• Accueil
• Contact
• Liens

Nederlands
English

Présentation

Nous sommes très heureux de vous annoncer la sortie Benelux sur « homerecords.be chanson française », de ce double album, fruit de deux concerts exceptionnels qui ont eu lieu au Théâtre de Cornouaille, à Quimper. Le théâtre avait invité Gabriel Yacoub pour une résidence d'une semaine, s'achevant sur ces deux soirées. Tous les artistes ont déjà collaboré avec Gabriel à maintes reprises et depuis de nombreuses années, mais jamais ils n'avaient été tous réunis au même moment et sur la même scène.
Gabriel Yacoub se produit habituellement en trio pour un spectacle plus intimiste. Cette formation exceptionnelle permit l'exécution d'un programme, lui aussi exceptionnel.
Gabriel, assisté de Yannick Hardouin à la direction musicale, proposèrent un spectacle axé sur le répertoire du dernier album : YACOUB : [Celluloïd / Mélodie 2001], mais comportant aussi quelques «perles rares» issues de répertoires plus anciens (jusqu'à Malicorne .) et plusieurs inédits.
L'occasion était trop belle pour qu'on ne tente pas d'en garder un souvenir ! José Nédélec (de la société Siwa), lui aussi collaborateur de Gabriel Yacoub de longue date, a réalisé un enregistrement multipiste de grande qualité du concert qui sera restitué dans son intégralité.
22 titres, plus un EPK constitué d'images du concert, d'entrevues, etc.
L'album est dédié à Jean-Pierre Arnoux, artiste exceptionnel et ami très cher de Gabriel Yacoub et des musiciens, disparu en juillet 2002. Il avait illuminé la musique de Gabriel depuis 1979.

Présentation

Ieder van hen werkte al jaren samen met Gabriel Yacoub, maar nooit eerder stonden ze allemaal samen op hetzelfde podium. Doorgaans speelt Gabriel Yacoub in trio, wat resulteert in intieme concerten. Deze uitzonderlijke formatie biedt op haar beurt dan weer andere, unieke muzikale mogelijkheden.
Gabriel, met de hulp van Yannick Hardouin (muzikale leiding), presenteert een repertoire gebaseerd op zijn vorige CD YACOUB [Celluloïd / Mélodie 2001], maar bevat bovendien ook enkele van die zeldzame muzikale pareltjes uit zijn ouder repertoire(tot Malicorne .) én nooit eerder uitgegeven materiaal.
José Nédélec (Siwa), die sinds mensheugenis al samenwerkt met Gabriel Yacoub, stond in voor de hoge kwaliteitsopname van het concert, dat integraal op deze CD te beLuisteren valt.
Deze dubbel-CD werd gerealiseerd door Gabriel Yacoub voor LE ROSEAU en gemixt door MVA in de Happy Family studio in Luik.
22 nummers plus EPK (Electronic press Kit) met concertbeelden, interviews...
De CD is opgedragen aan Jean-Pierre Arnoux - uitzonderlijk muzikant en dierbare vriend van Gabriel Yacoub en medemuzikanten - die als vermist is opgegeven sinds juli 2002. Hij gaf glans aan de muziek van Gabriel sinds 1979.

paula e kirman - inside world music

je vois venir... is a double-cd recorded live in january of 2003, the first release on yacoub's own label le roseau [the reed] along with an excellent back-up band of vocalists and instrumentalists, yacoub's voice soars on many of his well-known compositions, such as the title track, "désir," and "les choses les plus simples," one of his signature songs that has been covered in english by the late dave van ronk and in french in a duet between joan baez and maxime leforestier some parts of the album sound almost symphonic november 2004

neile graham - ectoguide

gabriel yacoub live in recording is just as enchanting as i remember from when i saw him so many years ago. This is a collection that spans all of his styles: traditional folk, contemporary folk, and acoustic version of some of his electronic songs his voice is powerfully evocative and the music is wonderful this is a two-disc collection of delights and well worth the import price

