• Accueil
• Contact
• Liens

Nederlands
English

Présentation

Après une année 2006 chargée de nombreux concerts et festivals ( 90 dates) et d'une participation très remarquée au festival SZIGET à Budapest, les infatigables Doigts de l'Homme continuent leur périple. Résidences, concerts et préparation d'un album. Les influences plutôt rock et world donnent un plus à cette formation. Une couleur et une dynamique particulière.

Festifs mais pas superflus, les thèmes peuvent être profonds et chargés d'émotions puis enchaîner sur des tempos très rapides façon tzigane. Sur scène, le trio excelle et s'est forgé une réputation de virtuose de la 6 cordes tout en conservant l' humour et l'humilité qui le rend si sympathique au public.

OUEST FRANCE - Mai 2004

« La défonce des Doigts de l'Homme...Ce groupe fait entendre autre chose que les bons vieux standards en apportant un soupçon de musique du monde, une énergie proche des groupes de punks, et une authenticité indéniable. »

Sir Ali / TSF JAZZ COTE D'AZUR fev.2006

« Sans aucun doute, le groupe de Jazz Manouche le plus original depuis le Hot Club de France originel. Formé par Olivier Kikteff ce trio possède tous les atouts... »

Cristof / DJANGOSTATION.COM

« ...En sortant, encore sonné par les trois lascars, une main m'agrippe... Un vieillard me glisse d'une voix usée... Toi aussi t'as pris Les Doigts de L'Homme dans ta face »

Rodolphe Roblès / MUSICIENS.BIZ Déc.2005

« ...Une cascade d'accords aux riffs énervés et mélodieux syncope le souffle de ce nouvel album... La générosité d'un virtuose d'un rare cru qui bouscule les conventions du swing manouche ... »

COCAZINE Nov. 2005

« ...Mais la tuerie du mois, ce sont Les Doigts de L'Homme. La dextérité sidérante du trio emmené par Kikteff en véritable gratteur d'élite emprunte au Gipsy Jazz et au Rock manouche. Une inventivité et une énergie de tous les instants qui promet un live captivant...»

SB LONGUEUR D'ONDES jan. 2006

« ...Agiles, lestes et impressionnants de vitesse et de sensibilité, Les Doigts de l'Homme se font tour à tour manouches, arabisants ou hispanisants... Agréable et dépaysant... »

Mathieu Bescond NOUVELLE VAGUE oct 2005

« ... A l'écoute de leur nouvel album, aucun doute n'est permis : on a bien à faire à des êtres venus d'ailleurs. Imaginez alors trois entités dotées d'une bonne dizaine de doigts sur chaque main et vous ne serez pas loin de la vérité... »

Alexandre Coquineau FRANCOFANS fév./Mars 2006

« ... voici les six mains de ce trio encore plus folles que jamais qui nous font rêver... »

MONDOMIX Déc.2006

«... Beaucoup d'humour derrière le swing débridé et les rythmiques entêtantes, beaucoup de plaisir derrière les glissandi périlleux et les intervalles acrobatiques... »

*** explosif Franck Bergerot JAZZMAN mars 06

« ...Leur façon de jouer sur la performance et la vitesse d'exécution sans jamais se perdre dans le superflu, relève plus des traditions balkaniques. Leur égal intérêt pour l'improvisation, la simple variation et l'arrangement imposé évoquent les groupes du rock avec lesquels ils ont en commun une énergie explosive parfaitement maîtrisée. .. »

IDEM LE MAG- été 2006

« ...Ce trio nous a terrassé avec son jazz manouche mutant et fulgurant...Vélocité stupéfiante et inventivité incontestable...Une musicalité explosive et savoureuse, tout a fait exceptionnelle et carrément affolante. Ces doigts balancent une vraie claque et on tend l'autre joue... »

CHRONIQUE SZIGET - le-hiboo.com - Budapest - été 2006

...la Tente Roma, rendez vous incontournable des musiques tziganes au Sziget. S'y produisent en tête d'affiche les français 'Les doigts de l'homme'. Là encore il y a du monde, malgré la concurrence des grandes scènes. Les premiers accords d'Olivier mettent le feu... Musicalement, c'est un délice, les doigts d'Olivier martyrisent sa guitare sèche comme jamais, pour l'ennui, on repassera un autre jour, c'est là que ça se passe ce soir !

Gerald Van Waes - psychedelicfolk.com

Although this is packed with an amusement/entertainment approach, the musicians are not of easily satisfied "hum-papa" simplicity. While the cover shows a puppet music theatre it is, of course presented similarly, sitting in a bar and amaze the people with a clever attack on the strings fast like bullets. While the related common expression "droits de l'homme" means 'human rights', their group's name means "men's fingers". And a finger fast cleverness is something all three musicians have.

