artikel aan Anne Niepold gewijd. En krijgt deze CD ook een Bravo!. Meer info op Tradmagazine

Mattie Poels - world.radio6.nl

De accordeon heeft al lang geen stoffig imago meer.

Al jaren wordt het instrument virtuoos bespeeld door diverse musici als: Kepa Junkera, Jean-Louis Matinier, Guy Klucevsek (van Accordeon Tribe), Regiz Gizavo...en dan heb ik het nog niet eens over de Balkan accordeonist Martin Lubenov, die naast het virtuoos spelen, ook nog de perfekte blaas- en duw techniek beheerst, waarbij de accordeon een tremolo-effect meekrijgt. Ongeëvenaard knap!

* Het accordeon duo Deux Accords Diront ontstond zo'n twaalf jaar geleden met als doel een frisse wind te laten waaien door de clichés en vooroordelen van de accordeon. Dat dat gelukt is, bewijzen de dames al jaren.

Speelde ze op hun vorige CD Gardadvergur (uit 2006) nog met z'n 2-en, op hun meest recente Eisherz voegde Anne Liepold en Aline Pohl drie blazers en een percussionist toe. Een welkome aanvulling die ertoe bijdraagt dat Eisherz een breder klank scala heeft dan de vorige CD.

De blazers en percussie (drums) geven de muziek meer 'ballen' en daardoor is de afwisseling tussen begeleiding en solo evenwichtiger. Bovendien komen de composities, overigens allen geschreven door Anne Liepold, beter tot hun recht. De composities zijn doordacht en zitten geraffineerd in elkaar; waarbij het soms maar draait om twee tonen, die het hele noten scala weergeven.

Dat vergt wel veel van de luisteraar en maakt Eisherz een echte 'luister-CD', die je niet opzet als je bezoek hebt. Daarvoor vraagt de muziek teveel aandacht. Een voordeel is dan wel dat de muziek avontuurlijk blijft; ook na een aantal keren luisteren!