cliff furnald - cdroots

the 2004 release of a live recording on 2 cds recorded live at the théâtre de cornouaille in quimper, january 17th and 18th 2003, the album features the whole concert, no tricks! the recording features all new arrangements for this unique ensemble, with unreleased pieces, old memories, rarities, and, as the band says, "the pleasure of playing and living together" that joy exudes through every minute of this performace highly recommended

michael moll - folkworld, de

..one of the best gabriel yacoub's albums gabriel yacoub "je vois venir." label: roseau; no. ros 101.02; 2004; playing time: 50.52 & 43.52 min
gabriel yacoub has been one of the most important musicians for the french folk revival having been the brainchild of the legendary french folk rock band malicorne, gabriel spent the last two decades as a solo singer-songwriter in a style somewhere between french chanson and french folk music "je vois venir." has been recorded in two very special concerts recorded in quimper in january 2003, where gabriel brought together a range of his favourite musicians that he has performed with before, on cds or in live the musicians provide very much a folky backing, with instruments such as fiddle, hurdy gurdy, uillean pipes, piano, hautbois, but also percussion, bass, electric guitar among the musicians, several are well-known on the french scene, e.g. uilleann piper ronan le bars and hurdy gurdy player gilles chabenat there is also quite a bit of harmony singing, a typical feature of malicorn times, and gabriel is joined on a few numbers by singers sylvie berger and ludo vandeau [ex-ambrozijn]
these two cds feature the full programme of the two concerts most songs are written by gabriel, added by some traditionals
they cover the full career of gabriel, and include a number of favourites from his solo career, as well as a few malicorne songs the 23 songs include classics such as "les choses les plus simples", "le ballet de coqs", "je vois venir", "mes belles anciennes compagnes" as a bonus, there is also one song in flemish, sung by ludo vandeau
stylistically, the arrangements range from chanson [with mainly piano backing] via folk rock and folk songwriting to a capella singing in my opinion, "je vois venir." is one of the best gabriel yacoub's albums the arrangements are exciting; the range of musicians and instruments is highly attractive and presents a perfect combination of traditional and modern the album features many of gabriel's best songs, and in fact the arrangement is at times better than on the original studio recording
a "must" for fans of gabriel yacoub and malicorne, and highly recommended to anybody who likes french folk and chanson fans might find as part of the cd design also their email address in the cd sleeves - if you look closely, you will find also your editors@folkworld.de in the long list of visitors to his website...

Antoine Légat - NL106, Jan.06

Toen Marie en Gabriel Yacoub, in het zog van de grote Alan Stivell, hun eerste album Pierre de Grenoble opnamen in 1973, hadden ze er geen vermoeden van waarheen dit ging leiden. De formatie Malicorne, waarbij de later ook als solo artiest succesrijke Hughes De Courson (o.a. Lambarena en Mozart l'Egyptien), werd samen met La Bamboche het boegbeeld van de Franse folk. Naar het voorbeeld van Engeland met Fairport Convention en Steeleye Span scoorde de groep dik, vooral tussen '74 en '78, met die mix van oud Franse elementen, folkrock begeleiding en ecologisch bewustzijn, geheel in de geest van de tijd (Quintessence is een goede verzamelaar)
De internationale erkenning bleef grotendeels uit en de groep sloot de boeken in '81. Er volgden een paar korte reünies, maar Gabriel Yacoub ging solo verder met de hem zo typerende gedrevenheid, perfectionisme en professionalisme (vraag dat maar aan Kadril die hem als producer hadden voor Pays!), en met zijn koffers vol Franse traditionele liederen. Belangrijker is nog dat hij zich, geheel in de stijl die hij zich in de leerjaren eigen maakte, ontwikkelde tot een chanteur-compositeur van hoog niveau. Het heeft hem meer respect dan succes opgeleverd (zijn dochter Marie vroeg hem eens waarom haar schoolmakkertjes wél Jean-Jacques Goldman kenden, maar niet Gabriel Yacoub!)
Zoek niet langer: deze dubbele live cd, opgenomen in het Théâtre de Cornouaille (Quimper) in januari 2003, laat het allemaal horen (schitterende klank overigens!) Ze staan er op: Je resterai ici, Je vois venir, Les choses les plus simples, Rêves à demi, Il me reste un voyage à faire (over die song heeft Gabriel leuke comment !) Yacoub wordt hier begeleid door een kransje klassenbakken. Daaronder de icoon van de draailier Gilles Chabenat, zangeres Sylvie Berger en onze eigenste Ludo Vandeau (Die Nachtegaal die sanck een Lied) Je moet enkel (een klein beetje) wennen aan die voor Franse folk zo typische barokke intonatie; eens dat voorbij ontdek je een reus in zijn taalgebied, die ook ver buiten het vaak nog wat hermetische folkterritorium zijn vaste stek verdient.