The swinging bass is played by Tanguy Blum, the banjo or guitar by Olivier Kikteff and the mandolin or rhythm guitar/charango by Yannick Alcorer. It is said they mix gypsy, jazz and rock, while there is often a constant hahahoho hophophop hicking and well played feasty fastness with especially much guitar virtuosity, this comes over like a Mexican seduction dance of bandits, brilliantly played so that they can run off unnoticed with the people's money after having left them with the idea that their public had the best feast of their life ; but, behind all that, lie also some serious skills.

The biography on their website explains how Olivier Kikteff first was interested in rockabilly. By chance he travelled to Burkina Faso to become a minor star with Bilaka Kora, touring with him for a year, while discovering African musical ideas, and learning to play kora, ballaphon and percussion. When he came back to France he played with several Afro-Jazz as well as Celtic groups. In 2002, in need for money he had to come up with something else, and he established a trio called Doights de l'Homme where he could combine all experiences, keeping a swing alive. Their first album led to a huge tour in France.

Their seriousness can be heard in some of the instrumentals, especially when going toward a more jazzy approach, where they suddenly sound not only clever but also blood serious and blending styles (just listen to "LeValse des Rois" or "les doigts dans la bossa", or "Blue Sky", between jazz & ska, or on "Cuba-Texas" (the name explains it). There are several songs on this album too (in French), but the instrumental part, as instrumentals or arrangements leads enough it doesn"t matter at all for those listeners who don't understand this.

Even when this concept of a group is meant to entertain, the way that they show their creative skills make it worth experiencing from various directions.

M. Bauduin - Le Canard Folk n°275

Quelle énergie, quelle rapidité ! Ce trio français époustouflant de virtuosité sert la cause tzigane aux croisées du jazz, du rock et de la chanson. En 14 compositions qui vont à l'essentiel, gipsy et manouche sont mis à toutes les sauces dans un babillage infernal, souvent joyeux et humoristique, parfois plein d'émotions.

Trois chansons à l'humour plutôt féroce nous interpellent : « 140 C » (« Oubliez le culte du Beau... »), « Etre ou Avoir » et « Faites du Bien ». Une « valse des rois » nous séduit par ses ralentissements sensuels.

Olivier Kikteff (guitare, banjo, chant), auteur de déluges de notes, est efficacement soutenu par Tanguy Blum (contrebasse, basse électrique) et par un guitariste dont le nom diffère entre la pochette et le communiqué de presse. Ce cd qui nous a été transmis par Homerecords est distribué au Bénélux par AMG.

Ethnotempos 36

Le premier album du groupe LES DOIGTS DE L'HOMME est sorti sur le label belge Homerecords.

Quatorze titres inventifs et précieux entre gipsy jazz et rock manouche. Festifs mais toujours intelligents, les thèmes peuvent être profonds et chargés d'émotions puis enchaîner sur des tempos très rapides façon tzigane.

Créativité, dextérité et humour sont omniprésents dans cet album.

Rudi Dillen - MazzMusikas 83bis

Tweede cd van dit virtuoze Franse zigeunerswing trio. Zelf noemen ze hun muziek graag 'gipsy jazz rock manouche' en dat zegt al iets over hun eclectische bedoelingen. Zeker geen Django klonen, deze jongens! Zelfs de banjo en mandoline worden niet ge-schuwd, waardoor er ook wat folk- en countryklanken binnensluipen.

En als klap op de vuurpijl zijn er deze keer ook drie eigen gezongen ironische en maatschappijkritische teksten van leadgitarist en groepsleider Olivier Kikteff, zodat ook de geest van Ge-orges Brassens hier en daar door het album waart. Kikteff en zijn twee kompanen (Tanguy Blum op bas en Marc Laverty op rit-megitaar) musiceren met hoorbaar plezier en laten nog meer onverwachte invloeden (Oosters, Latino, klassiek, ska...) binnen-sluipen.

Punt van kritiek is misschien wel dat de acrobatiek en de snelheid van uitvoering soms de schoonheid in de weg staan en veeleer neigen naar de eenzijdigheid van de luidere rockmuziek. Want op den duur krijg je toch wel een indruk van eentonigheid bij het beluisteren van dit plaatje. Ondanks de mengeling van stijlen zit alles toch wel in dezelfde klankkleur. Wie echter een staalkaart wil van het vakmanschap en het amalgaam aan stijlen dat dit trio aandurft, zit met deze interessante cd aan het juiste adres. (RD)

T.C. - Le Soir (MAD)

Décidément, la chanson française ne cesse de rendre hommage au jazz manouche. Après Sanseverino et Thomas Dutronc, il faut compter sur ce trio d'excités.

Olivier Kikteff, Yannick Alcocer et Tanguy Blum ajoutent à la virtuosité et à la vitesse d'exécution un humour et une joie de vivre s'exprimant à la guitare et à la basse, mais aussi au banjo, à la mandoline et au chant.