Antoine Légat, MazzMusikas tip: All hits, no misses, nr022, januari 2006

Toen Marie en Gabriel Yacoub, in het zog van de grote Alan Stivell, hun eerste album Pierre De Grenoble opnamen in 1973, hadden ze er geen vermoeden van waarheen dit ging leiden. De formatie Malicorne, waarbij de later ook als soloartiest succesrijke Hughes De Courson (o.a. Lambarena en Mozart l'Egyptien), werd samen met La Bamboche het boegbeeld van de Franse folk.
Naar het voorbeeld van Engeland met Fairport Convention en Steeleye Span scoorde de groep dik, vooral tussen '74 en '78, met die mix van oud Franse elementen, folkrock begeleiding en ecologisch bewustzijn, geheel in de geest van de tijd (Quintessence is een goede verzamelaar). De internationale erkenning bleef grotendeels uit en de groep sloot de boeken in '81. Er volgden een paar korte reünies, maar Gabriel Yacoub ging solo verder met de hem zo typerende gedrevenheid, perfectionisme en professionalisme (vraag dat maar aan Kadril die hem als producer hadden voor Pays!), en met zijn koffers vol Franse traditionele liederen. Belangrijker is nog dat hij zich, geheel in de stijl die hij zich in de leerjaren eigen maakte, ontwikkelde tot een 'chanteur-compositeur' van hoog niveau. Het heeft hem meer respect dan succes opgeleverd.
Zoek niet langer: deze dubbele live cd, opgenomen in het Théâtre de Cornouaille (Quimper) in januari 2003, laat het allemaal horen (schitterende klank overigens!). Ze staan er op: Je Resterai Ici, Je Vois Venir, Les Choses Les Plus Simples, Reves à Demi, Il Me Reste Un Voyage à Faire (over die song heeft Gabriel leuke commentaar!). Yacoub wordt hier begeleid door een kransje klassenbakken. Daaronder de icoon van de draailier Gilles Chabenat, zangeres Sylvie Berger en onze eigenste Ludo Vandeau (Die Nachtegaal Die Sanck Een Lied).
Je moet enkel (een klein beetje) wennen aan die voor Franse folk zo typische barokke intonatie; zodra dat voorbij is, ontdek je een reus in zijn taalgebied, die ook ver buiten het vaak nog wat hermetische folk territorium zijn vaste stek verdient.

Bart Vonk, Financieele Dagblad, 31 december 2005

Gabriel Yacoub bracht afgelopen jaar een retrospective dubbelaar op de markt met de titel "je vois venir". Deze Fransman van Libanese afkomst vindt onder het Waalse publiek een groot gehoor. Hij weet met zijn melancholische zangstem precies de juiste snaar te raken. Hoewel Yacoub van huis uit een folkzanger is, heeft hij zich ontwikkeld tot een chansonnier van wereldklasse die in het rijtje Brel, Brassens en Bécaud niet zou misstaan. Een liedje als "les choses les plus simples" doet elke haar op je lichaam overeind staan.

Baudouin - Canard folk

Il s'agit d'un double cd enregistré en public à Quimper en 2003 avec neuf musiciens dont Ronan Le Bars, Gilles Chabenas et Sylvie Berger. C'est l'intégralité de ce concert exceptionnel qui est ici reproduite.
La légende du folk français, actif depuis plus de trente ans mais toujours modeste, humain et chaleureux, livre 22 chansons qui débordent de sentiments : l'amour, la nuit qui s'échappe, "Les rues des vieilles capitales", "pluie d'elle", "l'amour marin" (Brassens), "les choses les plus simples". On trouve une seule chanson du temps de (et à la manière de) Malicorne :"la complainte du coureur de bois" - pas une ride, toujours aussi prenant.
La formule à 9 (alors qu'habituellement c'est un trio) permet certe des polyphonies et une grande diversité de timbres, mais les arrangements restent simples, à l'image de ce poète éternel romantique. Le deuxième cd se termine par dix minutes de vidéo, mi-interview, mi-concert. Un régal!

Henk Hoogenstraaten, folkforum.nl, waardering: 9+

Gabriel Yacoub, een van de belangrijkste muzikanten van de Franse folkrevival, heeft met Je vois venir... een pracht van een live dubbel-album uitgebracht. Hij wordt daarop geassisteerd door negen bevriende muzikanten. Met hen voert hij vrijwel alle nummers uit van zijn jongste studio-album :Yacoub:, maar grasduint hij ook door zijn gehele oeuvre.

Dat levert ondermeer prachtige nieuwe arrangementen op van oud Malicorne-repertoire. Ook zijn er enkele nooit eerder uitgegeven nummers te horen. Als aardigheidje zijn er ook nog enkele beelden toegevoegd van het live-concert en van een interview met de meester zelf.

Yacoub, zelf een gevoelvol zanger, heeft veel aandacht besteed aan sterke zangarrangementen met typische harmonieën, die doen denken aan de samenzang van de legendarische folkrockgroep Malicorne, die hij in 1974 (na twee jaar samenwerking met Alan Stivell) oprichtte samen met zijn toenmalige echtgenote Marie.

In Malicorne verschoof Yacoubs muziek van akoestische folk naar folkrock. Uiteindelijk resulteerde dat in de meest experimentele elpee Les Cathédrales de l'industrie uit 1987. Een jaar later hief Yacoub Malicorne op. In zijn solo-carrière keren akoestische elementen steeds meer terug. Het laatste decennium beweegt hij zich tussen folk en chanson, subtiel opgetuigd met eigentijdse geluidjes. En dat alles gedoopt in een vaak ingetogen sfeer, die ook dit dubbel-album kenmerkt.

Het gaat om maar liefst 95 minuten live muziek op het allerhoogste niveau. "Je Vois Venir..." is opgenomen tijdens twee speciale concerten in Quimper, januari 2003, waar Yacoub negen van zijn favoriete collega's samenbracht, met wie hij eerder live optrad of met wie hij cd's opnam. Dit dubbelalbum werd al anderhalf jaar geleden in Frankrijk uitgebracht, maar wordt nu voor het eerst in de Benelux verspreid dankzij homerecords.be.

De CD is opgedragen aan drummer/percussionist Jean-Pierre Arnoux - muzikant en dierbare vriend van Gabriel Yacoub en medemuzikanten - die als vermist is opgegeven sinds juli 2002. Hij trok al met Gabriel Yacoub muzikaal op sinds 1979. Het á capella gezongen nummer 'Ami : âme : amen' is ter ere van Arnoux geschreven en uitgevoerd.

Bij de samenstelling van zijn ideale gelegenheidsgroep was naast vakmanschap en vriendschap, ook vocale kwaliteit een belangrijk selectiecriterium. Yacoub hoefde niet ver te zoeken. Zijn huidige partner Sylvie Berger is een uitstekend zangeres. Ook haalde hij de Vlaamse zanger Ludo Vandeau (ex-Ambrozijn) erbij. Yacoub kent hem al langer van zijn samenwerking met Olla Vogala en als producer van Ambrozijn-cd's. Vandeau werkte al eerder mee aan de opname van het album :Yacoub: uit 2001.