Ces mecs sont fous, mais quel talent !

T.C. - Le Soir (MAD)

De erfenis van gitarist Django Reinhardt wordt door velen bewaakt. Overal op de wereld vind je Hot Clubbandjes of Gypsy Jazzgroepen, en meestal proberen ze zo getrouw mogelijk de stijl van Django te benaderen. Bij Les Doigts de l'Homme gaat dat anders, dat ontdek je al snel als ze een zigeunerjazznummer gaan spelen op banjo in plaats van gitaar, begeleid door een mandoline waar je een slaggitaar zou verwachten. De bek valt je ervan open, maar het klinkt meer dan fantastisch.

Dit is voor het eerst in jaren dat ik het gevoel heb dat de erfenis van Django in goede handen is, van een uiterst enthousiast, virtuoos trio dat zijn eigen oneerbiedige weg durft te gaan, met de muziek van Django weliswaar hoorbaar als uitgangspunt, maar tegelijk allerlei nieuwe wegen inslaand. Er wordt bovendien geweldig gezongen door gitarist Olivier Kikteff, die overigens naast de gitaar en de banjo ook de oud bespeelt. Het trio bestaat verder uit Tanguy Blum op contrabas en elektrische bas, die met een paar waanzinnige bassolo's laat horen dat zijn rol niet onderschat mag worden en Marc Laverty op ritmegitaar en mandoline die geweldig opzwepend en voortstuwend kan spelen.

Samen maken deze drie muziek waar ik een ontzettende kick van krijg - het gaat van de ene oppepper naar de andere. En dat terwijl er ook een vleug melancholie door de muziek geroerd wordt - ze kunnen, naast fel en snel, ook zeer gevoelig spelen. En ze zijn zeker niet bang voor avontuur, met uitstapjes naar folk, funk en wereldmuziek van diverse soorten - luister maar eens naar Blue Ska, Les Doigts dans la Bossa, Cuba-Texas of Métal Hurlant.

Jana Arns - folkroddels.be

Tweede CD 'Out Now'!

Een korte schets over het ontstaan van de Franse groep: Frontman en gitarist Olivier Kikteff (autodidact) leerde tijdens een reis doorheen Burkina Faso de gitarist Bilaka Kora kennen. Hij maakte er via hem kennis met de Afrikaanse muzikale traditie en zo ontstond er een voorkeur voor etnische muziek. Terug in eigen land ontwikkelde Olivier samen met gitarist Yannick Alcocer (op de CD vervangen door Marc Laverty) een eerste Manouche- 'standard'. Deze 'standard', vermengd met de verworven etnische invloed, leverde een heel eigen stijl op, die volgens het duo was gebaseerd op 'gipsy swing'.

In 2002 kwam bassist Tanguy Blum het duo vergezellen en LES DOIGTS DE L'HOMME werd geboren. In 2005 kwam het tweede album 'LES DOIGTS DE L'HOMME' uit en dit is sinds eind 2007 ook in België verkrijgbaar via Homerecords.

Het album bestaat uit 14 verzonnen titels en ook al wordt er bij hoog en laag beweerd dat dit trio niet teert op de erfenis van gipsy jazz gitarist Django Reinhardt; is meester Django toch de eerste persoon waaraan ik denk bij het beluisteren van de plaat. Het opmerkelijke verschil zou liggen in het gebruik van de banjo en de mandoline (bij enkele nummers) i.p.v. gitaar en slaggitaar. Het derde nummer 'Crise de nerfs' met flamenco- en country- invloeden is daar een goed voorbeeld van. Uiteraard is dit een leuk effect en aangename afwisseling in klank, maar zo vernieuwend vind ik dit nu ook weer niet. De algemene indruk die deze muziek bij mij achterlaat, blijft dus die van de gipsy jazz uit de jaren '30.

De CD kent een erg sterk en afwisselend begin. Virtuoze passages wisselen af met een gewijzigd instrumentarium, zang, humor... Je staat werkelijk perplex van de prestaties van frontman Olivier. Mocht er een Olympische discipline bestaan voor de snelste vingers; zou hij ze absoluut winnen! Maar ondanks de vele verwoede pogingen om afwisseling in het album te brengen met o.a. uitstapjes naar funk, bluegrass en andere invloeden uit folk- en wereldmuziek, gaat mijn aandacht na een 6-tal nummers stilaan wat verloren. Misschien ligt dit aan het feit dat er te weinig rust zit in de plaat? Ze geven vanaf het begin het beste van zichzelf en dan wordt het inderdaad moeilijk om jezelf te blijven overtreffen.

Maar begrijp me niet verkeerd; dit is echt wel goede muziek met een opzwepend karakter. De muzikanten zijn fenomenaal op alle vlakken, maar zie dit niet als een grote vernieuwing. Geniet gewoon van de aanstekelijke sfeer!