Ook bij het selecteren van de instrumentalisten lette Yacoub op de stem. Zo is er met name Brian Gulland (ooit Gryphon) op tal van blaasinstrumenten als kromhoorn, fagot, hobo, tuba. Gulland maakte eind jaren zeventig even deel uit van Malicorne. Hij bracht toen ook Yacoubs kijk op samenzang in de praktijk op het Malicorne album Le Bestiaire ('79).

Verder hebben trouwe maten Yannick Hardouin (akoestische basgitaar, piano, zang, muzikale leiding), Nicolas Yvan Mingot (elektrische + akoestische gitaar, zang) en Vincent Leutreau (viool, zang) de afgelopen jaren vaak met Yacoub samen gezongen. Het gezelschap wordt gecompleteerd door Ronan le Bars (uillean pipes), Gilles Chabenat (draailier) en David Pouradier-Duteil (percussie). Gabriël Yacoub heeft natuurlijk de belangrijkste rol als zanger, maar bespeelt ook akoestische gitaar en mandoloncelle.

Al deze muzikanten werkten al jaren samen met Yacoub, maar nooit eerder stonden ze allemaal samen op hetzelfde podium. Met Hardouin en Chabenat vormt Yacoub tegenwoordig een trio.

Yacoub houdt van oude taal. Hij importeert die graag in nieuwe songs. Zoals hij dat ook met de muziek doet. Oud en nieuw verenigt hij in zijn composities. Dat leidt tot boeiende combinaties. Op die manier laat hij ook het nummer Carmin van Gilles Chabenat, met 21ste eeuws modern experimenteel draailierspel, overlopen in het 16de eeuwse Le Ballet des Coqs met kromhoorns en dergelijke in een arrangement van Brian Gulland. Dit nummer stond al eens op het Malicorne-album uit '79: Le Bestiaire.

Dat is niet het enige nummer uit de Malicorne-periode dat hier in een nieuw arrangement te horen is. Van het laatste Malicorne-album 'Les Cathédrales de l'industrie' hoor je twee nummers: 'Il me reste un voyage à faire' en 'Je resterai ici'. En van het album 'L'Extraordinaire Tour de France' uit '78 is er het prachtig meerstemmig á capella gezongen 'La complainte du coureur de bois'.

Naast de vier oude Malicorne-nummers en negen nummers van :Yacoub: uit 2001, bevat het album materiaal van zijn solo-albums Babel uit '97 (Désir, Rêves a demi, Pluie d'elle) en Quatre uit '94 (Beauté/Twelfth song of thunder). Van Bel uit '90 komt 'Les choses les plus simples', misschien wel Yacoubs bekendste nummer. Het brengt hem nog meer internationale roem nu het gecovered is door Dave van Ronk, Joan Baez & Maxime Leforestier (duet) en June Tabor. Yacoub zet hier een live-versie neer die het origineel overtreft. Orgel en gitaar hebben plaatsgemaakt voor piano en viool. In het slotakkoord gaan hobo, uillean pipes en viool fraai samen.

Dan zijn er nog twee nummers van het album 'Ouvarosa' van Sylvie Berger uit 2002 en is er de fraaie vertolking door Ludo Vandeau van het oude lied 'De nachtegaal die sanck een lied'. Dit laatste nummer is ingebed in een serie van vier nummers die wat mij betreft het hoogtepunt van ingetogenheid vormen op dit dubbel-album. Op het eerste van de twee schijfjes gaat het om de opeenvolgende nummers: 'Je resterai ici', 'Je vois venir', 'De nachtegaal die sanck een lied' en 'L'amour marin'. Bij elkaar ruim twintig minuten kippenvel!

'Je resterai ici' krijgt hier een uitgeklede uitvoering met enkel stem en piano. Het wordt afgerond met á capella samenzang á la Malicorne. Van het titelnummer 'Je Vois Venir' genoten we al op het album :YACOUB:. Het arrangement van deze live-uitvoering bevalt me nóg meer. Het duurt niet enkel anderhalve minuut langer, maar het orgel heeft plaatsgemaakt voor een akoestische piano en een gevoelige viool. Het intermezzo op uillean pipes door Roland Le Bars is gebleven en klinkt zo mogelijk nóg ingetogener als ware het een slow air. Geheel á capella volgt dan 'De nachtegaal die sanck een lied'. Vandeau's bewogen leadzang in dit oud-Nederlands minnelied, wordt krachtig ondersteund door een koortje van Yacoub, Berger en Gulland, die een Franstalige variant min of meer gelijk op laten gaan. L'amour marin (ook van het album :YACOUB:) vormt vervolgens de smaakvolle kers op de taart. De op het studioalbum zo indrukwekkend experimenteel geïmiteerde geluidjes uit de scheepsmachinekamer, worden hier aanvankelijk gereduceerd tot monotoon scheepsmotorgebonk op de ploppende bas. Maar weldra hoor je de meest vreemde maar ook mooier gevormde geluidjes via blaaswerk van Gulland en ingenieus creatief gebruik van elektrische gitaar, viool en percussie. Maar wat deze uitvoering vooral sterker maakt al het origineel is de gepronceerdere tweede stem (in het oud-Nederlands) van Ludo Vandeau.

De intimiteit die dit alles met zich draagt slaat ook over op het publiek. Waar (te) uitbundig en (te) lang applaus op live-albums nogal eens stoort is dat hier niet het geval. Het publiek lijkt dermate onder de indruk dat het telkens terughoudend tot een timide applaus komt.

Een van de laatste nummers heeft de veelbelovende titel 'Il me reste un voyage à faire'. Mij rest nog één reis te maken. Dat zong Yacoub ook op het laatste album van Malicorne in '87. En de reis die volgde bracht veel moois met dit dubbelalbum als hoogtepunt. Wie weet wat de nu aangekondigde reis nog brengt.

Steven - Folkroddels.be - 15-01-2006

Yacoub is een naam in de folkgeschiedenis. Nadat hij eerst met Alan Stivell toerde, richtte hij later zijn eigen groep op, het intussen legendarische Malicorne. Toen die ophield te bestaan, ging hij solo verder. Intussen verwierf hij ook faam als producer (o.a. Pays van Kadril werd door Yacoub geproduced).

Op deze dubbel CD krijgen we 22 nummers te horen. De meeste vind je ook terug op de cd YACOUB, maar er zitten ook een paar oude Malicorne hits tussen en een aantal nummers bekend van vroegere Yacoub CD's. Het erg bekende (onder andere van de CD/DVD Didier Laloy invite.s) "Les choses les plus simples" krijgt hier een zeer mooi arrangement mee. Over die arrangementen zegt Yacoub zelf (op de bonus track) dat hij ernaar streefde om deze zo eenvoudig mogelijk te houden. De laatste jaren toerde hij vooral als trio. Op deze CD krijgt hij ondersteuning van verschillende muzikanten, en dat geeft natuurlijk meer mogelijkheden, maar toch wou hij vooral de sfeer van het trio behouden. En daar is hij erg goed in geslaagd. Vooral de fagot en hobo geven dikwijls een zeer mooi cachet aan de begeleiding (met dank aan Brian Gulland). Die bezetting liet Yacoub ook toe zijn oude mandoloncello opnieuw boven te halen, die in zijn vorige formaties niet echt meer paste. Kompaan van het eerste uur Gilles Chabenat op draailier is ook van de partij, en krijgt het voorrecht om een solo stukje te brengen "Camin"(nogal experimenteel) dat echter mooi overgaat in het met oude instrumenten gespeelde "ballet des coqs".

Ook wat zang betreft worden we verwend. Naast Yacoub zelf horen we Sylvie Berger en onze eigenste Ludo Vandeau (ex-Ambrozijn, Olla Vogala, Bodixchel) met het oud-nederlandse "de nachtegaal die sanck een lied". In het geheel krijgen we een aantal mooie meerstemmige zangen, onder andere in het bisnummer "ami : âme : amen" en "la complainte du coureur de bois", een oud Malicorne nummer dat hier meerstemmig en a capella wordt gebracht.

Deze dubbel CD geeft een mooi overzicht van het oeuvre van Gabriel Yacoub, met wel meer nadruk op zijn meer recente werk. Een van de mooiste nummers op de CD vind ik "Il me reste un voyage à faire", met een prachtige, sublieme begeleiding door de fagot, een instrument dat we eigenlijk heel weinig horen in de folk maar hier ten volle tot zijn recht komt. We hopen dat die reis die Gabriel Yacoub nog wil maken nog mooie pareltjes als deze oplevert.

De CD is opgedragen aan Jean-Pierre Arnoux, een uitzonderlijk muzikant en dierbare vriend van Gabriel Yacoub en zijn medemuzikanten. Hij werd als vermist opgegeven sinds juli 2002. Hij gaf glans aan de muziek van Gabriel sinds 1979.

Eleentje, folkroddels, 8-02-2006

Gabriël Yacoub en Ambrozijn doen het Gravensteen trillen op zijn grondvesten... (Concertverslag)

... of over hoe een handvol muzikanten mensen kan doen vergeten van welke planeet ze afkomstig zijn !!!

Recept voor een geslaagde betoverende avond: u neme ene gravenkasteel, ene playmobielenkasteel, ene Franstalige zanger, drei Vlaamsche muziekanten, ene Vlaamsche zangeressse, ene spiksplinternieuwe cd, ene handvolle verlichtinge en geluiden en bijhorende meneren, ene bar met lekkere drankjes en toffe obers en obsters, twee gebroeders beschikkend over organisatorische talenten en ene meute gegadigden.

Vervolgens neme u enen grooten ketel. Ontdoe de ingrediënten van hun mantel zodat ze in al hun eenvoud en puurheid naar voor kunnen komen en gooi deze allen tope tegare in dezen ketel. Vervolgens voege u een beetje kruiden naar smaak toe. Goed roeren et voilà, ik verzeker u: een onvergetelijke avond wordt geserveerd.

Allé, zo ervoer ik gisterenavond althans. Wie mij wil tegenspreken doe dit hier en nu of zwijg voor eeuwig en altijd!!

Een concertje in het Gravensteen, 't was eens iets anders.

Veel inkleding behoefde de zaal niet, al had Wouter Vandenabeele er, samen met Thirsa en Otto, voor gezorgd dat een playmobielenversie van het hele schouwspel de geïmproviseerde toog sierde. Ik herkende niet enkel de leden van Ambrozijn, ook een aantal gekende folkies maakten deel uit van de playmobielset.

Rond half 9 beklom Gabriël Yacoub het podium. Mensjes die de meneer in kwestie kennen hoef ik niet te vertellen dat hij een schitterend voorprogramma speelde. Met zijn diep warme stem, zijn prachtige gitaarspel en al even mooie nummers bracht hij de hele zaal in vervoering. Wanneer ik mijn ogen sloot zag ik een kruising tussen Ludo Van Deau en Tom Theuns, een schitterende stemcombinatie. Met zijn 'the times, they are a changing', deed hij Bob Dylan meer dan een grote eer aan. Nooit eerder zag ik een Franssprekend persoon zo mooi Engels zingen. De overige set was van zijn hand. Het ene mooie Franse nummer na het andere passeerde de revue, al moet ik eerlijkheidshalve bekennen niet erg vertrouwd te zijn met Gabriëls muziek. Dus 'wat-heeft-hij-dan-allemaal-gezongen' moet ik u helaas een beetje onthouden. Voor hen die Gabriël nooit eerder aan het werk zagen kan ik enkel zeggen: 't is een grote meneer; zeker en vast het beluisteren waard.'

Nadien was het de beurt aan de heren Wim Claeys, Tom Theuns en Wouter Vandenabeele kortweg: Ambrozijn ofte 'die-drie-met-hun-eeuwig-durende-droge-lollen'. Met de voorstelling van hun 6de kindje, Krakalin, zetten ze meteen toon met een mix aan Nederlandstalige en Franstalige Chansons. Nummertjes over Karabiezen, vliegtuigen (of waren het dan toch treinen?), liefde, Kuifje en de koude, vervulden het kasteel van de Graaf van Vlaanderen in volle glorie en met een ontzettend hartverwarmingsgehalte. Wim was trouwens overtuigd op de plaats te zitten alwaar de Graaf hemzelve ooit zat. Tom en Wouter twijfelden. Ze dachten eerder aan de gravin of de hofnar. Je merkt het meteen: Ambrozijn zonder de vertrouwde dosis grapjes over hun fijne muziekjes gesprenkeld, zou Ambrozijn niet zijn. Toms meeslepende gezangen werden meermaals versterkt door een klassestem van een al even klasse dame: Vera Coomans. Geen wonder dat ik snel overtuigd raakte van Krakalin.

Ik telde het aantal niet, maar Wim beweerde dat ze elk nieuw nummer speelden en wie ben ik om Meneer Claeys tegen te spreken. Gelukkig hadden ze nog 16 bisnummers in petto. De 'reeelset' uit Botsjeribo, 'Fragment' uit Naradie, 'Belle Françoise' uit Kabonka en 'tous les amants' uit Ambrozijn (toch wel één van mijn favoriete nummers), streden dapper om een beetje reclame voor het vroegere werk van de heren; terecht en met succes.

Het concert werd afgerond met een beetje reclame rond hun bijna 10-jarig bestaan en een reeks verjaardagsconcerten, met een heus strijkersorkest, in het vooruitzicht. Tot slot volgden nog een aantal jigs die, naar mijn gedachten, nog lange zullen nazinderen in de hoofden van Gravensteens kasteelgeesten.

U leest het: 't was weer eens de moeite waard om een luie zetel te laten voor wat hij is: lui.

Geert Verbeke - Stage Mag **** - mars 06

In de tijd dat Grootaerts nog verliefd was op Chris Lomme trok ik met haar zusters Chantal en Françoise op. Altijd al een gulzige jongen geweest. We luisterden vaak samen naar Hugues Aufray, Frank Alamo, Gilbert Bécaud, tot de Beatles het spel omver kegelden.

Gabriel Yacoub roept het goede sfeertje van die dagen terug op met doorvoelde muziek en nostalgische teksten. Het Frans chanson is niet dood. Gelukkig maar. Dit is een dubbelaar die onbetwistbaar klasse uitstraalt. Schitterende cd's voor Stage-lezers, die schitteren ook.

François Brabant - Rif Raf - fév. 2006

Adolescent, je flashais sur les disques de Gabriel Yacoub. "Lo flipé", comme on dirait en castillan, ma seconde langue à jamais. Chaque fois que, de haute lutte, je mettais la main sur une nouvelle petite amie, je m'empressais de lui faire écouter toute ma collection de Yacoub. Car, pour moi, Gabriel Yacoub, ça reste d'abord un incomparable faiseur de chansons d'amour. De "Je suis à court" à "Je serai ta lune", en passant par "L'eau, le feu et toi", il est l'auteur de quelques textes qui surpassent en intensité tout ce que la chanson française a pu produire.

Outre ce poète singulier, Gabriel Yacoub est aussi un musicien curieux, novateur, constamment à l'affût. Il ne s'est jamais contenté de capitaliser sur la renommée de Malicorne, son ancien groupe, et chaque album offre quelque chose de réellement nouveau. "Je vois venir..." ne fait pas exception. En vingt-cinq ans de carrière solo, Gabriel Yacoub n'avait jamais enregistré de disque en public. Alors, évidemment, c'est un pur bonheur que de retrouver ses chansons essentielles sous de nouveaux atours, parfois plus glorieuses, parfois plus dépouillées que les versions originales. Une osmose presque magique.